RSS Feed

Monthly Archives: Αύγουστος 2012

ΔΥΟ COMING OUTS ΣΕ ΕΝΑ!

Τόλης, 19
                    Μου ζητήθηκε να γραψω το coming out μου… Πολύ ευχαρίστως! Απάντησα…. Μετά σκέφτηκα… Για ποιο από τα δύο coming outs μου να γράψω? Το πρώτο (πριν 4μιση χρόνια) ήταν σαν λεσβία… Το δεύτερο (πριν 4μιση μήνες) ήταν σαν trans αγόρι!!! Αλλά γιατί να πρέπει να διαλλέξω???? Θα σας πω και για τα δύο!
                   Όλα ξεκίνησαν πριν 4μιση χρόνια. Όταν γνώρισα τον (μέχρι και σήμερα, και παντοτινό ελπίζω!) σύντροφό μου! Ήμουν ένα κορίτσι που πήγαινε πρώτη λυκείου… Αυτός, ήταν ένα κορίτσι που πήγαινε δευτέρα λυκείου! Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε τύχει ποτέ να μου αρέσει κάποιο κορίτσι ερωτικα (ή μπορεί και να μου είχε αρέσει και να μην το καταλάβαινα!). Συνήθως ήμουν αγοροκόριτσο με έντοντη επαναστατικότητα και φεμινιστικιές ιδέες και ΜΙΣΟΣ για τα πλεονεκτήματα των αντρών, και την αυτονόητη και υποχρεωτική δουλεία των γυναικών! Ήμουν μεγαλωμένος σε οικογένεια με το κλασικό στερεότυπο ότι η μαμά είναι δούλα και κυρά, και ο μπαμπάς άρχοντας και βασιλιάς που διατάζει, γαμάει και δέρνει!
                   Γνώρισα λοιπόν το σύντροφό μου, ως κορίτσι, τον ερωτεύτηκα, μ ερωτεύτηκε, ερωτευτήκαμε, τα φτιάξαμε! Πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο, είμασταν μαζί πάρα πολλές ώρες. Και του λέω «αγάπη μου εγώ δεν αντέχω να κρύβομαι! Δεν μπορώ να είμαστε μαζί στις τουαλέτες για τσιγάρο και να μην μπορώ να σου δώσω ένα φιλί! Σε πειράζει να το πω ότι είμαστε ζευγάρι?» «Όχι αγάπη μου, κι εγώ το ίδιο!» Μου απάντησε! Έτσι λοιπόν άρχισα να το λέω σε έναν έναν όλους μου τους συμμαθητές! Δε χρειάστηκε και πολλής χρόνος για να το μάθει όλο το σχολείο εξάλλου! Περίμενα και εγώ και ο σύντροφός μου να δούμε τρελές αντιδράσεις! Ρατσισμό, κοροιδευτικά σχόλια, κλπ! Στην πραγματικότητα όμως δεν έτυχε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ να ακούσω ή να δω κάτι τέτοιο!!! Αισθανθήκαμε πάρα πολύ τυχεροί γι αυτό! Ήταν ένα ΠΑΝΕΥΚΟΛΟ coming out!!! Τώρα πια το ξανασκέφτομαι, και καταλήγω στο ότι έφταιγε που ΑΠΛΑ ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ! δε χρειάστηκε να μας υποψιαστούν, να μας «παρακολουθούν», να πετάξουν υποννοούμενο, κλπ. Απλά το είπαμε στη μάπα τους, οπότε δεν έμεινε και τίποτα παραπάνω να μας πουν αυτοί!!!! Το είπα και στον αδερφό μου! Ο οποίος το δέχτηκε απίστευτα εύκολα και με στήριξε! Και στη μαμά μου, η οποία έβαλε τα κλάματα και με απείλησε ότι θα με πάει σε ψυχολόγο, θα μου αλλάξει σχολείο και θα μετακομίσουμε!!! Εν τέλει τίποτα από αυτά δεν έγινε, απλά ποτέ ξανά δεν συζητήσαμε για τα ερωτικά μου, σαν να είναι κάτι που δεν υπάρχει! Μόνο πού και πού μου πετάει ακόμα «Όταν θα κάνεις κι εσύ οικογένεια και παιδιά με τον άντρα σου, να προσέχεις αυτό κι αυτό…..» κι εγώ απλά την κοιτάω χωρίς να πω τίποτα γιατί το μόνο που αρμόζει εκείνη τη στιγμή είναι να την πυροβολήσω, και δε θέλω! Όσο για τον πατέρα μου, είναι ένας τύπος που μπορεί να μην έχει ξυρισμένο κεφάλι και να μην είναι ντούκι, αλλά από απόψεις είναι κάτι σαν τη χρυσή αυγή! Οπότε με τον πατέρα μου απλά δε συζήτησα ποτέ για τα ερωτικά μου, γιατί θα καταλήγαμε εγώ στο χώμα κι αυτός στη φυλακή!
                        Για τα επόμενα 2 χρόνια η σχέση μου με το σύντροφό μου κυλούσε όμορφα με εμάς ως λεσβίες! Ως που ο σύντροφός μου άρχισε να μου μιλάει συνέχεια για το ότι νιώθει αγόρι, και ότι σκέφτεται να πάρει ορμόνες τεστοστερόνης και να κάνει κάποιες εγχειρήσεις κλπ. Εγώ φυσικά τον δέχτηκα σαν αγόρι και δεν είχα κανένα πρόβλημα! Για μένα ήταν ο άνθρωπος που αγαπάω, και όχι «η κοπέλα μου»! Οπότε και αγόρι να ήταν, για μένα δεν άλλαζε απολύτως τίποτα στα συναισθήματά μου! Έτσι λοιπόν έζησα και το coming out του συντρόφου μου ως αγόρι! Μπορεί κανείς να πει πως εκείνη την περίοδο είμασταν ένα str8 ζευγάρι!!!! χαχαχαχα….
                        Αργότερα άρχισα να νιώθω κι εγώ αλλιώς… Πέρασα μία περίεργη φάση… Απέκτησα και κάποιες εμπειρίες στη ζωή μου που με άλλαξαν σαν άτομο ούτως ή άλλως, και δεν ξέρω εν τέλει τι συνετέλεσε και τι όχι, αλλά άρχισα κι εγώ να νιώθω αγόρι! Εκεί ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ότι οι φίλοι μου δεν με δέχονται γι αυτό που ήμουν…. Ήταν η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ που ένιωωσα πως άτομα που παλιά με συμπαθούσαν, απομακρύνονται, επειδή δυσκολεύονται να αρχίσουν να μου μιλάνε στο αρσενικό! Με κορόιδευαν… Μου έλεγαν ότι κάνω ό,τι κάνει και ο σύντροφός μου! Ότι τον αντιγράφω… Ότι δεν το νιώθω στ αλήθεια!!! Μου ζήταγαν επιχειρήματα! «Γιατί νιώθεις αγόρι??? Από πού κι ως πού??? Εσύ ήσουν γκομενάρα κάποτε!» Μου ερχόταν να τους σπάσω τα μούτρα!!! Θύμωνα τόσο πολύ που νόμιζα ότι θα σκάσω!!! Δεν το περίμενα….
                        Ναι, διαφέρω από τα περισσότερα trans άτομα… Εγώ δεν ένιωθα αγόρι από τα 5 μου, αλλά από τα 19 μου! Πειράζει??? Μήπως υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο όριο επιλογής φύλου και δεν το ξερω? Και γιατί δέχεσαι ως αγόρι το σύντροφό μου και τους άλλος 3 trans φίλους μας,  κι εμένα όχι? Επειδή με γνώρισες ως κορίτσι?? Αυτά τα ερωτήματα με έτρωγαν και με βασάνιζαν… Με είχε πειράξει τόσο πολύ… Και ακόμα με πειράζει!!!
                       Το coming out μου σαν αγόρι ήταν το μόνο coming out στο οποίο ένιωσα ρατσισμό… Ένιωσα πως με κοροιδεύουν, δε με σέβονται, δεν με πιστεύουν! Έπρεπε να ΑΠΟΔΕΙΞΩ ότι είμαι αγόρι! Πόσο τρελό… Μα και μόνο που σου το λέω, ότι νιώθω έτσι, δεν σου είναι αρκετό?? Μήπως σου λέω ψέματα για κάποιο λόγο? Μα τι όφελος θα είχα? Μήπως θέλω να ζω σαν trans, με ΟΛΕΣ τις δυσκολίες που κουβαλάει κάτι τέτοιο, ενώ δεν το νιωθω στ αλήθεια??? Ποιο λόγο μπορεί να έχω…? Είναι τόσο μα ΤΟΣΟ βολικό να είσαι το φύλο που γεννήθηκες! Γιατί να θέλω να δυσκολέψω τη ζωή μου?! Δεν το καταλαβαίνω γιατί δεν με πιστεύουν….
                       Ευτυχώς με τον καιρό, ο στενός μου κύκλος και σιγά σιγά όλο και περισσότεροι, άρχισαν να με φωνάζουν Τόλη και όχι Ανατολή! Άρχισαν να μου μιλάνε στο αρσενικό και να κάνουν προσπάθεια να με δεχτούν! Όταν έκοψα τα μαλλιά μου κοντά, ήταν ακόμη ευκολότερο! Χαζομάρα μεν (το κοντό μαλλί δηλαδή με κάνει περισσότερο αγόρι…??), αλλά τι να κάνουμε έτσι έχει συνηθίσει ο εγκέφαλός μας, να βλέπει κοντό και να σκέφτεται αγόρι… Να βλέπει μακρύ και να σκέφτεται κορίτσι!
Σήμερα λοιπόν θα έλεγε κανείς ότι ειμαι ένα gay trans αγόρι, που τα έχω με ένα επίσης gay trans αγόρι!!! χαχαχα! για κάποιους ακούγεται μπερδεμένο, για μένα είναι πολύ απλό…! 🙂
                        Κλείνοντας θα ήθελα να πω σε όλους τους LGBTQ νέους (και γέρους!) να μην φοβάστε αυτό που είστε, και να μην υποκρίνεστε για κανέναν γιατί δεν αξίζει!!! Και να στείλω ένα μεγάλο γεμάτο αγάπη, φιλί, στο σύντροφό μου!!!!
Advertisements

και μετα τι εγινε…

Κάποια, 21 χρονών,Ηράκλειο,Κρήτης

Είναι πολύ τυχερή…γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια μεγάλη πόλη…το γνωρίζει από τότε που θυμάται τον εαυτό  της…δεν το αρνήθηκε ποτέ…ασχολήθηκε και με αγόρια για να πειραματιστεί…όχι από φόβο μην καταλάβει κανείς τίποτα…ποτέ δεν το έπνιξε αυτό που ένιωθε και ποτέ δεν έβαλε πιο πάνω τη λογική…

       Είναι πολύ τυχερή γιατί το είπε από νωρίς στα αδέρφια της…αγόρια κι οι δύο και ανυποψίαστα αλλά δεν είπαν τίποτα…την αποδέχτηκαν αμέσως…ίσως επειδή το ήξεραν κι εκείνοι κάπου μέσα τους…στην ξαδέρφη της ακόμα πιο νωρίς…και πριν απ αυτούς το είχε πεί στις 7 φίλες της…χωρίς δεύτερη σκέψη μια μέρα στο σχολείο το ξεφούρνησε..
        Είναι πολύ τυχερή γιατί έζησε πολύ μικρή έναν πολύ μεγάλο έρωτα κι αυτό την έκανε πολύ δυνατή και ευτυχισμένη…πώς να μην το μοιραστεί μ εκείνους που αγαπάει πιο πολύ…?! Δεν της αρέσουν τα ψέματα γι’ αυτό και δεν τα χρησιμοποιούσε στους γονείς της…απλά δεν φώναζε και την αλήθεια…φώναζε για άλλα για να μην χρειαστεί να τους πει τον λόγο για τον οποίο πετάει στα σύννεφα…
        Είναι πολύ τυχερή γιατί δεν αντιμετώπισε ποτέ άσχημη αντίδραση…λες και ζούσε σ άλλη χώρα…μέχρι και η μικρή της αδερφή όταν το έμαθε την αγκάλιασε και τη φίλησε..και δεν ξέρω αν είχε κλέισει καν τα 14.!!Πλέον δεν μετράει πόσοι το ξέρουν…είναι πάρα πολλοί..πλέον απλά σκέφτεται την τελευταία και πιο σημαντική της εξομολόγηση…αυτή στη μαμά της..
        Είναι πολύ τυχερή γιατί εκείνη η γυναίκα όσα κι αν έχει περάσει…όσο αυστηρή κι αν είναι, αγάπαει και τα τέσσερα παιδιά της με όλη της την ψυχή και δεν μπόρεσε εκείνο το βράδυ να μισήσει το ένα..εκείνο που της επιβεβαίωσε τους φόβους της…προσπάθησε να βρει τι λάθος έκανε…αλλά όταν το ξανασκέφτηκε την είχε ήδη αγκαλία και περπατούσανε στον δρόμο συζητώντας για τις σχέσεις…όποιες και να ναι αυτές…
        Είναι πολύ τυχερή αλλά πάνω απ’ όλα τα άλλα είναι πολύ περήφανη για τους ανθρώπους που είναι δίπλα της τόσα χρόνια και την έχουν μάθει να μην φοβάται,να μην κρύβεται και να μην κολώνει πουθενά!!
        Είναι πολύ τυχερή γιατι έχει τολμήσει έχοντας την αφέλεια ενός μικρού παιδιού που λέει ό,τι του κατέβει.
Αυτή είμαι εγώ και δεν σώπασα ποτέ γιατί δεν ντράπηκα ποτέ γι’ αυτό που είμαι και »δεν έχω πια δικαίωμα να ζήσω με οτιδήποτε λιγότερο από κείνο που μπορώ να νιώσω».

αποδοχη

Σ., 20, Φοιτήτρια

 

Αν ρωτήσει κανείς τις περισσότερες φίλες μου που ξέρουν πως είμαι bi, θα του πουν μάλλον ότι δεν το περίμεναν, ότι δεν τους είχα κινήσει τις υποψίες, τουλάχιστον όχι πριν αρχίσω να τους μιλάω για μια lgbt ομάδα που κάνω συνέχεια παρέα. Είναι λογικό. Πέρα από μερικούς ενθουσιασμούς με ηθοποιούς – και των δύο φύλων, τώρα που το σκέφτομαι 😛 – δεν τους είχα ποτέ μιλήσει για κάποιο συγκεκριμένο άτομο που να θέλω, ή για τις υποψίες μου πως αυτό το άτομο μπορεί να είναι και κορίτσι.

Η αλήθεια είναι πως κι εγώ η ίδια έφτασα 17 πριν το καταλάβω. Εκεί, γύρω στη δευτέρα – τρίτη λυκείου, που ξαφνικά τα γκέι θέματα άρχισαν να μου φαίνονται τρομερά ενδιαφέροντα και να περνάω ώρες διαβάζοντας γι’ αυτά. Έπιανα τον εαυτό μου να υποψιάζεται πως δεν είμαι απλά ένας πολύ ένθερμος υποστηρικτής των λοατ ανθρώπων, αλλά δεν το δεχόμουν, ήταν μια σκέψη που έφτανε ίσα ίσα στο συνειδητό μέρος του μυαλού, και ύστερα βουτούσε πάλι πίσω.

Και μετά – μετά άρχισε να μου φαίνεται τρομερά ενδιαφέρουσα μια καινούρια φίλη! Το έβλεπα σαν θαυμασμό, σαν ταίριασμα χαρακτήρων, αλλά η αλήθεια ήταν πως δεν είχα συμπεριφερθεί ποτέ έτσι πριν, όταν έκανα καινούριες φιλίες. Και παρ’ όλα αυτά, πέρασε πολύς καιρός, ίσως και ένας χρόνος, ώσπου να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι τα συναισθήματα μου δεν ήταν ακριβώς φιλικά.

 

Οι αμφιβολίες που είχα, και η υπερ-ανάλυση που έκανα στο μυαλό μου, δεν είχαν τελειωμό. Όσο και να το σκεφτόμουν ήθελα να είμαι πιο σίγουρη. Μήπωε επειδή πρόσφατα μου άρεσε και το τάδε αγόρι, ήταν όλα μες στο μυαλό μου? Και να το άγχος, να η ανησυχία. Προσπαθούσα να βρω μια ιστορία παρόμοια με τη δική μου, όμως η ιστορία κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική, όπως ανακάλυψα, και δεν μπορούσα να στηριχτώ στην ομοιότητα με τους άλλους ώστε να ορίσω τη διαφορετικότητά μου. Στο τέλος, ένα πράγμα ήταν προφανές: μου είχαν αρέσει αγόρια, μου είχαν αρέσει και κορίτσια, και ίσως πιο πολύ.

 

Η επιβεβαίωση ήρθε από πολλές πλευρές: έβλεπα ταινίες με lgbt θεματολογία και ένιωθα ταύτιση, διάβαζα συνέχεια για θέματα όπως ο ομόφυλος γάμος, ενθουσιάστηκα όταν έμαθα για το πανόραμα lgbt ταινιών. Ερωτεύτηκα ξανά μια κοπέλα.

 

Και κάπως έτσι έμαθε η παρέα μου για μένα. Στην αρχή μίλησα, αμήχανα και λίγο φοβισμένα, σε ένα δυο άτομα, εκείνα που ήμουν σίγουρη πως θα έχουν τις καλύτερες αντιδράσεις. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δε χρειαζόταν να ανησυχώ γιαυτό. Μέχρι τώρα το ξέρουν περίπου 5 φίλες από την -μικρή επαρχιακή- πόλη απ’ όπου κατάγομαι, και δεν είχα ποτέ αρνητική αντίδραση. Το πολύ πολύ έκπληξη. Η κατανόηση που μου έχουν δείξει, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στην πόλη που σπουδάζω έχω γνωρίσει ένα σωρό κόσμο, γκέι και στρέιτ, που ξέρει πλέον για μενα, μ’ έχει βοηθήσει να νιώσω πιο σίγουρη και ασφαλής. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αρνητικοί άνθρωποι. Ξέρω και άτομα (που, ειρωνικά, είναι κι αυτά που υποψιάζονται πως δεν είμαι στρέιτ) τα οποία θα είχαν αρνητική αντίδραση. Προς το παρόν, δεν τους έχω μιλήσει. Ούτε και στους δικούς μου, που από ομοφοβία… τους περισσεύει κιόλας. Είναι απαίσιο να τους ακούω να κάνουν τόσο προσβλητικά σχόλια για τους γκέι μπροστά μου, όμως ξέρω πως η αντίδρασή τους θα ήταν πολύ πολύ αρνητική, και ψυχοφθόρα για όλους μας. Ελπίζω πως κάποια μέρα θαμαι αρκετά ανεξάρτητη, ώστε να μπορώ να το πω σ’ αυτούς τους ανθρώπους, χωρίς να φοβάμαι την αντίδρασή τους, ή έστω νιώθοντας έτοιμη να την αντιμετωπίσω..

Ως τότε όμως, νιώθω τυχερή που έχω μπορέσει, μέσα σε σύντομο διάστημα, να ανοιχτώ σε πολλούς ανθρώπους, που με στηρίζουν και με αγαπούν, και να νιώθω κι εγώ πιο σίγουρη για τον εαυτό μου, να με αποδέχομαι όσο πάει περισσότερο.

η αλλαγη μου

Κατερίνα Κ. , 20

Εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σχολείο, ήμουν πάντα το κορίτσι που θα έπαιζε με τα ελάχιστα κορίτσια και πολλά αγόρια ποδόσφαιρο, μπάσκετ και οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Είχα ανέκαθεν μεγάλη τρέλα με τον αθλητισμό. Ποτέ δεν καθόμουν να ασχοληθώ με το κλασσικά βασικό θέμα που είχαν τα υπόλοιπα κορίτσια, μετά απ’ τα μαθήματα, το ποια θέλει ποιον, ποιος θέλει ποια και γενικά αυτού του τύπου τα πικάντικα! Από τρίτη-τετάρτη  δημοτικού κιόλας θυμάμαι τα κορίτσια στο διάλειμμα να κάθονται και να συζητάνε. Και για να είμαι ειλικρινής, ποτέ κάτι τέτοιο δεν με απασχόλησε. Μέχρι και το γυμνάσιο ήμουν το κλασσικό ufo που δεν ασχολιόταν καν, που δεν περνούσε απ’ το μυαλό του και ήταν επί μονίμου βάσεως στον κόσμο του! Άκουγα πάρα πολλά απ’ την κάθε μία φίλη, η οποία ερχόταν να συζητήσει τα προσωπικά της, για να τα βγάλει από μέσα της και στο τέλος να καταλήγει να μου κάνει ανάκριση.

Ήξερα από μικρή περί ομοφυλόφιλων, κυρίως αντρών.  Είχαν φροντίσει να μου το κάνουν άκρως κατανοητό οι γονείς μου το τι είναι. Ο μπαμπάς μου ήταν πάντα ο πιο σκληρός και η μαμά μου η απελευθερωμένη και καλά, που δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα, αρκεί να τους είχε από μακριά. Και γω συνέχιζα στον κόσμο μου. Ώσπου έφτασα πρώτη λυκείου. Και καθότι παίχτρια, έτυχε να αλλάξω ομάδα και να πάω σε κάποια άλλη. Και εκεί να συναντήσω την πιο όμορφη και γλυκιά γυναίκα που είχα γνωρίσει ποτέ στην ζωή μου! Στην αρχή ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί της. Μετά, άρχισα να ψιλιάζομαι διάφορα για την σεξουαλικότητα μου. Χοντροφρίκαρα! Ξεκίνησα να κάνω περισσότερο παρέα με συμμαθήτριες που ήταν πιο μέσα στα πράγματα, όσον αφορά σχέσεις κοκ. Μάλιστα, στην κοπέλα με την οποία ήμουν πιο κοντά απ’ ότι με τις υπόλοιπες, της είχα εξηγήσει τι ένιωθα. Ταράχτηκε για λίγο, αλλά μετά μου είχε πει ότι θα με βοηθούσε. Η βοήθεια της, ήταν να μου βρει αγόρι. Κι έτσι είχε γίνει, χωρίς να πετύχει κάτι φυσικά. Αλλά εγώ δεν σταματούσα να την σκέφτομαι. Την έβλεπα και σχεδόν καθημερινά αν και δεν της είχα πει ποτέ τίποτα. Ώσπου βαρέθηκα να κρύβω τον εαυτό μου. Μέχρι την  τρίτη λυκείου έκανα την πάπια. Έβλεπα, άκουγα και δεν μιλούσα. Τα άτομα που εμπιστευόμουν ήταν ένα απ’ το σχολείο και δυο-τρία απ’ την ομάδα. Μέχρι που άρχισα να ανοίγομαι σιγά-σιγά. Και κολλητάρια μου έγιναν δυο άτομα απ’ την ομάδα, που γνωριζόμασταν από μικρά. Και αρχίσαμε να βγαίνουμε. Και να κάνουμε πολύ παρέα. Και να ανοιγόμαστε η μία στην άλλη. Και όταν αρχίσαμε να μιλάμε, ανακαλύψαμε ότι ίδιο «πρόβλημα» είχαμε και οι τρεις! Και αφού θέμα αποδοχής δεν είχα απ’ τις κολλητές μου, άρχισα να εκφράζω τον εαυτό μου!

Έκοψα τα μαλλιά μου γιατί ποτέ δεν μου άρεσαν μακριά,  λίγο πριν καταντήσει να γίνει μόδα. Άρχισα να βγαίνω και να βλέπω τι γίνεται και να νιώθω χαρούμενη που δεν είχα κανέναν να μου λέει τι πρέπει να φορέσω και τι να κάνω κλπ. Και τότε ήταν που γνώρισα μια κοπέλα. Που μου έσβησε απ’ το μυαλό ό,τι θεωρούσα όμορφο και μπήκε στην θέση του. Δεν μου πήρε καθόλου χρόνο για να καταλάβω ότι είχα ερωτευτεί. Και για πρώτη φορά ένιωθα κάτι τόσο δυνατό. Και ό,τι αμφιβολίες είχα για το πώς θα πρέπει να το αντιμετωπίσω και να το κρύψω, σβήστηκαν. Αγάπησα και ήμουν πολύ περήφανη για μένα! Και με την δύναμη που έπαιρνα, μάζευα θάρρος.

Μέχρι που το έμαθαν οι γονείς μου και συγκεκριμένα η μάνα μου. Χαλασμό έκανε η δήθεν άνετη. Όταν δεν μπορούμε να παραδεχτούμε κάποια πράγματα γιατί από μια παλαιολιθική μερίδα του κόσμου θεωρούνται κατακριτέα, πρέπει κάποιος τρίτος να φταίει! Έτσι κι η μάνα μου θεωρούσε ότι έφταιγε όλος ο υπόλοιπος κόσμος γι’ αυτό, ξεκινώντας απ’ τα άτομα που έκανα παρέα, μέχρι τα μέρη στα οποία πήγαινα, λες και είχε όρεξη κανείς να με κάνει πλύση εγκεφάλου.Αυτή ήταν η αλλαγή μου. Το να μην κρύβομαι και να περπατάω στον δρόμο με την κοπέλα μου, όπως και το να δηλώνω ανοιχτά τις απόψεις μου όχι μόνο γύρω απ’ το θέμα, αλλά και για όλα, το θεώρησε «αλλαγή»! Από τότε η μαμά μου έχει αλλάξει συμπεριφορά  προς εμένα. Ότι και να κάνω θα είναι θεόστραβο. Ότι και να μ’ αρέσει, θα είναι λάθος. Στην αρχή στεναχωριόμουν. Πλέον έχουν γίνει τόσα σκηνικά που ούτε καν με αγγίζουν. Για την μαμά μου είναι κάτι που «πονάει» ενώ για τα άλλα μέλη της οικογένειας μου, σαν να μην έγινε ποτέ. Πάει ένας χρόνος από τότε και συνεχίζει η ίδια ιστορία στο σπίτι. Οικογένεια μου πλέον, έχουν γίνει τα δυο φιλαράκια μου. Όσο «αμήχανη» και μυστήρια να είναι η κατάσταση στο σπίτι, τουλάχιστον δεν κρύβομαι. Αυτή είμαι…

Ειμαι μονο μαμα

Χ.Γκ. μητέρα

Γέννησα δύο παιδιά. Ενα αγόρι και ένα κορίτσι……
Έτσι νόμιζα τότε.
Κάποια στιγμή έμαθα αυτό που πάντα υποπτευόμουν. Πώς θα μπορούσα να αμφισβητήσω, να μην αποδεχτώ το παιδί μου? Μου είναι αδιανόητο.
Δεν φαντάστηκα ποτέ πόσο απασχολούσε τον Τζέιμς η αντίδρασή μου. Για μένα ήταν όλα αυτονόητα και απόλυτα λογικά.
Τώρα ξέρω πως έχω δυο παλληκάρια!
Τα λατρεύω και τα δυό και το μόνο που θέλω είναι να είναι ευτυχισμένα.
Είχαν και θα έχουν την αμέριστη συμπαράστασή μου σε όλες τις επιλογές τους.
Μου φτάνει να είναι καλά…………..

Μια μαμά, που δεν είναι εξωγήινη………απλά μαμά!!!

Αρέσει σε %d bloggers: