RSS Feed

Μια ντουλαπα, δυο, ή καμια;

James K. 20

Η ζωή δεν είναι πάντα τόσο απλή για όλους. Έτσι λένε. Ίσως για εσάς, αλλά εγώ προσωπικά έζησα πολύ εύκολες καταστάσεις όσον αφορά κάποια συγκεκριμένα θέματα που αφορούν κάποια πράγματα. Υπάρχουν κάποια στερεότυπα, κάποια στάνταρ, ας το πούμε έτσι. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Γεννιόμαστε ετεροφυλόφιλοι και αν ο γιατρός πει πως είμαστε αγόρια, είμαστε αγόρια. Αν πει πως είμαστε κορίτσια, είμαστε κορίτσια. Και αυτή η άποψη επικρατεί εδώ και πολλά χρόνια, περνάει από γενιά σε γενιά και θα περάσουν πολλές γενιές ακόμα μέχρι να καταλάβει η πλειοψηφία πως όχι, κάποιες φορές τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός παρουσιάζεται ως κάτι αφύσικο, κάτι “περίεργο”. Αν πιάσουμε και το θέμα των διεμφυλικών… Αφήστε το καλύτερα, παρουσιάζεται ως ψυχασθένια στα ιατρικά δεδομένα, δεν θέλετε να ξέρετε. Η άποψη του κόσμου για οτιδήποτε διαφορετικό είναι πολύ σκληρή. Αν ο γιος του Έλληνα πατέρα έλεγε πως είναι ομοφυλόφιλος, θα εκδιωχνόταν από το σπίτι. Αν η κόρη έκανε το ίδιο, θα ψάχνανε τρόπο να την παντρέψουν. Τουλάχιστον έτσι γινόταν παλιότερα, αλλά δεν έγινε έτσι με μένα.

Αλλά ας περάσουμε από το γενικό πλαίσιο στο ειδικό. Ονομάζομαι Ιάκωβος, αλλά όλοι με φωνάζουν Τζέημς. Βέβαια τους πήρε λίγο καιρό μέχρι να το συνηθίσουν. Όχι το Τζέημς. Το Ιάκωβος. Γεννήθηκα με άλλο όνομα στα σχέδια τους. Γεννήθηκα με άλλη πορεία στα σχέδια τους, αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως ήθελαν. Πάντα νόμιζαν πως ήμουν κορίτσι, κοπέλα, γυναίκα. Και έτσι κυλούσε η ζωή μου, μέχρι που έφτασα στην εφηβεία. Προσπάθησα να συνηθίσω τη ζωή που είχαν σχεδιάσει άλλοι για μένα, ακολουθώντας το παράδειγμα των άλλων κοριτσιών στο σχολείο. Έλεγα πως μου άρεσε ένα συγκεκριμένο αγόρι. Το έλεγα συνέχεια, μέχρι που ακόμη και εγώ συνήθισα στην ιδέα. Μετά από χρόνια όμως, όταν πλέον έφτασα στο λύκειο, διαπίστωσα πως τα πράγματα δεν ήταν όπως μου έλεγαν και πως δεν πρέπει πλέον να κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Έτσι, αφέθηκα στα εφηβικά μου πάθη, χωρίς όμως να το πω πουθενά, γιατί με όσα άκουγα για τους άντρες ομοφυλόφιλους, υπέθεσα πως η μάνα μου θα είχε την ίδια ακριβώς αντίδραση και για μένα. Ο αδερφός μου, ακόμα χειρότερα. Ο πατέρας μου… Δεν μιλούσαμε γενικά, δεν τον αφορούσε. Και έτσι, το κρατούσα μυστικό. Αλλά αν κάτι ισχύει από όσα λένε, αφορά τα μυστικά. Τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα. Δύο χρόνια αφού ξεκίνησα τις σεξουαλικές μου δραστηριότητες, έφτασε η στιγμή που κάποιος θα το μάθαινε. Και αυτός ήταν ο αδερφός μου. Η αποκάλυψη έγινε αργά, βασανιστικά. Είχαμε κατέβει Αθήνα. Θα κάναμε μια στάση και έπειτα θα πηγαίναμε στον πατέρα μου στο Ναύπλιο. Του είπα πως θα συναντούσα μια φίλη μου που μένει εκεί. Δεν μπορούσα να του πω πως ήταν κάτι παραπάνω για μένα. Όταν μας βρήκε, είχαμε μια κόσμια συμπεριφορά, αλλά παρ’όλα αυτά, κάτι του φάνηκε ύποπτο. Συνέχισε να μας παρακολουθεί, ειδικά εκείνη, η οποία προσφέρθηκε να κουβαλήσει τη βαλίτσα μου για να μην κουράζομαι και επέμενε να με κοιτάζει. Αυτή η σκέψη μάλλον του τριβέλιζε το μυαλό απίστευτα. Πήγαμε στο σπίτι ενός φίλου του, ο οποίος ουσιαστικά συζούσε με μια δική μου φίλη. Όταν αφήσαμε τα πράγματα, οι “άντρες” πήγανε για ναργιλέ, η φίλη μου έκανε κατάληψη στον υπολογιστή μου και εγώ μπήκα αμέσως στο ψητό. Είχα να τη δω καιρό, δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε. Δεν ήξερα πως μόλις λίγη ώρα απ’την αναχώρηση του αδερφού μου, θα ακολουθούσε μια απροσδόκητη επιστροφή. Κανείς μας δεν το περίμενε. Δεν επέτρεψε στο φίλο του, ο οποίος τα ήξερε όλα, να μας ενημερώσει. Απλά γυρίσανε. Ανεβήκανε με τις σκάλες για να αποφύγουν τον θόρυβο του ασανσέρ και μπουκάρανε μέσα στο σπίτι. Χωρίς να προλάβει να πει κανείς κάτι, όχι πως θα άλλαζε τίποτα, ο αδερφός μου άνοιξε την πόρτα του δωματίου και αυτό που είδε… Μάλλον δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Έμεινε άφωνος μπροστά στο θέαμα που κατέστρεψε κάθε λεσβιακή φαντασία που είχε ποτέ στη ζωή του, πραγματικά, δεν έχει ξαναδεί τέτοιου είδους τσόντα από τότε, και με άφησε εμένα να πω την πρώτη κουβέντα. Και δεν ήξερα τι να πω. Έβλεπα τη φρίκη στο πρόσωπο του και κάθε φράση που μου ερχόταν στο μυαλό φάνταζε επικίνδυνη. Τι να του έλεγα; “Δεν είναι αυτό που νομίζεις;” Όχι. Τα ψέματα και οι κοροϊδίες είχαν πλέον τελειώσει. Μπροστά του είχε εμένα και την τότε κοπέλα μου. Ρούχα δεν υπήρχαν, είχαμε πνιγεί στον ιδρώτα και πασχίζαμε να ανασάνουμε. Τα ψέματα είχαν τελειώσει. Έτσι και εγώ του είπα “Ναι, είναι αυτό που νομίζεις.” Και αυτός έφυγε. Η σχέση μου μαζί του έφτασε σε ρήξη, δεν μου μιλούσε για ένα μήνα. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να πάρει τη μάνα μας τηλέφωνο και να τη ρωτήσει “Μαμά, εσύ το ήξερες πως η κόρη σου είναι λεσβία;” Τότε έπαθε το δεύτερο σοκ, όπως το έπαθα και εγώ όταν έμαθα τι συνέβη. “Ναι”, του είπε. “Ναι, το ήξερα. Πάντα το ήξερα.” Δεν υπήρξε καυγάς. Δεν υπήρξαν φωνές και αποκληρώσεις. Δεν υπήρξε τίποτα τέτοιο. Δεν προσπάθησε να με πείσει πως είμαι στρέιτ. Ναι, το ήξερε και ναι, το αποδεχόταν απόλυτα. Τότε ένιωσα πως η τύχη ήταν μαζί μου. Και ήταν ακόμα η αρχή.

Παρ’ότι είχα ανακαλύψει πως μου αρέσουν οι γυναίκες σε βαθμό τρέλας, κάτι εξακολουθούσε να μην μου κάθεται καλά. Δεν είχα ποτέ μου αυτοπεποίθηση. Κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και αηδίαζα με το θέαμα. Καμπούριαζα και σταύρωνα τα χέρια. Ένιωθα πως αυτό το στήθος δεν μου ανήκει και ένιωθα έτσι από τότε που εμφανίστηκε. Όταν μου ήρθε περίοδος για πρώτη φορά, τρομοκρατήθηκα. Άρχισαν να ζωγραφίζονται καμπύλες πάνω μου και κόντευα να τρελαθώ. Φουστάνια, φούστες, ξώπλατα και ξώβυζα μπλουζάκια; Ούτε λόγος. Δεν ήθελα να βγαίνω στην παραλία, παρά μόνο αν ήταν βράδυ, χωρίς κόσμο. Όλοι μου λέγανε πως έγινα γυναίκα. Η γιαγιά μου ενθουσιάστηκε και μου ευχήθηκε να βρω έναν καλό γαμπρό και επέμενε να μου το λέει κάθε φορά που με έβλεπε. Μου το λέει ακόμα και τώρα. Η μάνα μου το έβρισκε αστείο γιατί ήξερε πως είναι πολύ πιο πιθανό να φέρω νύφη παρά γαμπρό στο σπίτι, αλλά εγώ ένιωθα φυλακισμένος, γιατί δεν ήταν μόνο η γιαγιά μου που φερόταν έτσι, αλλά όλη η ελληνική ετεροκανονική κοινωνία, ενώ εγώ δεν ήθελα αυτά που μου έλεγαν. Όχι γιατί ήμουν αντιδραστικό στοιχείο. Κάθε άλλο. Εγώ προσπαθούσα πάντα να κάνω αυτό που οι άλλοι θεωρούσαν “σωστό” και “κανονικό”. Δεν ήθελα ποτέ μου να προκαλώ. Απλά το μέλλον που ήθελαν αυτοί για μένα δεν μου ταίριαζε. Δεν έγινα γυναίκα. Δεν ένιωθα γυναίκα. Έμοιαζα με γυναίκα, αλλά δεν ήμουν γυναίκα. Δεν είχα καμία σχέση με το γυναικείο γένος. Νόμιζα πως κάνω κάτι λάθος, προσπάθησα να προσαρμοστώ, αλλά δεν μου έβγαινε. Δεν μπορούσα. Η δυσφορία με έπνιγε και δεν ήξερα καν το γιατί. Δεν ήξερα πως κάποιες γυναίκες γεννιούνται σε αντρικό σώμα και πως κάποιοι άντρες γεννιούνται σε γυναικείο σώμα, αλλά όταν το έμαθα, κατάλαβα τι έκανα λάθος τόσα χρόνια. Προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε μια πραγματικότητα που δεν ίσχυε. Δεν ήμουν ποτέ γυναίκα. Ήμουν αγόρι και έγινα άντρας, αλλά κανείς δεν το έβλεπε. Δεν τους κατηγορώ, για κάποια χρόνια δεν το έβλεπα ούτε εγώ. Και όταν το είδα, ένιωσα την ανάγκη να το δουν και όλοι οι άλλοι. Έκανα τις έρευνες μου, είδα πως μπορώ να αποκτήσω το σώμα που μου ταιριάζει. Έψαξα να βρω το όνομα που ταιριάζει στο χαρακτήρα μου, στο στυλ μου. Και τότε συστήθηκα για πρώτη φορά. Τζέημς. Σε μερικά άτομα της κοινότητας στην αρχή και έπειτα στους πάντες. Αλλά είχα καταλάβει το λάθος που έκανα όταν ανακάλυψα πως μου αρέσουν οι γυναίκες. Κρυβόμουν. Ένιωθα αφύσικος. Φοβόμουν. Αλλά εκείνες οι μέρες είχαν πλέον τελειώσει και έτσι έδρασα γρήγορα. Δεν περίμενα να το μάθει η μάνα μου απ’τις εφημερίδες. Πήγα εγώ ο ίδιος και της είπα “Μαμά, η ομάδα δεν με ξέρει με το όνομα που με φωνάζεις. Ανάμεσα τους, είμαι γνωστός ως Τζέημς. Και έτσι πρέπει να είναι. Δεν είμαι γυναίκα, μαμά. Είμαι άντρας. Ξέρω πως δεν φαίνεται, αλλά είμαι άντρας, μαμά.” Όπως περίμενα, δεν αγρίεψε, δεν μου φώναξε, απλά απόρησε. Δεν κατάλαβε τι της έλεγα. Δεν ήξερε για τι πράγμα της μιλούσα. Απλά έγνεψε το κεφάλι και έδειξε πως το δέχεται, αλλά πως μπορούσε να δεχτεί κάτι που δεν καταλάβαινε; Απελπίστηκα. Δεν ήξερα πως να της εξηγήσω τι συμβαίνει. Ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό δεν μπορούσα να εξηγήσω τι συμβαίνει. Ευτυχώς, βρήκα μια πολύ καλή ευκαιρία να της εξηγήσω τα πάντα. Σαν μάννα εξ ουρανού. Μια ημερίδα. Μία απ’τους ομιλητές αποφάσισε να αναλύσει το θέμα κοινωνικού φύλου και βιολογικού φύλου, μίλησε για τους transgender. Η μάνα μου ήταν εκεί. Κάθησε και την άκουσε, κάθε λέξη, κάθε φράση, κάθε όρο. Εγώ καθόμουν πίσω πίσω και την κοίταζα με κομμένη την ανάσα. Τα μέλη της ομάδας την κοίταζαν με δέος. “Η μαμά του Τζέημς είναι εδώ.” Δεν έφυγε στα μισά. Έμεινε μέχρι το τέλος. Μόλις ακούσαμε τον κάθε ομιλητή, το κοινό μπορούσε να κάνει ερωτήσεις. Και τότε σήκωσε το χέρι. “Αυτή είναι μια ερώτηση για τη ψυχολόγο. Αν χρησιμοποιούμε το όνομα που έχει επιλέξει το παιδί στο σπίτι, δεν θα του προκαλέσει προβλήματα και σύγχυση στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο;” “Όχι”, απάντησε η ψυχολόγος και η μάνα μου κάθησε κάτω, ικανοποιημένη από την απάντηση που έλαβε. Η ομάδα έπαθε πατατράκ και μου έσκουζε. “Τζέημς, Τζέημς, η μάνα σου ήταν αυτή; Η μάνα σου ΤΑ ΣΠΑΕΙ!” Αργότερα, λίγο πριν φύγει, με έπιασε και μου μίλησε. “Αυτή η ημερίδα ήταν η καλύτερη που έχω πάει στη ζωή μου. Δεν έχασα το ενδιαφέρον μου ούτε στιγμή. Αύριο σε περιμένω για φαγητό, Τζέημς.”

Από τότε έχω την πλήρη υποστήριξη της. Έτσι απλά. Χωρίς δράματα, γκρίνιες, φωνές, οργή και αποκληρώσεις. Απλά ήθελε να καταλάβει τι εννοούσα και μετά θυμήθηκε πως ακόμα και αυτό το ήξερε! Ίσως η μάνα μου είναι από άλλη χώρα. Από άλλο πλανήτη, δεν ξέρω, αλλά εγώ νιώθω τυχερός που είμαι γιος της. Ο αδερφός μου δεν έχει γνωρίσει ακόμα τον Τζέημς. Θα έρθει και αυτή η ώρα, κάποια στιγμή. Τον φοβάμαι λίγο, να πω την αλήθεια, αλλά όπως είπα πριν, τίποτα δεν μένει κρυφό για πάντα. Αλλά για να πω και μια άλλη αλήθεια, πλέον δεν με ενδιαφέρει το τι θα πει. Εγώ τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Κάποια στιγμή θα τα έχουν καλά μαζί μου όλοι οι άλλοι, αν θέλουν να με έχουν στη ζωή τους, γιατί είναι πιο εύκολο να αλλάξει ένας άνθρωπος την άποψη του, παρά να αλλάξει η άποψη κάποιου έναν άνθρωπο. Και εγώ δεν θ’αλλάξω ποτέ.

Advertisements

2 responses »

  1. Η μαμά σου τα σπάει!!! Είμαι κι εγώ trans αγόρι αλλάξέρω πως όταν το πω στους γονείς μου απλά θα με αποκληρώσουν και θα με διώξουν απο το σπίτι!!! Άσε που ο μπαμπάς μου θα πάθει εγκεφαλικό από τα νεύρα του!!!! χαχαχα!!! Είσαι πάρα πολύ τυχερόοοοοςςςς!!!!!

    Απάντηση
  2. Παράθεμα: Coming Out Stories : Μια ντουλάπα, δύο ή καμία; « Antivirus magazine

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: