RSS Feed

η αλλαγη μου

Κατερίνα Κ. , 20

Εγώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σχολείο, ήμουν πάντα το κορίτσι που θα έπαιζε με τα ελάχιστα κορίτσια και πολλά αγόρια ποδόσφαιρο, μπάσκετ και οποιοδήποτε άλλο άθλημα. Είχα ανέκαθεν μεγάλη τρέλα με τον αθλητισμό. Ποτέ δεν καθόμουν να ασχοληθώ με το κλασσικά βασικό θέμα που είχαν τα υπόλοιπα κορίτσια, μετά απ’ τα μαθήματα, το ποια θέλει ποιον, ποιος θέλει ποια και γενικά αυτού του τύπου τα πικάντικα! Από τρίτη-τετάρτη  δημοτικού κιόλας θυμάμαι τα κορίτσια στο διάλειμμα να κάθονται και να συζητάνε. Και για να είμαι ειλικρινής, ποτέ κάτι τέτοιο δεν με απασχόλησε. Μέχρι και το γυμνάσιο ήμουν το κλασσικό ufo που δεν ασχολιόταν καν, που δεν περνούσε απ’ το μυαλό του και ήταν επί μονίμου βάσεως στον κόσμο του! Άκουγα πάρα πολλά απ’ την κάθε μία φίλη, η οποία ερχόταν να συζητήσει τα προσωπικά της, για να τα βγάλει από μέσα της και στο τέλος να καταλήγει να μου κάνει ανάκριση.

Ήξερα από μικρή περί ομοφυλόφιλων, κυρίως αντρών.  Είχαν φροντίσει να μου το κάνουν άκρως κατανοητό οι γονείς μου το τι είναι. Ο μπαμπάς μου ήταν πάντα ο πιο σκληρός και η μαμά μου η απελευθερωμένη και καλά, που δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα, αρκεί να τους είχε από μακριά. Και γω συνέχιζα στον κόσμο μου. Ώσπου έφτασα πρώτη λυκείου. Και καθότι παίχτρια, έτυχε να αλλάξω ομάδα και να πάω σε κάποια άλλη. Και εκεί να συναντήσω την πιο όμορφη και γλυκιά γυναίκα που είχα γνωρίσει ποτέ στην ζωή μου! Στην αρχή ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί της. Μετά, άρχισα να ψιλιάζομαι διάφορα για την σεξουαλικότητα μου. Χοντροφρίκαρα! Ξεκίνησα να κάνω περισσότερο παρέα με συμμαθήτριες που ήταν πιο μέσα στα πράγματα, όσον αφορά σχέσεις κοκ. Μάλιστα, στην κοπέλα με την οποία ήμουν πιο κοντά απ’ ότι με τις υπόλοιπες, της είχα εξηγήσει τι ένιωθα. Ταράχτηκε για λίγο, αλλά μετά μου είχε πει ότι θα με βοηθούσε. Η βοήθεια της, ήταν να μου βρει αγόρι. Κι έτσι είχε γίνει, χωρίς να πετύχει κάτι φυσικά. Αλλά εγώ δεν σταματούσα να την σκέφτομαι. Την έβλεπα και σχεδόν καθημερινά αν και δεν της είχα πει ποτέ τίποτα. Ώσπου βαρέθηκα να κρύβω τον εαυτό μου. Μέχρι την  τρίτη λυκείου έκανα την πάπια. Έβλεπα, άκουγα και δεν μιλούσα. Τα άτομα που εμπιστευόμουν ήταν ένα απ’ το σχολείο και δυο-τρία απ’ την ομάδα. Μέχρι που άρχισα να ανοίγομαι σιγά-σιγά. Και κολλητάρια μου έγιναν δυο άτομα απ’ την ομάδα, που γνωριζόμασταν από μικρά. Και αρχίσαμε να βγαίνουμε. Και να κάνουμε πολύ παρέα. Και να ανοιγόμαστε η μία στην άλλη. Και όταν αρχίσαμε να μιλάμε, ανακαλύψαμε ότι ίδιο «πρόβλημα» είχαμε και οι τρεις! Και αφού θέμα αποδοχής δεν είχα απ’ τις κολλητές μου, άρχισα να εκφράζω τον εαυτό μου!

Έκοψα τα μαλλιά μου γιατί ποτέ δεν μου άρεσαν μακριά,  λίγο πριν καταντήσει να γίνει μόδα. Άρχισα να βγαίνω και να βλέπω τι γίνεται και να νιώθω χαρούμενη που δεν είχα κανέναν να μου λέει τι πρέπει να φορέσω και τι να κάνω κλπ. Και τότε ήταν που γνώρισα μια κοπέλα. Που μου έσβησε απ’ το μυαλό ό,τι θεωρούσα όμορφο και μπήκε στην θέση του. Δεν μου πήρε καθόλου χρόνο για να καταλάβω ότι είχα ερωτευτεί. Και για πρώτη φορά ένιωθα κάτι τόσο δυνατό. Και ό,τι αμφιβολίες είχα για το πώς θα πρέπει να το αντιμετωπίσω και να το κρύψω, σβήστηκαν. Αγάπησα και ήμουν πολύ περήφανη για μένα! Και με την δύναμη που έπαιρνα, μάζευα θάρρος.

Μέχρι που το έμαθαν οι γονείς μου και συγκεκριμένα η μάνα μου. Χαλασμό έκανε η δήθεν άνετη. Όταν δεν μπορούμε να παραδεχτούμε κάποια πράγματα γιατί από μια παλαιολιθική μερίδα του κόσμου θεωρούνται κατακριτέα, πρέπει κάποιος τρίτος να φταίει! Έτσι κι η μάνα μου θεωρούσε ότι έφταιγε όλος ο υπόλοιπος κόσμος γι’ αυτό, ξεκινώντας απ’ τα άτομα που έκανα παρέα, μέχρι τα μέρη στα οποία πήγαινα, λες και είχε όρεξη κανείς να με κάνει πλύση εγκεφάλου.Αυτή ήταν η αλλαγή μου. Το να μην κρύβομαι και να περπατάω στον δρόμο με την κοπέλα μου, όπως και το να δηλώνω ανοιχτά τις απόψεις μου όχι μόνο γύρω απ’ το θέμα, αλλά και για όλα, το θεώρησε «αλλαγή»! Από τότε η μαμά μου έχει αλλάξει συμπεριφορά  προς εμένα. Ότι και να κάνω θα είναι θεόστραβο. Ότι και να μ’ αρέσει, θα είναι λάθος. Στην αρχή στεναχωριόμουν. Πλέον έχουν γίνει τόσα σκηνικά που ούτε καν με αγγίζουν. Για την μαμά μου είναι κάτι που «πονάει» ενώ για τα άλλα μέλη της οικογένειας μου, σαν να μην έγινε ποτέ. Πάει ένας χρόνος από τότε και συνεχίζει η ίδια ιστορία στο σπίτι. Οικογένεια μου πλέον, έχουν γίνει τα δυο φιλαράκια μου. Όσο «αμήχανη» και μυστήρια να είναι η κατάσταση στο σπίτι, τουλάχιστον δεν κρύβομαι. Αυτή είμαι…

Advertisements

One response »

  1. μπραβο σου κορίτσι μου.όμορφη η ιστορία σου και η προσπάθειά σου.
    μου θύμησε κάτι που μου είχε πει κάποιος όταν ακόμα πήγαινα δημοτικό,που δεν μπορούσα να το καταλάβω πλήρως, «να κάνεις σωστές επιλογές με τους φίλους,διότι αυτούς τους επιλέγουμε,ενώ τους συγγενείς δυστυχώς όχι..» καλή συνέχεια στη ζωή σου κούκλα μου!

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: