RSS Feed

Monthly Archives: Σεπτεμβρίου 2012

Ως εφηβος και ως ενηλικας

Με λένε Π. και ζω στην Αθήνα. Η ιστορία μου έχει να κάνει με δυο διαφορετικά coming out. Με συγχωρείτε αν κατέληξε κάπως μεγάλη σε διάρκεια.

Από μικρός υπήρξα παιδί του οποίου η φαντασία «οργίαζε.» Μεγαλώνοντας, έγινε πιο ξεκάθαρο και το ερωτικό σκέλος αυτής. Μου άρεσε να προσποιούμε ότι ανήκω στο αντίθετο φύλο, κάποιες φορές δοκίμαζα τα ρούχα της μητέρας μου ενώ ταυτιζόμουν πολύ περισσότερο με γυναίκες, υπαρκτές και μη. Εν μέρη αυτό συνέβαινε και λόγο χαρακτήρα, αφού υπήρξα πάντοτε κλειστός και λιγομίλητος και ποτέ δεν κατάφερα να είμαι τόσο δυναμικός όσο ο πατέρας μου ή οι υπόλοιποι άντρες. Ακόμη και τότε μου άρεσε να ακολουθώ περισσότερο, παρά να βγαίνω μπροστά, και στα παιδικά μου μάτια αυτό με έβαζε πιο κοντά στο άλλο φύλο. Αλλά δεν ήταν μονάχα αυτό.
Μπαίνοντας στην εφηβεία, άρχισα να φαντασιώνομαι συχνά πως είμαι γυναίκα, άλλες πως άγγιζα ως άλλους άντρες πονηρά. Δεν ήταν όλες μου οι φαντασιώσεις ομοφυλοφιλικού περιεχομένου, αυτό το στοιχείο όμως υπήρξε εξαιρετικά δυνατό σε πολλές από αυτές. Σίγουρα κάτι υπήρχε σε αυτές, κάτι από το «εγώ» μου.
Στα χρόνια του Γυμνασίου, λόγω του χαρακτήρα μου, έμεινα στο περιθώριο δίχως τη προσοχή κανενός. Το πρώτο coming out έγινε σε μια φίλη μου, στη δευτέρα λυκείου. Αργότερα έμαθα πως με γούσταρε και της ήρθε κατακέφαλα η αποκάλυψη, αλλά κατάφερε να το ξεπεράσει. Από την ημέρα εκείνη και μετά, δεν μπορούσα να κρατηθώ. Είχα ανάγκη να μιλήσω δίχως περιορισμούς, να δοκιμάσω διαφορετικούς συντρόφους και των δυο φύλων, να μάθω τα όρια και τις προτιμήσεις μου, να κάνω πλάκα γι’ αυτά. Άρχισα να το λέω σε αρκετό κόσμο, να ψάχνω για αναφορές στις λέξεις ομοφυλοφιλία, λεσβία, γκέι και πάει λέγοντας, σε περιοδικά, βιβλία και ταινίες.
Δυστυχώς, λόγω του ότι όλη αυτή η διαδικασία έγινε απότομα, δεν άφησα στον εαυτό μου χρόνο να καταλάβει το τι ένιωθε και να διαλέξει προσεκτικά ποιοι και ποιες έπρεπε να το μάθουν. Σύντομα άρχισαν να με κοροϊδεύουν ανοιχτά στο σχολείο, αλλά και έξω από αυτό. Θυμάμαι συμμαθητές μου να έχουν έρθει παρέα σε μια εκδρομή και να προσπαθούν να χαϊδεύσουν το στήθος μου, να τσιμπάν συγκεκριμένα σημεία του, να μου ψιθυρίζουν προσβολές και να με κυνηγάνε. Θυμάμαι το φτύσιμο που δέχτηκα από άλλο παιδί, απλά επειδή δεν περπατούσα «όπως κάθε άλλο αγόρι.» Θυμάμαι μια φορά, μικρότεροι μαθητές είχαν βάλει ένα παιδί με διανοητικά προβλήματα που είχαμε στο σχολείο μας και του είπαν να με ακολουθήσει με το ποδήλατο, λέγοντας μου διάφορα, ώστε να φοβηθώ. Θυμάμαι τον παπά της εκκλησίας μου να έρχεται και να μου δίνει ένα βιβλίο για την ομοφυλοφιλία -υποθέτω ήθελε να με «σώσει.» Στο κατηχητικό που πήγαινα σύντομα άρχισε να γίνεται σούσουρο. Μέχρι και στο φροντιστήριο που πήγαινα μου μίλησε η δασκάλα γιατί ένας μαθητής παραπονέθηκε πως του την έπεσα, ισχυρισμός αναληθής.
Κάποια παιδιά ήταν δεκτικά, συνολικά όμως οι αντιδράσεις ήταν αρνητικές. Είχα βγει έξω σε όλους εκτός από την οικογένεια μου και τους συγγενείς μου, αυτό που αντιμετώπισα όμως δεν ήταν αγάπη αλλά το αντίθετο της. Η οικογένεια μου δεν μπορούσε να με βοηθήσει, ούτε καν να με ακούσει, αφού ήταν σε κατάσταση διάλυσης εκείνη την εποχή -φάση διαζυγίου, στη συνέχεια η μητέρα μου μπήκε στο νοσοκομείο λόγω σοβαρής ασθένειας. Όλα αυτά ενώ έπρεπε να βοηθήσω και τα μικρότερα αδέλφια μου, στο ρόλο που ποτέ δεν μου ταίριαξε ποτέ -αυτό το προτύπου, του ηγέτη. Σταμάτησα να σκέφτομαι οτιδήποτε θετικό. Υπήρξαν φορές που έλεγα στον εαυτό μου να δοκιμάσει να χαράξει το δέρμα του. Δοκίμασα να αυτοκτονήσω, μια φορά παραλίγο να τα καταφέρω χάρη σε φάρμακα που κατάπια, αλλά με πρόλαβαν στο νοσοκομείο. Προκάλεσα πολλούς μεγάλους καυγάδες στο σχολείο και από ένα σημείο και μετά δεν μου μιλούσε κανείς, από φόβο. Πάτωσε σε όλα τα μαθήματα, αλλά οι καθηγητές δεν με άφησαν στην ίδια τάξη -ίσως και για να με ξεφορτωθούν; Αυτό το comign out μου τελείωσε με την ενηλικίωση. Εκεί περίμενα απλά ότι θα συναντούσα το ίδιο μαρτύριο. Άλλωστε, για τον έφηβο Π., το coming out του τελείωσε ως κόλαση.
Τότε ξεκίνησαν οι σπουδές μου και ταυτόχρονα το ταξίδι για να συναντηθώ -επιτέλους- με ανθρώπους που μπορούν να με δεχθούν και να με αγαπήσουν. Ξεκίνησαν οι πειραματισμοί στο σεξ, οι φιλίες και για πρώτη φορά το να είμαι ανοιχτά γκέι ή αμφι (τελικά κατέληξα στο δεύτερο), δεν ήταν λόγος να με διώξουν ή να με κοροϊδεύουν από την παρέα. Η επίδοση μου στις σπουδές μου βελτιωνόταν χρονιά με τη χρονιά, μέχρι που έφτασα να είμαι στους αριστούχους της σχολής μου. Δεν έγινα ποτέ ως τώρα ενεργό μέλος της ΛΟΑΔ κοινότητας, αν και έχω δώσει το παρόν σε διάφορες εκδηλώσεις, είτε μιλάμε για το Pride είτε για άλλες συγκεντρώσεις. Γνώρισα ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους και των δυο φύλων. Και ζευγάρια πραγματικά υπέροχα. Έμαθα πως τα όσα έζησα στο Λύκειο δεν ήταν φυσιολογικά και εγώ άρρωστος, αλλά το αντίθετο. Πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να με αγγίζει δίχως να το επιθυμώ, πόσο μάλλον για να με μειώσει. Ούτε να με φτύσει, να με βρίσει και οτιδήποτε άλλο έχει στόχο να με βλάψει.
Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι το coming out του ενήλικα Π., είχε ονειρική κατάληξη, αφού η ζωή του είναι ακόμη στο ξεκίνημα της. Στη διαδικασία έκανε, υποθέτω κάνει ακόμη, καινούργια λάθη.Δεν έχει μιλήσει ανοιχτά στους γονείς του, αν και έχει την εντύπωση πως κάτι έχουν καταλάβει. Ούτε στα αδέλφια του. Το γνωρίζουν όμως οι άνθρωποι για τους οποίους ενδιαφέρεται. Υπερασπίζεται όσο μπορεί τους ανθρώπους που αγαπάει. Τώρα έχει σχέση με μια κοπέλα η οποία είναι ανοιχτή σε αυτού του είδους τα ζητήματα. Ποτέ δεν του έχει πει πως την αηδιάζει το ποιος είναι. Αντίθετα, κάποιες φορές τον αποκαλεί «τη κοπελίτσα της.» Ο ενήλικος Π. έχει ορκιστεί να μην ξεχάσει ποτέ πως οι πραγματικοί άρρωστοι είναι όσοι προσπάθησαν είτε να μειώσουν, είτε να «θεραπεύσουν» τον έφηβο Π. Από τη ταπεινή του ιστορία, θέλει να κρατήσετε αυτό:
Μην αφήσετε τον εαυτό σας ποτέ να το ξεχάσει ότι δεν είστε άρρωστοι, αλλά άνθρωποι που επιθυμούν αγάπη, στοργή και αποδοχή. Ότι δεν κάνετε τίποτα λάθος. Ότι όλοι μας έχουμε μπροστά μας ένα «τολμηρό ταξίδι προς τα εκεί που κανείς δεν έχει πάει ποτέ.» Αξίζουμε να το ζήσουμε.
Ευχαριστώ για την υπομονή και την ευκαιρία να μοιραστώ όσα έχω ζήσει.

My gay story

E.N 18

     Αποφάσισα να σας πως και εγώ την ιστορία διαβάζοντας το blog.Αυτό που θα σας διηγηθώ εγώ είναι η ζωή μου ως gay που περνά ένα μήνυμα που όλοι πρέπει να ακολουθήσουμε.
Μεγάλωσα με δύο γονείς εντελώς διαφορετικής αντιμετώπισης προς του γκέι,η μητέρα μου θα γινόταν φίλη μαζί τους και ο πατέρας μου ευχαρίστως θα τους σκότωνε. Εγώ κατάλαβα ότι ήμουν γκέι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πάντα μου άρεσαν οι αρρενωποί άντρες και λάτρευα τις δυναμικές γυναίκες που έβλεπα σε αμερικάνικες σειρές.
Είχα καταλάβει από τότε πως το να είσαι γκέι δεν είναι απόλυτα αποδεκτό και για αυτό το έκρυψα…έπειτα πέρασαν λίγα χρόνια έγινα 13 χρονών άρχισε να μου αρέσει ένα κορίτσι, πέσανε κάποια φιλιά μόνο αυτό δεν μπορούσα να νιώσω κάτι παρά πάνω μόνο απέχθεια ήθελα να αγγίζω ένα αγόρι.
     Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα μπαίνουμε στο γυμνάσιο…εδώ θέλω να σας προσθέσω ότι πήγα σχολείο σε μία μικρή πόλη και για κάποιους μπορεί να φαίνεται υπερβολικά απίστευτο αλλά μόλις άρχισα να κάνω παρέα με παιδιά τους έλεγα με περηφάνια και καμάρι «ναι είμαι gay» ποτέ δεν το αρνήθηκα, ποτέ δεν κρύφτηκα, ήταν τρία χρόνια που πολέμησα όχι μόνο με τον εαυτό μου που φοβόταν την καθημερινότητα μαζί με ρατσιστές και ομοφοβικούς αλλά και με την κοινωνία.
Έμαθα από την καλή και την ανάποδη τι θα πει να είσαι γκέι στην Ελλάδα χλευάστηκα,έφταναν μέρες που έκλαιγα από την ψυχολογική πίεση,που δεν ήξερα για τι ζω που ήθελα να αυτοκτονήσω που δεν ήθελα να πάω σχολείο. Οι γονείς μου δεν μάθανε ποτέ τίποτα, μόνο η μητέρα μου που με έβλεπε δακρυσμένο καταλάβαινε ότι κάτι δεν πάει καλά.
Αλλά αντιστάθηκα πήγα σχολείο απάνταγα στις βρισιές, συνέχισα να είμαι απο το καλύτερους μαθητές και να νικάω πάντα στους σχολικούς διαγωνισμούς. Σαν γκέι έχω πιο female στάση δεν λέω ότι είμαι αυτό το βλακώδες πράγμα που αναπαράγουν τα κανάλια που χαίρεται και πηδάει με το παραμικρό. Απλά αγαπώ την μόδα φροντίζω τον εαυτό μου και σε μία σχέση προτιμώ ο σύντροφος μου να έχει τον ρόλο του άντρα. Ίσως αν ήμουν το αντίθετο ένας κρυφό-γκέι να είχα αποφύγει αυτή την κριτική. Αλλά όλα έχουν το τίμημα τους.
     Ήταν τρία εφιαλτικά χρόνια όλοι αναρωτιόνταν  πως ένα τόσο αρρενωπό παιδί είναι γκέι και τέτοιες μαλακίες τέλος πάντων αφού έζησα αυτό τον εφιάλτη και νίκησα τους στενόμυαλους γιατί τους νίκησα μία μέρα αποφάσισα να μην ξανά δακρύζω έπρεπε να τους βλέπατε πως όλοι μέσα στην τάξη με βρίζανε περιμένοντας να θυμώσω να πω κάτι να βγω από τα ρούχα μου αλλά εγώ τίποτα βράχος τους χαμογέλα και προχωρούσα. Παραλίγο να φάω και ξύλο για αυτή μου την στάση αλλά γνώριζα ότι μπορώ να σταθώ χωρίς φόβο απέναντι τους.
     Ώσπου πήγα λύκειο…άλλαξα σχολείο ποτέ δεν είπα σε κανέναν τι είμαι βασικά οι περισσότεροι το είχαν καταλάβει αλλά κανείς ποτέ δεν είπε τίποτα μπροστά μου γιατί είχα την στάση και το ύψος να τους κατατροπώσω,είχαν δημιουργήσει πολλά gossip για εμένα αλλά δεν με πείραζε…απέκτησα πολύ αυτοπεποίθηση…ήμουν ήσυχη δύναμη…άρχισα να ψάχνομαι για αγόρια…όμως παρέμεινα να βλέπω glee,vampire diaries και να σκέφτομαι πως έπρεπε να μετακομίσω από την Ελλάδα για το εξωτερικό μετά το σχολείο μου κοβόταν η αναπνοή.
Τελικά πέρασα στις πανελλήνιες και εδώ είμαστε, είμαι πια φοιτητής, είμαι συνειδητοποιημένος, ξέρω τι θέλω, δεν βρίσκω αηδιαστικό δύο άντρες να κάνουν έρωτα μασάζ ή ότι άλλο προκύψει. Έχω αγόρ(πολύ όμορφο μάλιστα) και δεν φοβάμαι τον κόσμο γιατί κάθε μέρα φοράω το καλύτερο μου κουστούμι την αυτοπεποίθηση και την μοναδικότητα νιώθω ανώτερος από τα ρατσιστικά ηλίθια πλάσματα και κοιτάω μπροστά μετά τις σπουδές να φύγω για την Αμερική και να μείνω στην Νέα Υόρκη, όνειρο πολλών γκέι αλλά ευτυχώς για μένα εφικτό.
     Οι γονείς μου δεν ξέρουν τίποτα και ούτε χρειάζεται να μάθουν, ο πατέρας μου είναι σε πλήρη άγνοια όταν βρίζει γκέι στα φανάρια ή στον δρόμο εγώ κρυφογελάω δεν θέλω να του πω την αλήθεια δεν χρειάζεται να την ξέρει για την δική του υγεία και μόνο, η μητέρα μου έχει κάτι καταλάβει και καμιά φορά μου κλείνει το μάτι πονηρά και με ενθαρρύνει.
Και όλοι αυτοί που κάποτε με εκφόβιζαν στο σχολείο έχω να τους δω τέσσερα χρόνια ποιος να ξέρει τι γίνανε και ούτε με νοιάζει αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι εμείς μπορούμε να νικήσουμε κάθε στενό κλοιό που έχουμε δίπλα μας να προχωρήσουμε μπροστά να έχουμε δύναμη και η επιλογή μας να μας γεμίζει ολοκληρωτικά να νιώθουμε ανίκητοι.
Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε τους χρυσαυγίτες να βγούμε νικητές, σίγουρα κάποιος θα διαβάζει αυτή την ομολογία μου και θα έχει παρόμοια προβλήματα, ένα έχω να σου πω σήκω πήγαινε στο pride της πόλης σου σήκωσε ψηλά την σημαία μας πήγαινε σε gay μπαράκια και θα βρεις αγόρι η κορίτσι και θα αναπτύξεις ένα όμορφο κύκλο γκέι και λεσβίων φίλων.
Και θα είσαι ευτυχισμένος μην αφήσουμε losers να καταστρέψουν την ζωή σου,την ζωή μας, είναι τόσο ωραίο να κοιμάσαι με έναν άντρα στο κρεβάτι αγκαλιά και τόσο ωραίο να βλέπεις δύο γυναίκες να φιλιούνται και να χαμογελούν αξίζει να πολεμήσουμε για αυτό, να πολεμήσουμε.
Είμαστε λεγεώνα απλά έχουμε την τάση να κρυβόμαστε come on guys ας κάνουμε ένα coming out!

Οι γονεις μου

M.N., 22.

 

Γεια σας κι από μένα.

Ποτέ δεν ήμουν καλή στους προλόγους, πόσο μάλλον σε προλόγους που έχουν να κάνουν με τέτοια θέματα. Ωστόσο, διαβάζοντας όλες αυτές τις ιστορίες αποφάσισα να προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί σας και την δική μου.

Ζω στη Θεσσαλονίκη, όμως έχω μεγαλώσει σε νησί. Αν η κοινωνία στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας είναι μερικά χρόνια πίσω σε θέματα αντίληψης και αποδοχής, τότε σίγουρα η κοινωνία των νησιών της και γενικότερα ίσως των επαρχιών της βρίσκεται ακόμη πιο πίσω. Στο νησί μου λοιπόν, συνεχίζουν να διαιωνίζονται το μίσος και οι προκαταλήψεις, οπότε καταλαβαίνετε πόσο εύκολα οι άνθρωποι στιγματίζονται από τους «φυσιολογικούς» συντοπίτες τους.

Τέλος πάντων.

Το σπίτι μου έχει αυλή και κάθε φορά που καλοκαιριάζει μου αρέσει να κάθομαι και να χαζεύω την θάλασσα. Ένα απόγευμα έτυχε να κάθομαι εκεί με τη μαμά και μια γειτόνισσα, την οποία συμπαθώ αρκετά παρά το γεγονός ότι ψηφίζει δεξιά – δεν είναι κακόβουλος άνθρωπος. Καθόμασταν λοιπόν στην βεράντα και συζητούσαμε, όταν ξαφνικά ρώτησε τη μαμά μου «Η κόρη της Ζ. είναι λεσβία;». Η μαμά της έκρυψε την αλήθεια, παρά το γεγονός ότι ήξερε. «Δεν ξέρω. Γιατί το λες αυτό;», της απάντησε. «Να την είδα προχθές στην θάλασσα, ήταν με μια ανδρογυναίκα,  κάθονταν δίπλα δίπλα. Δεν ξέρω, ξινή μου φάνηκε και αρκετά μεγαλύτερή της. Και δεν την έχω δει ποτέ με αγόρι, θυμάσαι πως ήταν μικρή; Όλο φόρμες φορούσε. Και δεν λέω, και οι κόρες μας μικρές φορούσαν πουκάμισα και  τζιν, αλλά να, βλέπεις πόσο γυναικεία συμπεριφέρονται τώρα». Μην τα πολυλογώ, η συζήτηση έληξε κάπου εκεί, χωρίς να ειπωθεί κάτι ουσιαστικό. Όταν μετά από λίγη ώρα η γειτόνισσα έφυγε, η μαμά μου είπε «Βλέπεις ότι ο κόσμος μιλάει; Να προσέχεις την συμπεριφορά σου».

Με τη μαμά μου είχαμε να αναφερθούμε σε γκέι θέματα σχεδόν 2 χρόνια, από τότε δηλαδή που η ίδια με είχε ρωτήσει αν «της κρύβω αυτό που νομίζει». Απάντησα καταφατικά, υποκύπτοντας στην πίεση που είχα δεχτεί από την τότε κοπέλα μου και πρώτη μου σχέση, που επέμενε ότι «πρέπει κάποια στιγμή να νιώσεις έτοιμη και να πεις τουλάχιστον στη μαμά σου για εμάς». Η μαμά έκανε να μου μιλήσει κάτι μέρες. Θυμάμαι στην αρχή μου έλεγε πράγματα τύπου «Πρόσεχε μη το μάθει ο πατέρας σου γιατί θα σε κάνει να γυρίσεις πίσω», έπειτα έκλαιγε και μου έλεγε «Ο δρόμος που διαλέγεις είναι πολύ δύσκολος, αλλά να ξέρεις ότι εγώ θα σε αγαπώ και θα είμαι δίπλα σου». Παρά όμως τα όποια ενθαρρυντικά της λόγια, με τη μαμά δεν συζητάμε ποτέ για την προσωπική μου ζωή. Δεν με ρωτάει, φοβάται να ξέρει. Δεν ξέρει πως έχω νιώσει κατά καιρούς, δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί της τους ενθουσιασμούς μου και τις λύπες μου. Και είναι κάτι που με στεναχωρεί ιδιαίτερα, αφού πριν από αυτό η σχέση μας ήταν πολύ δυνατή.

Προσπαθώ να μην παραπονιέμαι και προσπαθώ η μη αποδοχή μου από τους γονείς μου, τους οποίους υπεραγαπώ, να μην με πνίγει, να μην με κάνει να νιώθω τύψεις κάθε φορά που είμαι χαρούμενη. Νιώθω πολύ τυχερή που σε όλο αυτό έχω διπλά μου τον αδερφό μου, που ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έμαθε ότι μου αρέσουν εξίσου τα αγόρια και τα κορίτσια. Και νιώθω τυχερή που έχω φίλους να με καταλαβαίνουν και να με αγαπούν.

Όμως θέλω δίπλα μου τους γονείς μου. Θέλω να μπορώ να τους πω ότι είμαι ερωτευμένη, θέλω να με αγκαλιάζουν όταν πληγώνομαι και να με μαλώνουν όταν φέρομαι ανώριμα.

Μονάχα να μπορούσα τους τηλεφωνήσω τώρα και να τους έλεγα πόσο χαρούμενη με κάνει ένα κορίτσι, πως πρώτη φορά βρήκα τόσο θάρρος να εκφραστώ δημόσια, πως πρώτη φορά νιώθω γεμάτη από θετικά συναισθήματα… Όμως δυστυχώς, ο φόβος δεν είναι το μοναδικό που θα χάσω.

Αυτά. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. 🙂

Προσπαθείτε να τολμάτε. 🙂

Coming out στην μητέρα μου

Γεια, δεν θέλω να σε πω το όνομά μου γιατί δεν είμαι τελείως έξω από την ντουλάπα
(προς το παρόν!)
Είμαι 24 ετών φοιτητής και μένω στη Θεσσαλονίκη (όπως φαίνεται από το κείμενο)

Όπως σε είπα δεν είμαι εντελώς έξω από την ντουλάπα αλλά θα σε διηγηθώ την ιστορία με την μητέρα μου.
Ας το πάρουμε από λίγο πριν της αποκάλυψης. Ήταν πανσέληνος και με είχε χτυπήσει κατακούτελα. Στα πατώματα εγώ, ψυχολογία πιο μαύρη κι από κοράκι. Αφού έχω προσπαθήσει επανειλημμένος και πριν την πανσέληνο να της το πω στα ίσια και δεν τα καταφέρνω να βγάλω κουβέντα, αποφασίζω να της γράψω ένα γράμμα. Της εξηγώ διάφορα και της ζωγραφίζω και έναν πράσινο άγγελο στον φάκελο. Πριν της το αφήσω στο κρεβάτι της τηλεφωνώ την φίλη μου την Βάσω (η οποία ξέρει ότι είμαι gay), της λέω τι γίνεται και μου λέει μην ανάβεις φωτιές χωρίς λόγο. Δεν ξέρω αν με σταμάτησε η Βάσω η ο φόβος μου, πάντως δεν της το έδωσα. Μετά από μερικούς μήνες αργά το βράδυ κατά τη μια αρχίσαμε να μιλάμε, αρχικά μου έλεγε για μια φίλη της γιατί μόλις είχε γυρίσει από εκείνη , μετά η συζήτηση γύρισε στις κοπέλες. Έχεις κοπέλα; Γιατί δεν έχεις κοπέλα; Όπως καταλαβαίνεις η συζήτηση δεν τραβούσε, επειδή δεν ήθελα να της πω ψέματα δεν πολύ απαντούσα άρχισε να με λέει γιατί δεν μιλάς και τέλος πάντων κάποια στιγμή έφυγα, πήγα να βρω το γράμμα με τον πράσινο άγγελο. Αφού έκανα κάτι ανασκαφές το βρήκα και της το έδωσα κλίστηκα στο δωμάτιο μου και περίμενα την δευτέρα παρουσία. Φυσικά έγινε το αντίθετο. Εντάξει ήταν ταραγμένη αλλά με είπε ότι είμαι το παιδάκι της και θα με αγαπάει ότι κι αν γίνει. Ψιλό δάκρυζε αγκαλιαστήκαμε 5-6 φορές αφού είπαμε δυο τρία άλλα πράγματα είπαμε καληνύχτα γιατί είχε πάει 3 το ξημέρωμα. Εγώ είχα πολύ μεγάλο άγχος και τρομερή αμηχανία. Σκεφτόμουν τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Ε, τίποτα δεν έγινε. Σαν να μην είπαμε τίποτα την προηγούμενη. Δεν εννοώ ότι αγνόησε το γεγονός αλλά ότι δεν άλλαξε καθόλου η συμπεριφορά της απέναντί μου.

Εντάξει δεν είναι τέλεια η μαμά μου άνθρωπος είναι αλλά της έβγαλα το καπέλο που λένε. Αν και ως κλασικός gayπου λατρεύει το δράμα είχα στο μυαλό μου μια σκηνή τύπου «έρχεται το τέλος του κόσμου» κατά βάθος ήξερα ότι είναι ανοιχτός τύπος και γενικά ήξερα ότι έχει τάσεις προσαρμογής, δεν είναι απόλυτη στις απόψεις της. Επίσης άρχισε να βλέπει και gay ταινίες, είδε το Milk και με είπε ότι της άρεσε πολύ, είδα ότι είχε νοικιάσει το The kids areall right και άλλες τέλος πάντων.

τα αποκαλυπτήρια έγιναν στις 22 Ιανουαρίου το 2011

coming out story

X. 18, Αμερική, Φοιτήτρια

Αφού διαβάσα αρκετές ιστορίες αποφάσισα να πω κι εγώ τη δική μου. Χρόνια ολόκληρα αναρωτιόμουν γιατί δεν ένιωθα κι εγώ αυτό που ένιωθαν τα υπόλοιπα κορίτσια για αγόρια. Γιατί δεν έτρεχα από πίσω τους. Η στρεβλωμένη λογική μου με έπεισε ότι είμουν καλύτερη από αυτό. Ότι αυτά ήταν μικρότητες και τίποτε άλλο. Φυσικά όσο μεγάλωνα τόσο και συνειδητοποιούσα ότι τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Έφτασα να μισώ τον εαυτό μου, να αποτραβιέμαι από τους γύρω μου και ιδιαίτερα από τους γονείς μου. Θεωρώ όμως τον εαυτό μου υπερβολικά τυχερό. Τυχερή γιατί γεννήθηκα σε μια οικογένεια που από μικρή μου έδωσε την ανεξαρτησία μου. Μπορεί να πιέστηκα υπερβολικά από την μητέρα μου σε θέματα ένδυσης (δηλώνω περήφανα αγοροκόριτσο) με άφησαν όμως από μικρή ανεξάρτητη και με ώθησαν να αναπτύξω τις δικές μου απόψεις και μια ανεξάρτητη σκέψη. Έτσι λοιπόν, και κατά ένα περίεργο τρόπο, αντί να βυθιστώ στην κατάθληψη μου άρχισα να ψάχνω, και σιγά σιγά βρήκα την αλήθεια. Ότι δηλάδη δεν υπήρχε τίποτα περίεργο ή ανώμαλο στην όλη υπόθεση. Συνέχισα όμως να είμαι τρομοκράτημενη στην ιδέα ότι εγώ είμουν κάτι τέτοιο. Η πρώτη φορά που πραγματικά ερωτεύτικα ήταν στα 17 μου (υπήρχαν και άλλα προηγουμένως αλλά δεν είχαν την ίδια σημασία ή τον ίδιο αντίκτυπο). Ήταν από το σχολείο και μία τάξη μικρότερη. Αρχίσαμε και κάναμε παρέα και πραγματικά δεν μπορούσα να σταματήσω να την βλέπω. Την ίδια εποχή ήρθε και η εσωτερική μου γαλήνη. Δεν μπορούσε κάτι τόσο όμορφο να μην είναι αληθινό. Έτσι άρχισα να το λέω σε κάποιους φίλους. Δεν ξέρω αν είμουν απλά τυχερή ή αν επέλεξα σωστά αλλά τα λίγα άτομα που το είπα ήταν φοβερά υποστηρικτικά. Πότε βέβαια δεν μιλούσαν ανοιχτά για το θέμα αλλά μου είχαν δηλώσει κατηγοριματικά ότι με δέχονταν απόλυτα. Μία από αυτούς με προδωσε εν τέλει και με κατέδωσε στο σχολείο μου αλλά δεν έχει σημασία καθώς το συμβάν δεν είχε καμία επίπτωση. Οι γονείς μου δεν το πήραν όπως θα ήθελα. Έπεσε πού κλάμα. Η μάνα μου αρνήθηκε να το συζητήσει και ο πατέρας μου μου είπε τα συνηθισμένα του στυλ πολύ μικρή για να ξέρεις και τα λοιπά. Αν και με στηρίξαν απόλυτα σε όλες τις επιλογές μου το μόνο που έκαναν είναι να μου πουν ότι πάντα θα με αγαπάνε αλλά δεν μπορούν να το αποδεχτούνε και πως ίσως θα ήταν καλό να δω έναν ψυχίατρο. Και δεν ξαναμίλησαν για αυτό από τότε. Με τον ψυχίατρο συμφώνησα για να κατευνάσω τα πνεύματα. Έχω να πω ότι δεν με βοήθησε καθόλου γιατί και ο άνθρωπος συμφωνησε ότι δεν είχα κανένα πρόβλημα.

Η χρονιά αυτή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα. Όχι μόνο έκανα coming out καθώς ετοιμαζόμουν για πανεπιστήμια αλλά ήταν η πιο χαρούμενη και δυστηχισμένη. Από τη μία άρχισα να ενημερώνομαι πιο πολύ και να ενδιαφέρομαι για το κίνημα, για δικαιώματα από την άλλη η σιωπηλή στάση των γονιών μου και ο ερωτάς μου για την καλύτερη μου φίλη, αυτό είχε γίνει, με έπνιγαν. Πήρα όμως μία απόφαση για τον εαυτό μου. Ότι θα ζήσω τη ζωή μου ελεύθερη. Όπως μου αξίζει. Πήγα στο pride της πόλης μου εκείνον τον Ιούνιο και σήκωσα με περηφάνια την σημαία. Έβαλα το κεφάλι κάτω και διάβασα για πανελλήνιες, για αγγλία και για αμερική ταυτοχρόνως. Αυτή τη στιγμή γράφω αυτές της λέξεις από το lgbt κέντρο του αμερικανικού πανεπιστημίου μου όπου σπουδάζω με υποτροφία. Εδώ είμαι ανοιχτά λεσβία και για πρώτη φορά είμαι πραγματικά ευτυχισμένη. Δεν της το είπα ποτέ ότι την αγαπώ και ούτε ξαναμίλησα με τους γονείς μου για το θέμα αλλά δεν πειράζει. Γνωρίζω τι έχω θυσιάσει και ελπίζω μια μέρα να επιστρέψω στην χώρα μου και να πολεμήσω για τα δικαιώματα μου εκεί. Προς το παρόν ζω στην ελευθερία που μου αξίζει σπουδάζοντας (μεταξύ άλλων) και lgbt σπουδές.

Ελπίζω να βρω το κουράγιο και τη δύναμη να είμαι και τελείως out στην ελλάδα.  Οι σκέψεις μου είναι πάντα με την κοινότητα και ποτέ δεν ξεχνάω πόσο τυχερή στάθηκα.

Αρέσει σε %d bloggers: