RSS Feed

Διαφερω, ευτυχως.

Με λένε Ιωάννα, είμαι 23 από Θεσσαλονίκη και φοιτήτρια!

Αν αναλογιστώ την ιστορία της ζωής μου, θα έλεγα ότι πρόκειται για μια ατέρμονη προσπάθεια να γίνω φυσιολογική και να κρύβω τη διαφορετικότητά μου. Σε όλα τα επίπεδα. Ποτέ δε μου άρεσαν τα τραγούδια του συρμού που άκουγαν οι φίλες μου στο δημοτικό, αλλά προσπαθούσα να μου αρέσουν, ποτέ δε μου άρεσε να παίζω με κούκλες, αλλά προσπαθούσα να μου αρέσει, ποτέ δε μ’ άρεσε να συζητάω για γκομενικά στα διαλείμματα, αλλά το έκανα, στο σχολείο δε μου άρεσε να βάφομαι, αλλά το έκανα, για να ικανοποιήσω τα πρότυπα των φίλων μου κ.ο.κ. Όλα αυτά, για να μη φανώ διαφορετική. Παράξενη. Εξωγήινη. Για να μη με κάνουν πέρα. Γιατί είχα διακαή πόθο να ανήκω στο σύνολο και να γίνομαι αποδεκτή.

Ως μικρό κοριτσάκι συνήθιζα να λέω πως αγαπάω διάφορα αγόρια. Στην πορεία πράγματι, ερωτεύτηκα δύο αγόρια. Ωστόσο, από τα 11 μου χρόνια, όπου ξεκίνησα να έχω σεξουαλικές φαντασιώσεις –εντάξει, μπήκα από νωρίς στο άθλημα!- πάντα αυτές είχαν θέμα το λεσβιακό έρωτα. Άρχισα να πιάνω τον εαυτό μου να κολλάει σε οποιαδήποτε εικόνα γυναικείου στήθους, έψαχνα απελπισμένα στην τηλεόραση κάποια, έστω και σύντομη, λεσβιακή σκηνή, ενώ δεν άργησα να έχω και ερωτικά αισθήματα για την καλύτερή μου φίλη- η οποία εύχομαι να μην το διαβάσει ποτέ, γιατί δεν το ξέρει ακόμα και σήμερα!

Προέρχομαι από μία οικογένεια που θα χαρακτήριζε κανείς προοδευτική. Δεν είχα ακούσει ποτέ μέσα στο σπίτι μου ομοφοβικά σχόλια, ενώ ο θείος μου είναι gay και δεν το έκρυψε ποτέ. Ωστόσο, η ομοφοβία μέσα μου, η ανάγκη να είμαι «σαν τους άλλους», αποδείχτηκε πολύ δυνατότερη από τον προοδευτισμό της οικογένειάς μου. Σε όλη την εφηβεία διακήρυσσα τις απόψεις μου περί υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, μάλωνα μέσα στο μάθημα με την καθηγήτρια των θρησκευτικών για τις απόψεις της εκκλησίας πάνω στο θέμα, ενώ για τον εαυτό μου δεν τολμούσα να παραδεχτώ το παραμικρό. Είχα εφιάλτες, ότι σηκωνόμουν από το κρεβάτι υπνοβατώντας και έλεγα στη μαμά μου ότι είμαι λεσβία, ενώ στο παράλληλο έκανα τη μία σχέση μετά την άλλη με αγόρια, πιέζοντας τον εαυτό μου να μου αρέσει το σεξ μαζί τους. Μου φαίνεται απίστευτο πώς εγώ, η «προοδευτική» Ιωάννα, έκανα μετέπειτα τόσο σεξ με άντρες, μήπως και καταφέρω να γίνω, έστω και κατά το ½, φυσιολογική…

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο, το παραδέχτηκα σε δύο κοντινούς μου φίλους. Είχα πολύ θετικές αντιδράσεις και από τους δύο, ειδικά από τον έναν, ο οποίος έκανε κι αυτός ταυτόχρονα το δικό του coming out σε μένα. Στην πορεία γνώρισα και ερωτεύτηκα την Ελ. Η καλύτερή μου, τότε φίλη, φρίκαρε και αηδίασε τόσο, που αποφάσισε να σταματήσει να μας μιλάει. Με την Ελ. ζήσαμε μαζί για ένα χρόνο, τρελά ερωτευμένες και αγαπημένες, αλλά συνεχίζαμε και οι δύο να το κρύβουμε από παντού, πέραν συγκεκριμένων κοντινών φίλων. Αφότου χωρίσαμε, άρχισα να το λέω δειλά δειλά σε όλο και περισσότερους φίλους, από όπου είχα πάντα θετικές αντιδράσεις. Ωστόσο, το πάθος αυτής της κοινωνίας για ομοιότητα και κατηγοριοποίηση, δε σταματά στην απλή αποδοχή της διαφορετικής σεξουαλικής προτίμησης.

Είναι απειράριθμα τα σχόλια που έχω δεχθεί που με καλούν να λογοδοτήσω- ακόμα και από αυτούς που με αποδέχονται- γιατί δε μοιάζω με λεσβία εξωτερικά, γιατί ντύνομαι γυναικεία, πώς γίνεται να μου αρέσουν κοπέλες που για τα πρότυπα είναι άσχημες και ανδροπρεπείς, είμαι λεσβία ή bi? Αυτή ήταν και η απαιτητική ερώτηση της μαμάς μου όταν της το είπα: παρότι είχε αρκετά θετική αντίδραση, ωστόσο σοκαρίστηκε και το σοκ της το έβγαλε πάνω μου: «Μα πρέπει να ξέρεις πιστεύω, τι σου αρέσει ακριβώς!» Αντίστοιχα, όταν το είπα στον μπαμπά μου –επίσης θετική αντίδραση- άκουσα και το ηλίθιο, αφελές  σχόλιο: «Δηλαδή, τώρα, δε θα βάφεσαι;»

Πέρασε καιρός για να καταλάβω ότι αυτή η κοινωνία, ακόμα και αν σε ένα μέρος της- πολύ μικρό- είναι προοδευτική, δεν μπορεί να ξεκολλήσει από τον διακαή πόθο της απαίτησης για ομοιογένεια. Κατά βάση πρέπει να είσαι ετεροφυλόφιλη και «γυναίκα», αν πάλι δεν είσαι, πρέπει να μοιάζεις με λεσβία και να παίζεις ποδόσφαιρο. Αν δεν είσαι σίγουρος για τη σεξουαλική σου ταυτότητα, πρέπει οπωσδήποτε να βρεις μία ταμπέλα για να χωράς μέσα της και να σε χαρακτηρίζει. Εμένα πάλι, νιώθω ότι με χαρακτηρίζει πολύ περισσότερο το γεγονός ότι αγαπώ την Ε., ότι μου αρέσει να της κρατάω το χέρι όλη τη νύχτα, ακόμα κι αν αυτή θέλει να αλλάξει πλευρό κι ότι κάνω σαν χαζή αν φύγει κάποια στιγμή από δίπλα μου όταν κοιμόμαστε.

Τα στερεότυπα όμως δεν τελειώνουν στη σεξουαλική ταυτότητα. Αν έχεις μεγάλη μύτη, πρέπει να ποζάρεις με το καλό σου προφίλ, για να μοιάζει η μύτη σου φυσιολογική. Αν είσαι χοντρός, πρέπει να κάνεις δίαιτα. Αν είσαι μελαγχολικός, πρέπει να παίρνεις χάπια για να είσαι χαρούμενος. Στο μόνο πράγμα που μοιάζουμε όλα τα ανθρώπινα πλάσματα, είναι στα συναισθήματά μας: όλοι ερωτευόμαστε, ξενερώνουμε, αγαπάμε, θυμώνουμε, ντρεπόμαστε. Σε όλα τα άλλα διαφέρουμε. Ευτυχώς.  

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: