RSS Feed

Lucky me!

Κατερίνα, 20, Αθήνα

«Λοιπόν, που λέτε, εγώ δεν είπα ποτέ ψέματα στον εαυτό μου. Πάντα ήξερα. Φυσικά όχι συνειδητά μέχρι κάποια ηλικία. Τώρα που κοιτάζω πίσω και βλέπω συμπεριφορές μου όταν ήμουν ακόμα μονοψήφιος – αριθμός – χρονών, αναρωτιέμαι πως δεν το είχαν καταλάβει οι γονείς μου πριν από μένα. Δε τους κατηγορώ βέβαια, γιατί αναμφίβολα υπήρξα πολύ τυχερή στη ζωή μου σε αυτό το θέμα. Πάει κάπως έτσι λοιπόν:

Στον παιδικό σταθμό, μου άρεσε ο Χ. αλλά ποτέ δεν μου τράβηξε το ενδιαφέρον τόσο όσο εκείνο το ξανθό κοριτσάκι, που έμοιαζε εκπληκτικά πολύ με πορσελάνινη κούκλα. Δεν νομίζω πως έμαθα ποτέ το όνομά της αλλά πρέπει να ήταν ο πρώτος μου έρωτας. Σε αυτές τις ηλικίες βέβαια δε ξέρω αν θεωρείται έρωτας, αλλά anyways.

 

Ήμουν τουλάχιστον μισό κεφάλι πιο ψηλή από τα άλλα παιδάκια, οπότε θέλοντας και μη, είχα τον σεβασμό κάποιων και το φόβο κάποιων άλλων. Πίσω στο κοριτσάκι τώρα, δε νομίζω πως ανταλλάξαμε ποτέ έστω και μια κουβέντα παρόλο που φρόντιζα να έρθουμε μούρη με μούρη κάθε μέρα. Πώς ; Υπήρχε ένα άλλο αγοράκι που επίσης δεν έμαθα ποτέ το όνομά του, το οποίο πήγαινε συνέχεια και πείραζε την μικρή. Από τότε κιόλας, αλλά ακόμα και τώρα είμαι τρομερά προστατευτική αλλα και κτητική με τις γυναίκες. Είμαι και Κριός πανάθεμά με!

 

Σχεδόν κάθε μέρα λοιπόν, εκείνος πείραζε την μικρή και εγώ, που πάντα την παρακολουθούσα, πήγαινα και τον έδιωχνα με ατάκες του τύπου “Γιατί δε τα βάζεις καλύτερα με κάποιον στο μέγεθος σου;”. Τραγικό βέβαια γιατί, όπως είπα, τον πέρναγα τουλάχιστον μισό κεφάλι. Εκείνος λοιπόν, έτρεχε προς την αντίθετη κατεύθυνση μόλις με έβλεπε και εκείνη κάποιες φορές νομίζω με ευχαριστούσε με το βλέμμα της (ο τύπος ήταν όντως ενοχλητικός) και άλλες απλά γυρνούσε και έφευγε. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι το εξής: Αφού αυτό γινόταν στον παιδικό σταθμό σημαίνει ότι έτσι γεννήθηκα και όχι έτσι εξελίχθηκα όπως πίστευα για μερικά λεπτά μετά την συνειδητοποιηση ότι είμαι gay. Πότε ήταν αυτό ;

Στην πρώτη γυμνασίου έπαιζα volley σε μια τοπική ομάδα. Σε έναν αγώνα ήταν που είδα για πρώτη φορά την Ο. Έπαιζε για την αντίπαλη ομάδα, 2 χρόνια μεγαλύτερη και πρέπει να ήταν ο χειρότερος αγώνας μου μεχρι τότε απλούστατα γιατί έδινα περισσότερη σημασία στο τι έκανε εκείνη παρά στο πού ήταν η μπάλα. Εκείνο το καλοκαίρι πήγα κατασκήνωση και (μα τι ωραία σύμπτωση!) ήταν και εκείνη εκεί. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες τον ένα περίπου μήνα που ήμασταν εκεί και φυσικά εγώ μόνο που δεν έκανα τούμπες για να τραβήξω την προσοχή της. Μάταια όμως αφού εκείνη τα έφτιαξε με έναν κασμά στην ηλικία της. Νομίζω ήταν το καλοκαίρι αυτό που τελικά το συνειδητοποίησα μέσα μου. Δεν μου φαινόταν και πολύ λογικό να νευριάζω επειδή βλέπω μια κοπέλα να περνάει χρόνο με το αγόρι της, όσο στόκος κι αν ήταν. Και νομίζω πως μέχρι τότε δεν είχα ιδέα τι σήμαιναν οι λέξεις gay ή λεσβία.

“Τα είχα” με 2-3 αγόρια μέχρι εκείνη την στιγμή και το γράφω έτσι επειδή, αφού τους έλεγα το “Ναι, θέλω να τα φτιάξουμε” με το ζόρι τους ξαναμιλούσα ή επιδίωκα να τους δω, πόσο μάλλον να φιλήσω έναν από αυτούς. Δε μου είχε περάσει καν από το μυαλό. Μου είχε περάσει όμως από το μυαλό με την Ο. όπως και με την Α. από το χωριό πριν από αυτό, για τις οποίες μέχρι τότε νόμιζα ότι απλά ένιωθα θαυμασμό αφού ήταν και μεγαλύτερες.

 

Μια μέρα λοιπόν, τσακώνονται ο κασμάς με την Ο. και τους ακούει όλη η κατασκήνωση. Εγώ ήμουν μέσα στα νεύρα την υπόλοιπη μέρα με την πάρτη του (όντως έφταιγε αυτός απ’ ότι έμαθα) και οι φίλες μου με ρώτησαν τι έχω. Οι συγκεκριμένες δεν ήταν πολυ καλές μου φίλες και γω δεν ήξερα πως να το εκφράσω οπότε απλά είπα ότι συμπαθώ πάρα πολύ την Ο. παρόλο που δεν την ξέρω καλά και μου την δίνει η συμπεριφορά του άλλου του τσιμεντόλιθου. Καμία δε φάνηκε να καταλαβαίνει τι πραγματικά έλεγα και έληξε εκεί το θέμα.

Κάθισα λοιπόν και τα έβαλα κάτω. Μέτρησα τουλάχιστον 3 κοπέλες τις οποίες είχα ερωτευτεί κατά καιρούς αλλά κανένα αγόρι. Όσο πλάκα κι αν είχε να τα φτιάχνω μαζί τους και μετά να μην τους μιλάω, σίγουρα δεν τους έβλεπα όπως τις κοπέλες. Δε θυμάμαι πότε έμαθα τον όρο, αλλά είπα στον εαυτό μου: “Κατερινιώ, είσαι gay.” και ο εαυτός μου απάντησε: “Well, that explains a lot !“. Η αλήθεια είναι πως ούτε για μια στιγμή δεν πανικοβλήθηκα με αυτή την συνειδητοποίηση ούτε προσπάθησα να το αρνηθώ. Πιο πολύ χάρηκα που κατάλαβα τι συμβαίνει και δεν ήμουν πια μπερδεμένη ως προς το γιατί νιώθω έτσι με τις κοπέλες. Πάντα κρατούσα τις αποστάσεις μου από τα κορίτσια σε αντίθεση με τα αγόρια που μέχρι τότε ήταν η βασική μου παρέα.

Αποφάσισα λοιπόν, ότι δεν υπήρχε λόγος να το πω σε κανέναν εκτός αν με ρωτούσε κάποιος. Στην τρίτη γυμνασίου όμως, με ρώτησε η (ας την πούμε) φίλη μου που καθόμασταν μαζί στο θρανίο. Λέω ας την πούμε γιατί η αλήθεια είναι ότι το μόνο που ένιωθα για αυτή ήταν μια ελαφριά συμπάθεια και τίποτα παραπάνω. Με ελαφριές συμπάθειες δε κάνεις φιλίες ούτε μοιράζεσαι μυστικά, αλλά λίγο το ότι εκείνη με θεωρούσε φίλη και λίγο το ότι με ρώτησε, αποφάσισα να της το πω. Η ερώτηση προέκυψε επειδή εγώ δε σταματούσα να μιλάω για μια συγκεκριμένη κοπέλα που ήξερα και υποτίθεται ότι απλά συμπαθούσα. Επίσης η ερώτηση της ήταν μεταξύ σοβαρού και αστείου: “Ρε, μιλάς για εκείνη λες και είσαι ερωτευμένη. Τι, είσαι καμιά λεσβία; Χαχαχα.” Και γω χωρίς φόβο: “’Ετσι φαίνεται !” Φυσικά αυτό της έκοψε το γέλιο. Στη συνέχεια της συζήτησης βέβαια, ήταν αρκετά δεκτική αν και ακόμα και τώρα όταν την πετυχαίνω στο δρόμο με ρωτάει αν είμαι ακόμα λεσβία, σαν να μην το έχει πιστέψει. Το βρίσκω τρομερά αστείο κάθε φορά.

Εκείνη λοιπόν ήταν το πρώτο άτομο που έμαθε για μένα. Φυσικά το γεγονός ότι το πήρε τόσο καλά με έκανε ακόμα πιο περήφανη για τον εαυτό μου. Η αλήθεια είναι ότι πάντα περπατούσα με το κεφάλι ψηλά και έμαθα να μην ντρέπομαι για το ποια είμαι από μικρή. Αυτό από πού το έμαθα δε ξέρω, γιατί δε νομίζω πως μου το περάσανε οι γονείς μου.

Οι γονείς μου λοιπόν! Εγώ με αυτή την κοπέλα κάναμε αυτή την συζήτηση μέσα στην τάξη, γράφοντας χαρτάκια η μία στην άλλη. Εγώ έκανα το λάθος (βασικά γαμάτο ήτανε τώρα που το σκέφτομαι) να κρατάω αυτά τα χαρτάκια μέσα στην τσάντα μου. Μια μέρα του καλοκαιρίου που ήμουν διακοπές, με παίρνει τηλέφωνο η μάνα μου και μου λέει ότι ο πατέρας μου βρήκε κάτι χαρτάκια στην τσάντα μου. Από τον τόνο της α) κατάλαβα ότι τα διαβάσανε, β) δεν φαινότανε να χαίρεται ιδιαίτερα. Άρχισε τα κλασικά του τύπου “Φάση είναι και θα περάσει, είσαι μικρή ακόμα για να βγάζεις τέτοια συμπεράσματα” κλπ κλπ. Εγώ το μόνο που της είπα ήταν “Μπορείς να πιστεύεις ότι θες, δε θέλω να το συζητήσουμε άλλο”. Και πράγματι το αφήσαμε εκεί. Ο πατέρας μου δε μου το ανέφερε καθόλου. Όλα αυτά στην τρίτη γυμνασίου.

Τα χρόνια περάσανε χωρίς να το ξανασυζητήσουμε με τους γονείς μου. Μέχρι την τρίτη λυκείου το είχανε μάθει όλοι οι κοντινοί μου φίλοι και γω μπορώ να πω ότι δε το έκρυψα ποτέ με το να παρουσιάσω κάποιον ως αγόρι μου, ούτε στους φίλους ούτε στους γονείς μου. Φυσικά οι περισσότεροι φίλοι μου το είχαν καταλάβει μέχρι τότε και οι αντιδράσεις πρέπει να ομολογήσω ήταν υποδειγματικές. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν και είμαι εξαιρετικά τυχερή που έχω τέτοιους ανθρώπους γύρω μου.

Τότε λοιπόν στα 17 μου, έκανα την πρώτη μου σχέση με κοπέλα που ουσιαστικά ήταν και η πρώτη μου σχέση γενικότερα. Πέρασαν λίγοι μήνες όπου παρουσίασα την Λ. σαν φίλη στους γονείς μου ώσπου μια μέρα όταν γύρισα από μία έξοδο μαζί της, η μάνα μου είχε όρεξη για ψιλή κουβέντα. Μου ανέφερε έναν καθηγητή μου από το φροντιστήριο λέγοντας: “Κρίμα που παντρευεται. Τόσο καλό παιδί. Εσύ δεν θα θελες να παντρευτείς ένα τέτοιο παλικάρι;” Εγώ απλά της πετάω ένα “Αναρωτιέμαι τι θα έλεγε για αυτό η Λ.” “Τι σχέση έχει η Λ;” Παίρνω βαθιά ανάσα: “Μαμά, η Λ. είναι η κοπέλα μου.” Παύση. Σιγή. Λίγη ακόμα σιγή. “Το ήξερα..” μου λέει με ήρεμο τόνο. “Το ξέρω ότι το ήξερες.” της λέω και γω. “Εε και γιατί δε μου το πες πιο νωρίς;” “Εε εσύ γιατί δε ρώταγες πιο νωρίς;”. Και ακολούθησαν τα κλασικά “Είσαι ευτυχισμένη παιδί μου; Σου φέρεται καλά;” από την μεριά της και τα “Πες το εσύ στον μπαμπά όποτε θες.” από την δικιά μου. Τελικά, ο πατέρας μου το πήρε εξίσου καλά αν όχι καλύτερα.

Και κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα. Τύχη όμως ε, όχι αστεία. Βέβαια μεγάλο ρόλο έπαιξε στους γονείς μου ότι είχαν αρκετό καιρό να το επεξεργαστούν μετά από το σκηνικό με τα χαρτάκια. Anyways, τέλος καλό, όλα καλά. 😛 Αυτό που θέλω να πω σε όσους είναι ακόμα in the closet, είναι α) Μιλήστε, κάνει καλό! , β) Προσέξτε σε ποιον θα μιλήσετε γιατί δεν είναι όλοι cool όπως οι φίλοι και οι γονείς μου, και γ) Ακόμα κι αν αργήσετε να το πείτε στον οποιονδήποτε, ποτέ μη πείτε ψέματα στον εαυτό σας. Αυτό ισχύει σε όλα τα θέματα. Be true to yourself and life will unfold as it should. 😀 (Ελπίζω να μη σας κούρασα!) «

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: