RSS Feed

Οι γονεις μου

M.N., 22.

 

Γεια σας κι από μένα.

Ποτέ δεν ήμουν καλή στους προλόγους, πόσο μάλλον σε προλόγους που έχουν να κάνουν με τέτοια θέματα. Ωστόσο, διαβάζοντας όλες αυτές τις ιστορίες αποφάσισα να προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί σας και την δική μου.

Ζω στη Θεσσαλονίκη, όμως έχω μεγαλώσει σε νησί. Αν η κοινωνία στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας είναι μερικά χρόνια πίσω σε θέματα αντίληψης και αποδοχής, τότε σίγουρα η κοινωνία των νησιών της και γενικότερα ίσως των επαρχιών της βρίσκεται ακόμη πιο πίσω. Στο νησί μου λοιπόν, συνεχίζουν να διαιωνίζονται το μίσος και οι προκαταλήψεις, οπότε καταλαβαίνετε πόσο εύκολα οι άνθρωποι στιγματίζονται από τους «φυσιολογικούς» συντοπίτες τους.

Τέλος πάντων.

Το σπίτι μου έχει αυλή και κάθε φορά που καλοκαιριάζει μου αρέσει να κάθομαι και να χαζεύω την θάλασσα. Ένα απόγευμα έτυχε να κάθομαι εκεί με τη μαμά και μια γειτόνισσα, την οποία συμπαθώ αρκετά παρά το γεγονός ότι ψηφίζει δεξιά – δεν είναι κακόβουλος άνθρωπος. Καθόμασταν λοιπόν στην βεράντα και συζητούσαμε, όταν ξαφνικά ρώτησε τη μαμά μου «Η κόρη της Ζ. είναι λεσβία;». Η μαμά της έκρυψε την αλήθεια, παρά το γεγονός ότι ήξερε. «Δεν ξέρω. Γιατί το λες αυτό;», της απάντησε. «Να την είδα προχθές στην θάλασσα, ήταν με μια ανδρογυναίκα,  κάθονταν δίπλα δίπλα. Δεν ξέρω, ξινή μου φάνηκε και αρκετά μεγαλύτερή της. Και δεν την έχω δει ποτέ με αγόρι, θυμάσαι πως ήταν μικρή; Όλο φόρμες φορούσε. Και δεν λέω, και οι κόρες μας μικρές φορούσαν πουκάμισα και  τζιν, αλλά να, βλέπεις πόσο γυναικεία συμπεριφέρονται τώρα». Μην τα πολυλογώ, η συζήτηση έληξε κάπου εκεί, χωρίς να ειπωθεί κάτι ουσιαστικό. Όταν μετά από λίγη ώρα η γειτόνισσα έφυγε, η μαμά μου είπε «Βλέπεις ότι ο κόσμος μιλάει; Να προσέχεις την συμπεριφορά σου».

Με τη μαμά μου είχαμε να αναφερθούμε σε γκέι θέματα σχεδόν 2 χρόνια, από τότε δηλαδή που η ίδια με είχε ρωτήσει αν «της κρύβω αυτό που νομίζει». Απάντησα καταφατικά, υποκύπτοντας στην πίεση που είχα δεχτεί από την τότε κοπέλα μου και πρώτη μου σχέση, που επέμενε ότι «πρέπει κάποια στιγμή να νιώσεις έτοιμη και να πεις τουλάχιστον στη μαμά σου για εμάς». Η μαμά έκανε να μου μιλήσει κάτι μέρες. Θυμάμαι στην αρχή μου έλεγε πράγματα τύπου «Πρόσεχε μη το μάθει ο πατέρας σου γιατί θα σε κάνει να γυρίσεις πίσω», έπειτα έκλαιγε και μου έλεγε «Ο δρόμος που διαλέγεις είναι πολύ δύσκολος, αλλά να ξέρεις ότι εγώ θα σε αγαπώ και θα είμαι δίπλα σου». Παρά όμως τα όποια ενθαρρυντικά της λόγια, με τη μαμά δεν συζητάμε ποτέ για την προσωπική μου ζωή. Δεν με ρωτάει, φοβάται να ξέρει. Δεν ξέρει πως έχω νιώσει κατά καιρούς, δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί της τους ενθουσιασμούς μου και τις λύπες μου. Και είναι κάτι που με στεναχωρεί ιδιαίτερα, αφού πριν από αυτό η σχέση μας ήταν πολύ δυνατή.

Προσπαθώ να μην παραπονιέμαι και προσπαθώ η μη αποδοχή μου από τους γονείς μου, τους οποίους υπεραγαπώ, να μην με πνίγει, να μην με κάνει να νιώθω τύψεις κάθε φορά που είμαι χαρούμενη. Νιώθω πολύ τυχερή που σε όλο αυτό έχω διπλά μου τον αδερφό μου, που ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έμαθε ότι μου αρέσουν εξίσου τα αγόρια και τα κορίτσια. Και νιώθω τυχερή που έχω φίλους να με καταλαβαίνουν και να με αγαπούν.

Όμως θέλω δίπλα μου τους γονείς μου. Θέλω να μπορώ να τους πω ότι είμαι ερωτευμένη, θέλω να με αγκαλιάζουν όταν πληγώνομαι και να με μαλώνουν όταν φέρομαι ανώριμα.

Μονάχα να μπορούσα τους τηλεφωνήσω τώρα και να τους έλεγα πόσο χαρούμενη με κάνει ένα κορίτσι, πως πρώτη φορά βρήκα τόσο θάρρος να εκφραστώ δημόσια, πως πρώτη φορά νιώθω γεμάτη από θετικά συναισθήματα… Όμως δυστυχώς, ο φόβος δεν είναι το μοναδικό που θα χάσω.

Αυτά. Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας. 🙂

Προσπαθείτε να τολμάτε. 🙂

Advertisements

2 responses »

  1. η ιστορία σου με έκανε να κουνάω καταφατικά το κεφάλι μου σε πολλά σημείο…ο χρόνος πάντως πολλές φορές λύνει κάποια τέτοια θέματα αποδοχής ίσως -δεν ξέρω πως αλλιώς να το θέσω- και ελπίζω στο καλύτερο και στην δική σου ιστορία

    Απάντηση
    • Γεια Εύα 🙂 Αστείο πώς είχα γράψει την ιστορία Σεπτέμβρη του ’12, απάντησες Γενάρη του ’13 και έτυχα να πέσω πάλι πάνω της Ιούνιο του ’14. Μάλλον αυτό το σχόλιο θα το δεις το 2015. 😛 Έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε, 4 από το πρώτο coming out. Πολλά έχουν αλλάξει (προς το καλύτερο), άλλα όχι. Μόνο σίγουρο – ο φόβος μερικές φορές παραμένει. Αλλά μάλλον αυτό το συναίσθημα είναι που θέλει τον περισσότερο χρόνο. Θα το δούμε. Αν έχεις κι εσύ παρόμοια ιστορία, ελπίζω, παρομοίως, στο καλύτερο. Take care :)))

      Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: