RSS Feed

Monthly Archives: Οκτώβριος 2012

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ

Κατα αρχην παρα πολλά μπραβο στα ατομα που έστησαν αυτο τον ομορφο κοσμο(blog)..Ειμαι ο Γιαννης και αισίως 22 ετων(του 1990)γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθηνα,αλλά νιωθω οτι η ζωη μου εχει κανει παυση στα 17 και με περιμενει να γυρισω πισω εκει που την αφησα.
Καταρχας ηξερα οτι ημουν διαφορετικός απο την 5η δημοτικου που κατι πονηρο θελαμε να κανουμε στις τουαλέτες του δημοτικου με τον πολυ ομορφούλή Αλέξη,αλλά η φαντασια μας πηγαινε μεχρι το κατέβασμα των παντελονιών μας.Καπου εκει φοβουμενος την διαφορετικότητα και την αντιδραση των γονιων μου,ειχα αρχισει να σκεφτομαι την αυτοκτονια σαν λυση και ενω το ειχα παρει αποφαση και εγραφα ενα γράμμα στους γονεις μου δινοντας τους να καταλαβουν οτι αυτοι φταινε και θα πρεπε να ντρεπονται για την πιεση που μου ασκουσαν,αλλά ευτυχώς ενω ερχονταν εικονες στο μυαλο μου του μετα την πραξη αυτη και χαιρομουν που θα μετανιωναν πικρα για ολα,σκεφτηκα πως θα ενιωθαν και τι θα ελεγαν 2-3 ατομα που με αγαπουσαν πραγματικα και εκει καταλαβα οτι αυτη θα ηταν η πιο ευκολη λυση και ειπα να δοκιμασω να βρω άλλο τροπο.Και ολα αυτο σε πολυ μικρη ηλικια λιγο πριν παω γυμνασιο…
Απο τοτε μεχρι την δευτερα λυκειου ολα κυλούσαν σχετικα ομαλα,ειχα κατι σαν 2 ζωές μια για τους φίλους μου τους πραγματικούς και μια «βιτρινα» για τους γονεις μου και τους ομοϊδεάτες τους.Καπου εκει(δευτερα λυκειου)οι γονεις ανακάλυψαν από μηνύματα στο κινητό μου οτι ήμουν gay και εκει έπαθαν το σοκ της ζωης τους που δεν ξεπέρασαν και δεν περιμένω πια να ξεπεράσουν ποτέ.

Οχι βεβαια οτι δεν ηξεραν,απο το γυμνασιο οπού φροντιζα να αφηνω ενδειξης της διαφορετικοτητας μου που τις αντιλαμβανόντουσαν αψογα αλλά τις διεγραφαν αυτόματα απο την μνημη τους.Με αποκάλεσαν αρσενικη πορνη,ειπαν οτι πιθανον να παιρνω ναρκωτικά,οτι εχω μπλέξει με υπόκοσμο,οτι με παρέσυραν και με αποπλάνησαν και πολλα άλλα τέτοια ωραία πράγματα.Περιττό να αναφέρω οτι ενιωσα σαν να μην ειχα γονεις πργματικα,σαν ενα σκουπιδι,τετοια πραγματα ουτε ο χειροτερος εχθρος μου δεν εχει σκεφτει καν,και τα ακουσα ολα απο τους γονεις μου,χωρις να τους εχω δωσει ποτε δικαίωμα για όλα αυτά με μοναδική αφορμη οτι ειμαι gay.
Για καλη μου τυχη λιγο πριν ειχα γνωρισει τον Νεκταριο,μολις εγραψα το 1ο γραμμα του ονόματος του και τα ματια μου γέμισαν δακρια κιολας.

Ο Νεκταριος ειναι(οχι ήταν)1 χρονο μεγαλυτερος μου και φοιτητης,ηταν 100% αυτο που ονειρευομουν,σαν να μου τον ειχε στειλει ο θεος,μαζι του στα κλεφτα περασα το καλυτερο εξαμηνο ολοκληρης της μεχρι τωρα ζωης μου,ξερω πως εχω πολλα ακομα να ζησω,αλλά δεν μου ειχε τυχει ποτε μα ποτε κατι τετοιο.
Φερόμασταν ο ενας στον αλλον με τοση αγαπη συγκαταβατικότητα,σεβασμό,και κατανόηση σαν να ήμασταν μαζι 20 χρόνια,ειτε μιλάγαμε και η σηζητηση έρεε για ωρες ατελείωτες ειτε απλως κοιτιόμασταν ηταν το ιδιο για εμάς,τετοια εποικοινωνια δεν ειχα ουτε με τον ιδιο εαυτο μου.

Ειχε το θαρρος να μου κραταει το χερι δημοσιως ενω τα ποδια μου έτρεμαν μην μας δει κανεις,προτιμούσε να κρυώνει προκειμένου να ειμαι εγω ζεστος,πρόσεχε εμενα κ τα πράγματα μου,μου ελεγε ακομα να παρω τους γονεις μου να τους καθησυχάσω οταν με επαιρναν 10 τηλεφωνα την ωρα γιατι ήξεραν οτι τους ελεγα ψεματα,επειδη ειχαν βάλει πομπο gps στο μηχανάκι.
Ενιωσα απο την πρωτη στιγμη οτι αυτο ηταν κατι διαφορετικο κατι πολλά υποσχόμενο,κατι μαγικο κατι που θα μπορουσε να μου αλλαξει την ζωη,σαν να ημουν σε ταινια ενα πράγμα.
Καπως καπου μεσα σε αυτον τον χειμαρο συναισθημάτων πηραν το κινητο μου και διαβασαν τα μηνυματα μου και ξεκινησε ο εμφυλιος.
Ο πατερας μου εκτος οριων να βριζει να φωναζει και να απειλει οτι θα τους σκοτωσει ολους με διαφορους χαρακτηρισμους,και να σηκωνει το χερι του ετοιμος να με χτυπήσει αλλα μπορούσε και συγκρατιόταν.
Η μανα μου να πεφτει σε καταθλιψη αρνούμενη να ακουσει το οτιδήποτε,να φαει,να μιλησει,να κοιμηθει,λεγοντας οτι θελει να πεθανει.Αρχισε να χανει και μαλλιά απο την στεναχωρια της.Ολοι κατηγορουσαν εμενα για ολα αυτα,και οτι ειναι στο χερι να τα διορθώσω με το να γινω «φυσιολογικός».
Μου εβαλαν το μαχαίρι στο λαιμο να επιλεξω την οικογενεια μου ή την άλλη μου «ζωη» δηλαδη τον Νεκταριο και «εκείνες τις παρεες».
Ο Νεκτάριος με βοηθησε πολυ κ οχι μονο,ηταν ετοιμος να κανει το οτιδηποτε για να μην χωρισουμε,συζητωντας τα παραπάνω εφτασα σε ένα σημείο που δεν μπορούσα να μιλησω αλλο και με τα ματια μου να τρεχουν ποταμια με πηρε και απο την καφετερια κ πηγαμε καπου μονοι μας δεν αντεξε κατέρρευσε κ αυτος.Του εξηγησα οτι δεν αντεχω να σε εχω αλλά να μην σε εχω,δεν μπορουσα να μεινω μαζι του οταν η οικογενεια μου καταστρεφοταν οχι εξαιτιας εμενα φυσικα,και μου ειπε οτι μια αγαπη δεν τελειωνει με εναν χωρισμο και μετα αυτο ηταν δεν τον ξαναειδα,δεν θα τον ξεχασω ποτε μια μερα θα γυρισω πισω να κανω αυτο που αφησα στην μεση,ακομα με στοιχειώνει ολο αυτο ι και θα συνεχίσει μεχρι να γυρισω πισω και να παρω την κατάσταση στα χερια μου.
Μετα απο αυτο το απιστευτο βημα που εκανα αρχισε η καταθλιψη να χτυπα κ την δικη μ πορτα,εχασα 25 κιλα σε εναν μηνα και ειχα και αλλα σοβαρα λειτουργικα προβληματα λογο απιστευτης καταπιεσης.Εδωσα πανελληνιες απετυχα πληρως,αποφασισα να παω κατευθειαν φανταρος χωρις πολλα πολλα γιατι δεν αντεχα ουτε στην ιδεα οτι θα πρεπει να μεινω με τους δικους μου κ’αλλο,πηγα και υπηρχαν πολλες δυσκολιες σαν φανταρος γιατι ημουν και λιγο μικρος 18,αλλά δεν με πειραζε τιποτα και εκανα τα παντα με χαρα γιατι ημουν μακρια απο τους γονεις μου που με καταπιεζαν οσο δεν χωραει ο νους.
Οι 9 μήνες στο πεζικο περασαν σαν μια βδομαδα στα ματια μου,περασα τελεια γιατι ημουν μακρια απο τους τυράννους μου,και στο στρατο δεν ειχα ποτε κανενα προβλημα γιατι παντα ειμαι πολυ ανδροπρεπης και μεγαλοσωμος.Μετα απο αυτο το χαρουμενο διαλειμα υπεφερα αλλον εναν χρονο με την οικογενεια μου προσπαθωντας και οι τρεις τους(και η κατα 6 χρονια μικροτερη μου αδερφη)μιας και τις εχουν δωσει τοσο θαρρος που με βριζει με ηρωνευται και με απειλει ακριβως οπως ο πατερας μου.
Αποφασισα μονος μου χωρις τη υποστηριξη τους να ξαναδωσω πανελληνιες εξηγωντας τους οτι αυτη την φορα θα πετυχω γιατι το θελω εγω.Συμφωνήσαμε να παμε σε ενα ψυχολογο που ειχε επισκεφθει η μητερα μ πριν μερικα χρονια καθως ειχε πολλες βασιμες υποψιες.Μολις τα ακουσε ολα ο ψυχολογος δεν πιστευε στα αυτια του,και ειπαμε να κανουμε μια οικογενειακη συναντηση ολοι μαζι να μιλησουμε,ετσι και εγινε.
Δεν αρεσαν καθολου τα λογια του στους γονεις μου οπως ηταν φυσικο επομενο και τον αποκαλεσαν ηλιθιο που δεν ξερει πως να κανει την δουλεια του,ακομα κ εαν αυτος την ειχε κανει,με ειχε βοηθήσει αρκετα στο να ηρεμησω λιγο να βαλω προτεραιότητες και να δωσω σημασια στην προετοιμασια για τις πανελληνιες σκεπτομενως τον σκοπο μου,καθως αυτη ηταν η μοναδικη μου ευκαιρια να φυγω απο αυτο το σπιτι,οχι γιατι το θελα παντα αλλά γιατι με αναγκασαν.Εκεινη την χρονικη στιγμη λογο ολως αυτων που περασα παθαινα ξαφνικες κρισεις υπερτασης,και ειχα αποκτησει και ελκος στομαχου αυτα τα ξεπερασα χαρις τον ψυχολογο και χωρις φαρμακα.
Επισης δεν βοηθουσε το γεγονος οτι αρνουνταν τους ειδικους που τους ειχαν πει απο ηλικια δημοτικου οτι ειμαι δυσλεκτικός(να σας πω κ’ενα συγγνώμη για τα ορθογραφικά μου),απαντώντας οτι απλως ειναι υπερδραστηριος και δεν μπορω να δωσω προσοχη στο μαθημα.Εδωσα με χιλια ζορια κανοντας τα αδυνατα δυνατα και καταφερα να περασω σε ενα ΤΕΙ στην Λαμια,αν δεν ειχε γινει ετσι τα πραγματα θα ειχαν πολυ ασχημη καταληξη για μενα καθως ενα τεραστιο σπιτι δεν με χωρουσε καν,δεν αντεχα εκει μεσα.Μπορει να μην ηταν η ιατρικη που ονειρευοντουσαν και εκαναν σχεδια διχως την γνωμη μου,αλλά ηταν ακριβως οτι χρειαζοταν για να με σωσει,να φυγω απο αυτο το σπιτι.Ξεκινησα την σχολη μου και συγχρόνος εβγαινα και με τις παρεες μου λεγοντας ψεματα οτι ηταν φιλοι απο στρατο κλπ και οπωσδηποτε str8,ολα πηγαιναν καλα μεχρι που αρχισαν να ψαχνονται περισσοτερο και να παραβιαζουν την ιδιοτικη μου ζωη,εβαλαν κοριο gps στο μηχανακι που επαιρνα για να βγω,ακουγαν συνομιλιες μου απο το κινητο,καπως βρηκαν και κωδικους απο το facebook και το e-mail μου,και καταλαβαν οτι ελεγα ψεματα.
Εγινε παλι χαμος στο σπιτι και με τους τρεις να με βριζουν και να με απειλουν μεχρι που εβγαλαν το καλυτερο τους οπλο.Με απειλησαν οτι εαν ξαναβγω η εχω το παραμικρο παρε-δωσε με τετοιους ανθρωπους θα σταματησουν ναπληρωνουν τα εξοδα των σπουδων μου κυριως το ενοικιο δηλαδη και θα μου παρουν πισω οτι μου εδωσαν και οτι θα δουλευω στην δουλεια μαζι τους,οχι οτι δεν μου αρσει το επαγγελμα αλλα το ολο τραγικο κλιμα που θα πρεπει να υφισταμαι.Και ετσι ειπαμε οτι δεν θα κανω κατι τετοιο για να μου πληρωνουν το ενοικιο και για να παρω το πτυχιο μου…
Απο τοτε και μεχρι σημερα πορευομαστε σχετικα ηρεμα αφου εγω δεχομαι ολους τους ελεγχους τις ειρωνιες τις μπηχτες τους,επισης για σιγουρια στελνουν και την κατα 6 χρονια μικροτερη αδερφη μου μαζι μου να «με προσεχει» λεγοντας οτι αυτη εχει περισσοτερο μυαλο απο μενα γιατι δεν θελει να κανει κακο στην οικογενεια της οπως εγω,ενω αφου με εχουν εκμηδενισει εντελως μου λενε την επομενη μερα να δωσω εγω συμβουλες στη αδερφη μου για να διαβασει σαν πιο μεγαλος αφου δεν τους ακουει η ιδια,τραγικη ειρωνεια δηλαδη.
Συγγενείς φιλοι και γνωστοι που ειναι με το μερος μου και τα ξέρουν ολα με θαυμάζουν για το απο που και πως αντλω τοση υπομονή σε τέτοια καταπίεση,ουτε εγω δεν ξερω.Ισως με κρατάει το οτι μενουν 3 χρόνια ακόμα μεχρι να παρω το πτυχιο μου και να βρω μια δουλεια ωστε να ξεκινήσει απο καπου η ανεξαρτησία μου.Και πιστεύω οτι θα μπορω να καταφέρω τα παντα οσο θα εχω μια στεγη πανω απο το κεφαλι μου και μακρια την οικογένεια γιατι δεν πρόκειται ποτε ουτε καν να τους περασει απο το μυαλο αν εχουν κανει κατι λαθος.
Τωρα σαν 22 ετων δευτεροετής φοιτητής προσπαθω να αποφευγω να πηγαινω σπιτι μου στην Αθήνα γιατι το κλίμα ειναι βαρυ και με υποδέχονται συχνα με ειρωνεία και απειλές και στο κατω κατω δεν εχουμε και πολλά να πούμε πλέον,αλλά αυτο που με ενοχλει λίγο τωρα είναι το οτι δυσκολεύομαι να βρω καλές παρέες γιατι ολα τα παιδιά 18 με 20 ετων που γνωρίζω σαν φοιτητής μου φαίνονται εντελώς ανώριμα στο μυαλό και δύσκολα βρίσκουμε κοινα ενδιαφέροντα,πόσο μάλλον κάποιον που να μπορώ να μοιραστώ όλα αυτα.Σίγουρα έχουν παίξει τον ρολο τους ολα αυτα που εχω περάσει,αλλά σχεδον τιποτα δεν με τρομάζει πια κάπως θα επιβιώσω και απο αυτο,εξάλλου εχω περάσει και πολυ χειρότερα…
Αλλοι θεωρουνται ανεξαρτητοι απο τα 18 ή και απο τα 16,εγω θα μπορω να ξεκινησω να χτιζω την ζωη μου απο τα 25 περιπου(ας ακουγομαι και υπερ-αισιοδοξος),αλλά θα εχω πληρωσει πολυ ακριβα το τιμημα χανοντας τα καλυτερα χρονια μου παιδικη εφηβικη ηλικια πρωτος ερωτας,καθως και την οικογενεια μου(ναι ειναι σιγουρο και εκεινοι το επελεξαν γιατι δεν προκειται ποτε να ξεκολλησουν απο το δεντρο για να δουν το δασος),αλλά τι να κανουμε αφου ετσι τα φερε η ζωη show must go on,επιτελους εχω κατι για να αγωνιστω,την ελευθερια μου.
Ευχαριστω πολυ για τον χρονο σας σας ευχομαι οτι καλυτερο.

coming out

Περσέας, 19, φοιτητής στο Ρέθυμνο

Οι σχέσεις με τους γονείς μου όλη αυτή τη χρονιά χειροτέρευαν αργά και σταθερά. Με έβλεπαν να αλλάζω, να αποκτάω ανεξαρτησία σε κατευθύνσεις που φοβόντουσαν ότι θα έπαιρνα. Και όσο πιο πολύ υποψιάζονταν τόσο πιο πολύ φοβικοί, παράλογοι γίνονταν και αντιδρούσαν στα πάντα ασυζητητί. Και κάπως έτσι έφτασε το καλοκαίρι όπου τσακωνόμασταν συνέχεια για το παραμικρό και δεν υπήρχε η διάθεση για κάποια διαπραγμάτευση. Δε θέλανε να ακούσουνε παρά μόνο τη δική τους άποψη, τίποτα άλλο. Έτσι εγώ έφυγα για διακοπές για ένα δεκαήμερο για να μείνω στο σπίτι της σχέσης μου στη Θεσσαλονίκη. Τους είπα ψέματα ότι θα πήγαινα Χανιά με φοιτητοπαρέα (εδώ δε θέλανε να ακούσουνε το ενδεχόμενο ότι θα πήγαινα διακοπές, πόσο μάλλον η Θεσσαλονίκη που θα τους ξένιζε).
Πήγα Θεσσαλονίκη και μετά με τη σειρά μου φιλοξένησα το αγόρι μου στο σπίτι μου στο Ρέθυμνο. Κάποια μέρα ήρθε ένα μέηλ από τη μάνα μου όπου έλεγε ότι και καλά κάποια παλιά συμφοιτήτρια της αδερφής της Σ μου με είχε δει Θεσσαλονίκη και ότι τους είχε πάρει. Και μέσα σε ένα φόντο επίπληξης απαιτούσε να της πω την αλήθεια και ότι η συμπεριφορά η δική μου δεν ήταν σωστή. Φαινόταν ότι με κάποιον άμεσο ή έμμεσο τρόπο είχανε μάθει ότι ο γιος τους είναι γκει. Ζητώντας συμβουλή από τη σχέση μου και από φίλους μου της απάντησα ότι αν θέλει να ειπωθούν κάποια πράγματα θα πρέπει να έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη μου. Φοβόμουν να της μιλήσω όσο η μάνα μου είχε το απόλυτα απαιτητικό ύφος, ενώ δε θα είχα την ευκαιρία να καταλάβουν πως η στάση τους είχε άμεση επίδραση στη δική μου συμπεριφορά και την ανάγκη μου να κλείνομαι στον εαυτό μου. Άλλωστε με έσπρωχναν στο να πω κάτι που από την μία εγώ δεν ένιωθα έτοιμος να πω  και από την άλλη ούτε αυτοί να το αντιμετωπίσουν.
Όταν έφυγε το αγόρι μου για την πόλη του εγώ άρχισα να ετοιμάζομαι για να πάω στο χωριό μου και να αντιμετωπίσω τους γονείς μου. Ο επιθυμητός στόχος ήταν να καταλάβουν πόσο άσχημα φέρονταν, ενώ όσο αφορά το γκέι θέμα, να αφεθεί μια άλλη στιγμή που τα πράγματα θα έχουν ωριμάσει και θα υπάρχει το περιθώριο συζήτησης. Λίγο πριν βγάλω τα πράγματα από το σπίτι μου ήρθε μήνυμα από την αδερφή μου τη Β όπου μου έλεγε ότι ήταν Χανιά και ότι αν θέλω μπορεί να περάσει να με παρει. Της απάντησα ότι θα με βόλευε και να μου πει την ώρα
Όταν χτύπησε η πόρτα δεν μπορούσα να φανταστώ ότι ήταν η αδερφή μου με περίμενε ξέροντας ότι είμαι γκέι. Μου είπε ότι και οι γονείς ξέρουν για μένα και για το ταξίδι για τη Θεσσαλονίκη και ότι θα ακολουθήσει συζήτηση στο σπίτι. Μου είπε ότι η ίδια θα με στηρίζει όπως και να έχει. Προσφέρθηκε μάλιστα να με φιλοξενήσει στο σπίτι της το βράδυ ώστε να πάω στης μαμάς όταν θα νιώσω έτοιμος, πράγμα και που έκανα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι με εξανάγκαζαν να κάνω κάτι που δε θέλω και με έναν τρόπο που ένιωθα εκτεθειμένος. Δεν είχα καν τα δείγματα κατανόησης και τρυφερότητας το τελευταίο διάστημα για να μπορώ να πω ότι υπάρχει το δέσιμο το οποίο μπορεί να αποτρέψει την απόλυτη ρήξη μεταξύ μας.
Όταν το άλλο πρωι έφτασα στο σπίτι των γονιών, έλειπαν. Ένιωσα πολύ παράξενα και για κάποια στιγμή τρόμαξα. Κάπου στο μεσημέρι ήρθαν και κάνανε λες και δεν έγινε τίποτα. Η συζήτηση έγινε πιο μετά. Στην αρχή εστίασα στο θέμα της δικής τους στάσης και στο ότι ποτέ δεν αφήνουν το περιθώριο να έρθω κοντά τους και να είμαι ειλικρινής. Η μαμά τα αρνιόταν πεισματικά και επέμενε ότι δεν είμαι σωστός και ότι δεν τους νιώθω σαν οικογένειά μου. Τελικά είπε η ίδια ότι ξέρει ότι είμαι ομοφυλόφιλος. Το παραδέχτηκα. Μου είπε ότι πήγε σε ψυχίατρο όταν το έμαθε για να πάρει απαντήσεις για το τι μπορεί να κάνει. Ακολούθησε μια συζήτηση σε νορμάλ τόνους αλλά με την ίδια ακάθεκτη στάση της μάνας μου που δεν παραδεχόταν ξεκάθαρα τα λάθη στη στάση  της σε όσα της έλεγα. Βλέποντας ότι η όλη συζήτηση δεν οδηγεί πουθενά πρότεινε να βάλουμε τελεία και να ξαναξεκινήσουμε από την αρχή. Δεν ένιωσα κάτι θετικό καθώς δεν έγινε κάποια προσπάθεια να με προσεγγίσει μέσα από την αποκάλυψη. Από την άλλη ήμουν και είμαι ευγνώμων που δεν υπήρξαν χοντρά σκηνικά με βρισιές, κλάματα, απειλές και άλλα πολλά που δεν είναι τόσο σπάνια σαν φαινόμενο όσο θέλουμε να νομίζουμε
Η ζωη θα κύλαγε τουλάχιστον ήρεμα και κανονικά. Όμως οι γονείς μου φώναζαν με το παραμικρό και συνεχίσανε τις παρατηρήσεις επί παρατηρήσεων καθώς και τη διάθεση για καυγά. Τους ξαναέκανα συζήτηση λέγοντάς τους ότι συνεχίζουν τις ίδιες τακτικές. Ο δεύτερος σύζυγος της μητέρας μου άρχισε να λέει ότι δεν μπορώ να κάνω ό,τι θέλω και ότι θα πρέπει να είμαι πιο κοντά στα νερά τους. Όταν του είπα ότι δεν καταλαβαίνουνε και μάλιστα δεν προσπαθούνε, είπε ότι το ότι μάθαμε δε σημαίνει ότι το αποδέχονται, απλά το ανέχονται. Προσέθεσε μάλιστα ότι και λόγω ηλικίας δε θέλουνε και αποχώρησε από τη συζήτηση. Συνέχισα τη συζήτηση με τη μαμά για να ανακαλύψω πόσο αληθινά ήταν τα λόγια του. Της εξήγησα κάποια πράγματα και έδειξε αρκετή κατανόηση στο θέμα της συνεννόησης/διαπραγμάτευσης που μέχρι τώρα το θεωρούσαν πράγμα ανήκουστο και δείγμα ασέβιας στο πρόσωπό τους.
Τα πράγματα πήγανε πολύ πιο καλά από όσο θα μπορούσα ποτέ να περιμένω. Ως προς αυτό δεν μπορώ να έχω κάποιο παράπονο. Όμως αυτό το κενό αυτή η σιωπή, σαν να έχει πέσει ένα μαύρο πανί πάνω σε αυτό το σημείο, όπως είπαν οι ίδιοι οι γονείς μου, με πνίγει συναισθηματικά. Δεν με έφερε εν τέλει πιο κοντά τους απλά η συμπεριφορά μου έγινε στα μάτια τους πιο εξηγήσιμη. Δεν μπορώ να τους κατηγορήσω όμως και από την άλλη, θα ήταν άδικο, δεδομένου του κουράγιου που κάνανε σε κάτι που ερχόταν πλήρως κόντρα στο πως είχανε συνηθίσει να σκέφτονται. Το κενό παραμένει ωστόσο ακόμα και έτσι. Θα πρέπει να κάνω υπομονή για να φτάσουν τα πράγματα στο σημείο που θα νιώσω εγώ καλά. Στο κάτω κάτω τίποτα δεν έρχεται έτοιμο σε αυτή τη ζωη

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους μου και τη σχέση μου που με στήριξαν απίστευτα πολύ ώστε να μπορέσω να αντέξω σε όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ που ήθελα να πω αυτές τις μέρες, αλλά δε βρήκα το θάρρος να της το πω, είναι στην Αθηνά που με έναν μοναδικά τρυφερό τρόπο με έκανε να νιώθω καλά με τον εαυτό μου

ΠΑΝΟΠΛΙΑ

Χριστόφορος, Μελβούρνη, φοιτητής

 

Να πω πρώτα συγγνώμη για τυχόν εκφραστικά λάθη, τα ελληνικά μου έχουν πάρει την κατηφόρα τον τελευταίο καιρό… Επίσης είμαι πολυλογάς και σίγουρα αυτό το κείμενο θα βγει μεγάλο…

Ας αρχίσουμε με το background της υπόθεσης. Αν και έχω μεγαλώσει στην Αθηνα, η οικογένεια μου δen ήταν τυπικά “ελληνική” καθώς η μητέρα μου είναι απτήν Αγγλία, και «aνεκαθεν» είχα καλύτερες διασυνδέσεις με την δικη της μεριά παρα με την οικογένεια του πατέρα μου, άρα η όλη φάση του coming out έγινε σε ένα λίγο διαφορετικό περιβάλλον από πολλά άτομα σ’αuτο το blog. Ήταν βασικά μια πιο πολυπολιτισμική οικογένεια, καθώς έχοντας 12 ξαδέρφια απτήν μεριά της μητέρας μου, έχω διασυνδέσεις όχι μονο στην Αγγλία, αλλα και στην Ιρλανδία, την Αυστραλία και την Γερμανία. Επίσης σημαντικό είναι να σημειώσω πως πάντα ένιωθα πως ταυτιζόμουν καλύτερα με τις γυναίκες και τα κορίτσια της οικογενειας παρα με τους άνδρες, μου φαινόταν πιο δυναμικές και ειλικρινείς με τα συναισθήματα τους…Η σχέση με τον πατέρα μου όταν ήμουν έφηβος πήρε αρνητικές διαστάσεις για διαφορους λόγους και μονο πρόσφατα κάπως μπαλώνουμε τα πράματα αλλα η αλήθεια είναι πως αυτός, όσο και να με αγαπάει, βρίσκετε σε συγκλονιστικό denial, και ακόμα δεν με γνωρίζει πλήρως σαν άτομο (όχι μονο στο σεξουαλικό κομμάτι).

Τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ εάν το ότι είμαι ομοφυλόφιλος οφείλεται σε εκείνο το περιβάλλον η στο ότι γεννήθηκα έτσι, όπως και να έχει από νωρίς οι ορίζοντες μου ήταν πιο διευρυμένοι από τα περισσότερα παιδιά με τα οποια πήγαινα σχολειό….αλλα για auτο θα μιλήσουμε παρακάτω.

Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρός ήταν κραυγαλέο πως ήμουν gay, και δev κόλλαγα καθόλου με τα περισσότερα αγόρια της ηλικίας μου. Συνεχεια ήθελα να κάνω παρέα με την μεγαλύτερη αδερφή μου (την οποια είχα ως είδωλο) και τις φίλες της, φόραγα τα ρούχα της, άκουγα πολύ pop μουσική στο Mtv και είχα μια πώρωση με την Barbie (η οποια αντικαταστάθηκε αργότερα με τον Harry Potter). Επίσης, ήμουν εντελώς, ΜΑ ΕΝΤΕΛΩΣ, στην «κοσμαρα» μου, ζωγράφιζα, μίλαγα την δικια μου γλώσσα και ήμουν λίγο αγρίμι. Επίσης, ονειρευόμουν πως θα γινόμουν τραγουδιστής σε opera.

Δεν μίλαγα με πολλά αγόρια της ηλικίας μου, αλλα ένιωθα μια έλξη προς τους άνδρες, αλλα δη ήταν η ίδια έλξη που είχα προς τις γυναίκες, ήξερα πως ήταν κάτι πιο…υποχθόνιο? Αλλα μονο αργότερα στο γυμνάσιο πραγματικά συνειδητοποίησα τι πραγματικά υπονοούσε αυτή η έλξη προς τους άνδρες.

Όπως και να ‘χει το δημοτικό, δεν το ευχαριστήθηκα καθώς ήμουν θηλυπρεπείς , δεν έπαιζα ποδόσφαιρο, μίλαγα ελληνικά κάπως παράξενα, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ήμουν πλήρως απομονωμένος αρχικά…Αν και έκανα φίλους στο δημοτικό λίγο αργότερα, ήμουν ακόμα ένα παρείσακτο στοιχειο στο ομοιογενές σχολικό μου περιβάλλον. Υπήρξαν πιο βίαιες στιγμές που θα με βάραγαν στα διαλείμματα και εγώ θα έδινα ανάλογη ανταπόδοση, αλλα σε γενικές γραμμές, ήταν αρκετά μοναχική περίοδος.

Στο γυμνάσιο καλυτέρεψαν απείρως τα πράματα γιατί δεν πήγα σε σχολειό της γειτονιάς μου, πήγα σε καλλιτεχνικό σχολειό,μέσα στο οποιο υπήρχαν πολλά παιδιά με παρόμοιες πνευματικές, δημιουργικές (και λίγο αργότερα σεξουαλικές) ανησυχίες, και εκεί έκανα φίλους που με ακόμα έχω στενές επαφές και τους αγαπώ πολύ. E εκεί, στα 14 μου χρονια, είπα σε πρώτη φάση στους φίλους και στην αδερφή μου πως ήμουν bi. Αν και ακόμα δη ήμουν ακόμα άνετος με την ταυτότητα μου καθώς δεν είπα τίποτα στους γονείς μου και ήταν μια άλλη παρέα εκτος σχολειου (μεταλλάδες με μαλλί μέχρι τους ωμους- άσχημο πράμα η εφηβεία ) οι οποιοι δεν είχαν ιδέα, και μ’αυτούς απομακρύνθηκα τα τελευταία χρονια καθώς εγώ άλλαζα και εξελισσόμουν ως «καλλιτεχνοθεν» τζόβενο και δεν κολλάγαμε μετά. Ως bi, έκανα μια εφήμερη και μια κάπως πιο σοβαρή σχέση με δυο κοπέλες, οι οποιες παραμένουν απ’ της καλύτερες μου φίλες, μιλάμε για τηλεπαθητική επικοινωνία. Αλλα στα 16 μου συνειδητοποίησα πως μάλλον το πίεζα πολύ το πράμα με τις γυναίκες γιατί δεν με ενδιέφεραν σεξουαλικά. Είχα ερωτευτεί τον τότε κολλητό μου παραφορα και είχα κόλλημα μαζί του για 2 χρονια. Αυτό κατάστρεψε την αυτό-εκτίμηση μου και είχε ως αποτέλεσμα να ξαναμπώ προσωρινά στο closet και να απέηω από κάθε σεξουαλική επαφή, και δεν έκανα σχέση με άνδρα μέχρι τα 19 μου.

Εν το μεταξύ, άλλαξα σχολειό και πήγα σε ιδιωτικό, πλάνταξα στο διάβασμα, και κράτησα μονο 2 φίλους από εκεί. Κέρδισα υποτροφία για το εξωτερικό και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Ο πατέρας μου έμαθε πως ήμουν gay στα 17 μου (αν και το denial είναι πολύ έντονο μέχρι και σήμερα) όταν βρήκε κάτι porno που έκριβα, η μαμά μου δη εκπλάγηκε ιδιαιτερα, το μάντευε προ καιρού αλλα ούτε αυτή πηδάει στα astra (αν και αυτό οφειλόταν μονο στο ότι ανησυχεί για τι τυχόν θα μου συμβεί, γενικά το συζητάμε το θέμα συχνά και είμαι πολύ ανοιχτός με αυτήν). Ήμουν τυχερός καθώς δεν υπήρξε το αποκαλυπτικό melodrama που πολλοί βιώνουν, αλλα μια ένταση υπήρχε και ήταν αναγκαίο για την ψυχολογική μου υγεία να φύγω απτήν Ελλάδα, να πάω μακριά απτήν οικογένειa και να σταθώ στα δυο μου πόδια μονος μου.

Υπήρξαν 2-3 περιπέτειες με αγόρια από τότε, η μια ήταν αρκετά επίπονη ψυχολογικά, αλλα γενικά τα πράματα έχουν καλυτερεύσει για μένα. Είμαι εντελώς out και μιλάω ελευθερα για το θέμα αν πάει προς τα κει η συζήτηση (φυσικά θα το παίξω παίξω straight όταν υπάρχει αληθινό ρίσκο για την υγεία μου giati, ας είμαστε ειλικρινείς, δen είμαι vtούκi να με προστατέψω), και είμαι τυχερός να ζω σε μια χωρα με mia ανεκτική σε πολλά θέμαta κοινωνία. Με την ανεξαρτησία μου ήρθε και η ψυχική δύναμη που χρειαζόμουν για να είμαι το άτομο που θέλω και μπορώ να είμαι.

Ίσως από τις empeiries μου στο δημοτικό, ένιωθα πάντα πως ότι άτομο και να ήσουν (straight, gay, μαύρος, άσπρος, μουσουλμάνος, χριστιανός) πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα σε μισήσει και θα θέλει να σου κάνει κακό, ακόμα και αν δη έφταιξες σε tipota. Από την στιγμή που συνειδητοποιήσεις πως δη είναι εφικτό να σε συμπαθεί όλος ο κόσμος, όλα γίνονται απλά, αντί να ασχολείσαι με το τι σκέφτονται οι άλλοι, απλά επικεντρώνεσαι στον εαυτό σου και στο πως μπορείς να είσαι το καλύτερο δυνατόν άτομο που μπορείς να είσαι. Και ότι γίνει ας γίνει, όπως η ζωή φέρνει πολλές επιτυχίες, επίσης δη μπορούμε να νικάμε πάντα. Giati πρώτα από όλα, σημασία είναι να μένεις άνθρωπος, και εκεί μπορεί να βρει κανεις πραγματική αξιοπρέπεια…Ήμουν τυχερός στο ότι μέσω της αδερφής μου, τους γονείς μου και τους φίλους μου, έχω μια ισχυρή πανοπλία (θα ακουστεί πολύ εμετικό) αγάπης, η οποια, όσο περνάει ο καιρός και μαζεύω περισσότερες εμπειρίες, γίνεται πιο δυνατή. Και να είναι τα πράματα σκατά, τουλάχιστον ξέρεις καλλίτερα πως να τα αντιμεντωπιζεις.

Θα μπορούσα να μιλήσω και άλλο για εμπειρίες που είχα με χριστιανούς στην σχολη μου που μου λένε πως θα καw στην κόλαση, η για άπειρα συμβάντα παραπληροφόρησης που έχω συναντήσει, αλλα δε βαριέσαι, τι νόημα έχει να γκρινιάζω. Όλοι είναι μαλακες προς όλους, και αυτό δev αλλάζει δυστυχώς, αλίμονο αν μαθαίναμε ποτε απ’ τήν ιστορία.

Coming Out (ξέρω είναι μελό, αλλά it is what it is)

Να πω κι εγώ την ιστορία μου.
Εγώ μεγάλωσα στην Κρήτη, σ’ ένα σπίτι με τέσσερις άντρες, τον πατέρα μου, τους δυο μεγαλύτερους μου αδερφούς και μένα. Η παιδική μου ηλικία ήταν πολύ δύσκολη, όπως ο καθένας και η καθεμιά μπορεί εύλογα να φανταστεί σε ότι αφορά άλλη μία μέση νεοελληνική οικογένεια η οποία διαλύεται και αυτοκαταστρέφεται με κανιβαλιστικούς όρους.
Δε γνωρίζω γιατί είμαι γκέι, και γενικότερα, σε θεωρητικά πλαίσια, αν η σεξουαλικότητά μου είναι φυσικό αποτέλεσμα της ίδιας μου της δημιουργίας ή απόρροια τραυματικών επεισοδίων. Ο μεσαίος μου αδερφός με πείραζε, όταν βρισκόταν στην εφηβεία κι εγώ στην προ-εφηβεία, κυρίως ξυλοφόρτωμα και κάποιες φορές ελαφρές σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Δε με βίασε ούτε έκανε κάτι ακραίο ποτέ, απλά ήταν πολύ βίαιος και υποθέτω ότι πειραματιζόταν αρχικά πάνω μου. Όπως και να ‘χει το πράγμα, δε μ’ ενδιαφέρει γιατί είμαι γκέι. Απλά είμαι.
Η πρώτη μου ερωτική ανάμνηση ήταν γύρω στα οκτώ. Είχε έρθει ο διπλανός μου στο σχολείο, σαν χτύπησε το κουδούνι, αφότου είχε παίξει ποδόσφαιρο. Το φανελάκι του ήταν λουσμένο στον ιδρώτα κι ευδιάκριτα φαινόταν το παιδικό του στήθος. Τότε ένιωσα μια ταραχή μέσα μου, έναν θετικό εσωτερικό αναστεναγμό κι ήξερα. Αλλά το έκρυψα, επιμελώς, όπως διάφορα άλλα σημεία μέσα στα επόμενα χρόνια.
Η εφηβεία μου ήταν οδυνηρή, γιατί και οι δυο μου μεγάλοι αδερφοί υπήρξαν πρωταθλητές στην ποδηλασία. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να μπαινοβγαίνει στο σπίτι κόσμος πολύς, κόσμος αθλητικός κι ωραίος. Αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω την κατάφωρη αλήθεια που επανεμφανιζόταν σχεδόν σε καθημερινή φάση μπροστά στα έντρομα μάτια μου με άγριες άμυνες. Περνούσα άπειρες ώρες κλεισμένος στο δωμάτιο μου, και θυμάμαι ένα καλοκαίρι, δε βγήκα καθόλου απ’ το σπίτι, όπως συνήθιζαν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας, φοβούμανενος τις παραλίες με τα ημίγυμνα κορμιά, τις παρέες με τα αγόρια που απότομα γίνονταν άντρες, και – φυσικά – εμένα τον ίδιο, τις ορέξεις και τις διαθέσεις μου.
Για να συμπληρωθεί τούτο το πλαίσιο, αναφέρω ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη, και ο πατέρας μου ήταν Κομμουνιστής Σταλινικός μέχρι το κόκκαλο. Μας ξυπνούσε θυμάμαι κάθε πρωί με βροντερή τραγουδιστή φωνή «Παιδιά, σηκωθείτε, και βγείτε στους δρόμους, γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους!». Επίσης συνεχώς σαν αιώνιος έφηβος έβριζε και χλεύαζε καθημερινά τους ομοφυλόφιλους, κι εγώ λαχταρώντας την απόλυτη σύμπνοια, με τρόμο συμφωνούσα κι ανέκραζα.
Η πίεση από όλα αυτά, συν την επανένταξη της μητέρας μου στη ζωή μου γύρω στα 15 (η οποία φρόντιζε να μου θυμίζει – γιατί ως μάνα είχε καταλάβει – ότι οι γκέι είναι αρρωστημένοι, οι γκέι είναι δυστυχισμένοι μια ζωή κ.ο.κ.) με οδήγησε σε μια απόπειρα αυτοκτονίας: έπεσα από το δεύτερο όροφο του λυκείου. Η διαπόμπευση που ακολούθησε, όπως εξάλλου αρμόζει στην κακεντρεχή Ελληνική επαρχία, ήταν ευφάνταστα αποκαλυπτική.
Έκτοτε μπήκα σε μια πορεία αυτογνωσίας και αξιολόγησης των πραγμάτων. Μέχρι να φτάσω τα 17 είχα ήδη κάνει coming out σε κοντινούς φίλους, οι οποία όντας αρσενικοί, straight, και Κρητικοί, υποθέτω ήταν ένα καλό γύρισμα της τύχης για μένα. Ίσως αν δε με είχαν στηρίξει ψυχολογικά, δε θα ήμουν αυτός που είμαι τώρα. Κάποιες φορές, δυστυχώς, η ευτυχία είναι όσο να ‘χει θέμα εξωτερικό. Κάποιες φορές δε μας αρκεί η αγάπη από τα μέσα, αλλά και η αγάπη από τα έξω.
Έγραψα ήδη πολλά, αλλά ήθελα να θέσω τις συνθήκες που μ’ έφεραν υπό τρομερή πίεση να πω στον πατέρα μου ότι είμαι γκέι. Η αφορμή – όπως τις περισσότερες φορές – ήταν άσχετη: ήθελα να καταθέσω το μηχανογραφικό για τις σχολές που ‘χα επιλέξει στο σχολείο και ο μεσαίος μου αδερφός, αυτός ο γνωστός τυραννίσκος, είχε ζηλέψει τόσο που μου έκανε καψώνια στη δουλειά που κάναμε μεταφορές, κι όταν του ζήτησα να μ’ αφήσει ένα δεκάλεπτο να πάω να το καταθέσω, το άρπαξε και το τσαλάκωσε και μετά με γρονθοκόπησε. Πάντοτε του άρεσε να με χτυπά σε ένα συγκεκριμένο σημείο, μεταξύ του ώμου και του λαιμού. Εγώ απηυδισμένος σηκώθηκα κι έφυγα. Είχε έρθει πια η στιγμή να επαναστατήσω. Πήγα στο Ίδρυμα Αρρένων της πόλης, όπου είχα προσφέρει νωρίτερα εθελοντική εργασία, γνωρίζοντας ότι θα με δέχονταν. Η υπεύθυνη έλειπε κι έκατσα να την περιμένω. Τότε με πήρε ο πατέρας μου τηλέφωνο και το coming out έγινε εξ αποστάσεως. Έριξα όλη τη μνησικακία που καιροφυλακτούσε στα μέσα μου μέχρι τότε, και μέσα σ’ όλα (τι πρωτότυπο) του ‘πα αν θυμάμαι καλά: » Είμαι πούστης, πάντοτε ήμουν, από μικρός ήμουν, και μισούσα τον εαυτό μου γι’ αυτό, γιατί νιώθω ανώμαλος…»
Στο τέλος με εξέπληξε, λέγοντάς μου αυτό μόνο: σ’ άκουσα, σ’ άκουσα.
Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε και δεν ξαναμιλήσαμε γι’ αυτό. Θέλω να κάμω δυο παρατηρήσεις:
1. Ακόμα και αν τα στοιχεία που έχετε είναι δυσοίωνα, π.χ. συντηρητικοί γονείς, προηγούμενα δείγματα καθαρής ομοφοβίας κτλ, μην ξεχνάτε ότι ένας σωστός γονιός, όσο ανώριμα κι απρόσεκτα κι αν φέρεται, όταν έρθει η στιγμή να σοβαρευτεί, θα το πράξει. Ο πατέρας μου σίγουρα δεν είναι ευχαριστημένος μαζί μου κι εμμέσως μου το ‘χει δείξει πάμπολλες φορές, ωστόσο, έχει τουλάχιστον το πλεονέκτημα της διακριτικότητας, και σχεδόν ποτέ πια δεν καταφέρεται με χλεύη απέναντι στους γκέι – μπροστά μου.
2. Οφείλετε να συνειδητοποιήσετε, ότι ο κόσμος, η κοινωνία, η ζωή, πείτε το όπως θέλετε, παρά τις ενδιαφέρουσες και ποικίλες ομορφιές του, είναι κατά βάση κακός. Στη γνώση της μαύρης ταυτότητας της πραγματικότητας, δεν κρύβεται η απαισιοδοξία, αλλά ένας ελπιδοφόρος πραγματισμός. Με άλλα λόγια, κι αν είναι χάλια τα πράγματα, αυτά είναι, όχι εσύ. Τι κάνεις λοιπόν γι’ αυτό; Πιστεύω ότι το σημαντικότερο που πρέπει να κάνουμε όλοι οι γκέι, όλες οι λεσβίες, όλα τα αμφιφυλόφιλα, τρανσέξουαλ και queer άτομα είναι να καταλάβουμε ότι εάν υπάρχει αυτό που λέμε αποδοχή, αυτή καθεαυτή προέρχεται από μας τους ίδιους. Εμείς πρέπει να αποδεχτούμε τον κόσμο, κι όχι αυτός εμάς. Πρέπει να τον συγχωρέσουμε για τη μικρότητά του. Να συγχωρέσουμε τους γονείς μας, που δεν έμαθαν να αγαπούν άνευ όρων, να συγχωρέσουμε τους δασκάλους και τις δασκάλες μας που δε διαπαιδαγώγησαν θετικά τη γενιά μας, να συγχωρέσουμε γενικότερα την ανήθικη στάση της κοινωνίας απέναντι στη διαφορετικότητα. Γιατί, τι πιο ανώμαλο, από την έλλειψη αγάπης;
Με εκτίμηση και συμπαράσταση, σε όλα τα παιδιά εκεί έξω που άδικα δεινοπαθούν ερωτικά, Τ.

ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΚΙ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ

Α. 22

 

Για κάποιους ο σεξουαλικός προσανατολισμός έκανε μπαμ, εμένα πάλι μου πήρε πολύ καιρό να δω τι θα κάνω με τον (απο)προσανατολισμό μου, έτσι το μεγαλύτερο coming out το έκανα σε μένα… (ακολουθεί μυθιστόρημα).

Έχω δώσει από μόνη μου πολύ περισσότερες δικαιολογίες απ’ όσες θα μπορούσε να σκεφτεί το περιβάλλον μου. Μου έχω δώσει τις εξηγήσεις των γέρων, των νέων, των «προοδευτικών», των ψυχολόγων και των ψυχοβγαλτών, των φιλοσόφων και των φιλοψόφων,  των γιατρών, των μπαμπούλων, έχω δώσει εξηγήσεις που δεν ήταν δικές μου, γι’αυτό και δεν εξηγούσαν τίποτα. Με δυσκολία θυμάμαι πρώτες έλξεις, σε μικρότερες ηλικίες με απασχολούσε περισσότερο να έχω φίλους, πράγμα αρκετά δύσκολο. Ήμουν διαφορετική γιατί αντιμετωπιζόμουν ως διαφορετική, σε μια προσπάθεια άμυνας άρχισα να λέω μόνη μου πως είμαι όντως διαφορετική κι αυτό δημιούργησε μια κατάσταση που με απομάκρυνε όλο και περισσότερο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα, αλλά δεν αντιμετωπιζόμουν ως ίδια, υπήρχε μια διαχωριστική γραμμή. Δεν είχα και τις καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες κι έτσι είτε έκλαιγα(ΠΑΡΑ πολύ) είτε το έπαιζα στριμμένη για να μην κλάψω ξανά. Πολύ άγχος.

Όλα αυτά τα αναφέρω γιατί σκέφτομαι μήπως αυτό έπαιξε κάποιο ρόλο στο ότι δεν θυμάμαι αν «ερωτευόμουν» ως παιδάκι (διάβασα ιστορίες άλλων παιδιών και με έβαλε σε σκέψεις το γεγονός ότι δεν θυμάμαι παιδικούς έρωτες κτλ). Πρόσφατα ακόμη νόμιζα πως ήταν χολιγουντιανές αηδίες, peer pressure και τέτοια, ώσπου μπήκα σε συζήτηση με αγαπημένα άτομα κι είδα πως συμβαίνει, αλλά μάλλον όχι σε μένα. Σίγουρα θυμάμαι ότι γύρω στα 12 άρχισε να μου αρέσει τρομερά ένας ηθοποιός, αρκετά θηλυπρεπής ώστε να του βγάλουν γυναικείο παρατσούκλι, «η Λίζα». Δε με πείραζε ιδιαίτερα, είχα αρχίσει να τα βγάζω και καλύτερα πέρα με παρέες αλλά όχι τρομερά πράγματα, ήταν και ένα πρώτο crush παρότι δεν ήταν άτομο του άμεσου περιβάλλοντός μου, αλλά τουλάχιστον δεν ένιωθα αφύσικη, ότι δεν μου αρέσει κανένας. Στην πορεία, γύρω στα 13 άρχισαν να μου αρέσουν και αγόρια του άμεσου περιβάλλοντός μου, κυρίως ένας με έντονα ανδρόγυνη παρουσία ξανά με τον οποίο ακούγαμε παρόμοια μουσική. Ήταν γείτονας και θυμάμαι τους γονείς να λένε «τι άσχημο παιδάκι, σαν κορίτσι είναι με το μαλλί». Για μένα ήταν τέλειος.

Αυτό δεν κράτησε πολύ, ερωτεύτηκα την καλύτερή μου φίλη (που πάντα ήταν παραπάνω από φίλη, απίστευτη επικοινωνία). Μιλάμε για μεγάλο πατατράκ. Προσπαθούσα να αποδείξω πως αυτό που ένιωθα δεν είχε μεγάλη βαρύτητα. Ήταν τόσο μεγάλο όμως που με γέμιζε αφόρητα, ένιωθα για πρώτη φορά πώς είναι να καταλαβαίνεις και να σε καταλαβαίνει κάποιος, να συμπληρώνεις τη φράση του άλλου, να μοιράζεσαι και να ανοίγεσαι, και σταδιακά αυτή η ταύτιση πυροδότησε φαντασιώσεις για πράγματα που δεν ήξερα πώς λέγονται. Ήθελα κάτι παραπάνω που δεν είχε όνομα ακόμη για μένα, δεν ήξερα τι ήταν, αλλά αυτό που είχαμε δε μου αρκούσε πια. Σκεφτόμουν ότι όταν κάνω σεξ με ένα αγόρι θα τελειώσει αυτή η ιστορία, ότι είναι απλός ενθουσιασμός . Σύντομα άρχισα να λέω πως και με κορίτσι να κάνω σεξ, πάλι θα δοθεί μια λύση στο θέμα. «Τι είμαι;». Με έτρωγε τρομερά αυτό το «τι είμαι»… Η επόμενη φυσική  κίνηση για μένα ήταν να αρχίσω να διαβάζω όσο περισσότερα γίνεται για θέματα σεξουαλικότητας και φύλου. Άρχισα να λέω σε λίγα άτομα ότι είμαι αμφιφυλόφιλη, γιατί ταίριαζε περισσότερο σε αυτό που ένιωθα. Όπως το βίωσα δεν είχε και μεγάλο αντίκτυπο να λες πως είσαι bi όσο το να πεις πως είσαι λεσβία για παράδειγμα, πράγμα που με γλύτωσε πιθανότατα από άσχημες καταστάσεις αλλά παράλληλα δε βοήθησε καθόλου στα ερωτήματά μου. Ακόμη και στην φίλη που αναφέρω παραπάνω ,όταν το είπα, παρότι είχε κι εκείνη ανησυχίες και το έψαχνε γενικά, δεν ένιωσα ποτέ πως είχε τη βαρύτητα που θα ήθελα, που θα πυροδοτούσε συζητήσεις που ίσως με βοηθούσαν.

Έτσι άρχισαν οι δικαιολογίες και οι περίφημες λίστες μου. Έλεγα πως φταίει η μητέρα μου που ήταν αρκετά πιεστική στο να «μην μπλέξω με αγόρια» (επομένως εγώ αντιδρούσα με αυτό τον τρόπο), πως δεν με έμαθε να είμαι αρκετά θηλυκή, πως έχω ocd (μετρούσα τις έλξεις κι έκανα λίστες, συνέκρινα μανιωδώς ), ότι ρομαντικοποιώ καταστάσεις, ότι επειδή έχω περάσει τόσο χρόνο νιώθοντας μοναξιά λογικό είναι να θαυμάζω ένα άτομο με το οποίο νιώθω επιτέλους ασφαλής, ότι θέλω να νιώθω ξεχωριστή, διαφορετική, ότι εν τέλει προκαλώ την τύχη μου προκειμένου να εκπληρώσω προσδοκίες άλλων . Έκανα τα πάντα εκτός από το να έχω εμπιστοσύνη σε αυτό που ένιωθα.

Συνέχιζα να διαβάζω  όσα μπορούσα να βρω, για τη σεξουαλικότητα, το σώμα, για άτομα που θα μπορούσε να είναι σαν εμένα, συγγραφείς που πραγματεύονταν σχετικά θέματα ή μάθαινα πως είχαν σχέσεις και με άνδρες και με γυναίκες. Κλείστηκα πολύ, έκλαιγα πολύ, έγραφα κάθε μέρα.

Κάποια στιγμή, όταν τέλειωνα το σχολείο, γνώρισα κάποιον που δυσκολεύομαι να περιγράψω γιατί κι ο ίδιος αντιμετώπιζε δυσκολίες, σχετικά με την έκφραση του φύλου του, όχι τη σεξουαλική. Ήταν η πρώτη μου σχέση, αναφέρομαι σ’ εκείνον με αρσενικές καταλήξεις γιατί δεν είχε καταλήξει τότε στον τρόπο με τον οποίο ήθελε να τον αποκαλούν. Ήταν όμορφα και τρομακτικά μαζί. Καταλαβαινόμασταν χωρίς πολλά πολλά και αρέσαμε ο ένας στον άλλο. Θέλαμε να συνεχίσει αυτή η σύνδεση όμως κάποια στιγμή μπήκαν στη μέση θέματα που δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε εκείνη την περίοδο. Ελπίζω να είναι καλά σήμερα.

Κλείστηκα για καιρό, στο πανεπιστήμιο έπεσα με τα μούτρα να κάνω παρέες, γνώρισα άτομα που αγαπώ και με αγαπούν πολύ, που με δέχτηκαν παρότι κι εγώ η ίδια δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό που νιώθω, που με άκουσαν παρότι πάλευα ακόμη να καταλάβω.

Και σήμερα… Όλα κολλάνε σταδιακά. Η φίλη κι οι «φίλες» που ακολούθησαν, όχι δεν ήταν η ιδέα μου. Το ότι ακόμη με τραβάνε πολύ έντονα άτομα με αλλόκοτη ή απροσδιόριστη εμφάνιση. Το ότι διάβασα για το queer (που σημαίνει-και- αλλόκοτο(!) που πάντα έλεγα πως με μαγεύει) και κάπως ήρθα στα ίσα μου. Πως συνδέθηκα ή/και ένιωσα έλξη για αγόρια των οποίων η εμφάνιση δεν έπεφτε στα πρότερα πρότυπά μου.  Πως συνδέθηκα ή/και ένιωσα έλξη για κοπέλες που δεν ενέπιπταν κι εκείνες σε πρότερα πρότυπα.  Είδα σταδιακά πως δεν έχουν όλα να κάνουν με το σώμα και την αυτοπαρουσίαση. Πως μου έρχονται πράγματα από εκεί που δεν το περιμένω, πως υπάρχουν αμέτρητοι δρόμοι. Όπως το βλέπω, αν υπάρχει κάποια διαχωριστική γραμμή ή μετάβαση ανάμεσα στα φύλα, δεν είναι και τόσο σημαντική για μένα. Ερωτεύομαι ανθρώπους. Ναι, υπάρχουν αναπαραστάσεις φύλου που με τραβάνε περισσότερο συνήθως αλλά τον τελικό λόγο έχει η ουσιαστική γνωριμία με το άτομο και τρώω τις εκρήξεις μου μια και καλή. Βρίσκω συζητήσεις για το τι μου αρέσει περισσότερο ανώφελες, μ’αρέσεις γιατί μ’αρέσεις γιατί μ’αρέσεις όπως το ρόδο είναι ρόδο είναι ρόδο. Προτιμώ να χαρακτηρίζομαι για το σύνολο των βιωμάτων και των συναισθημάτων μου, όχι σε σχέση με το φύλο του ατόμου που εκάστοτε συνδέομαι. Δεν με απασχολεί να πουν ότι είμαι λεσβία ή αμφιφυλόφιλη αλλά ξέρω πως δεν δίνεται η πλήρης εικόνα, μάλλον δίνεται μια πολύ μικρή και στρεβλωμένη εικόνα.

Σήμερα το αναγνωρίζω όταν με τραβάει κάποιο άτομο και δεν προσπαθώ να το θάψω. Μπορώ να γελάω με τον εαυτό μου, να λέω πως κάνω ζωή εκκρεμές, κι άλλες φορές λέω πως το μεταίχμιο είναι το καταφύγιό μου, δε με κρίνει, με περιμένει. Κι ήρθαν όλα εκεί που δεν τα περίμενα, κι όσα έλεγα πως «δεν παίζει ρε».

Δεν νιώθω αναποφάσιστη. Από τη στιγμή που είδα πως με βοηθά άπειρα να ακούω τον εαυτό μου και είπα πως θα πάψω να αστυνομεύω τις έλξεις μου, όλα πάνε καλύτερα. Αντιθέτως,  είμαι πολύ αποφασισμένη. Να μάθω να δέχομαι αυτό που νιώθω και να το αγκαλιάζω. Να αγαπήσω και προστατεύσω τα άτομα με τα οποία συνδέομαι όπως τους αξίζει και να τα βλέπω ευτυχισμένα, είτε είμαστε μαζί ή χώρια. Θέλω να μπορώ να στέκομαι περήφανα πλάι σε όποιο/α σύντροφο έχω όπως και να προσδιορίζεται αυτός/ή. Δε θέλω να δώσω τίποτε λιγότερο.

Γίνομαι ορατή σταδιακά, όλο και περισσότερο.

Με προβληματίζει αρκετά το θέμα των γονιών μιας και απ’ ότι φαίνεται δεν είμαι το μόνο παρεκκλίνον άτομο (το λέω χαριτολογώντας αυτό) στην οικογένεια και με αγχώνει η εξέλιξη, όχι τόσο όμως όσο νωρίτερα που δεν μπορούσα να εξηγήσω τι μου συμβαίνει. Οι γονείς περιμένουν γάμο, παιδιά και πορεία ζωής που με πνίγει. Προσπαθώ να με ακούω σε αυτά που θέλω χωρίς να καταπιέζομαι, πράγμα αρκετά δύσκολο γιατί δυσάρεστες σκέψεις και τύψεις πετάγονται εκεί που δεν το περιμένω. Ακόμη κι αν συμπέσουν πράγματα που εκείνοι θέλουν για μένα με δικά μου «θέλω» χρειάζομαι χώρο μακριά από πιέσεις για μια «κανονική» ζωή, χρειάζομαι διάθεση για συζήτηση που δεν σταματά κάθε φορά που λέω κάτι που τους δυσαρεστεί. Προβλέπω πως θα έχω να αντιμετωπίσω εντάσεις με έκταση αλλά χαίρομαι που έχω άτομα που με στηρίζουν και με αγαπούν χωρίς να με πιέζουν. Συνεχίζω να προσπαθώ και να βγαίνω όλο και πιο έξω.

 

Αρέσει σε %d bloggers: