RSS Feed

ΟΛΑ ΜΑΖΙ ΚΙ ΑΛΛΑ ΤΟΣΑ

Α. 22

 

Για κάποιους ο σεξουαλικός προσανατολισμός έκανε μπαμ, εμένα πάλι μου πήρε πολύ καιρό να δω τι θα κάνω με τον (απο)προσανατολισμό μου, έτσι το μεγαλύτερο coming out το έκανα σε μένα… (ακολουθεί μυθιστόρημα).

Έχω δώσει από μόνη μου πολύ περισσότερες δικαιολογίες απ’ όσες θα μπορούσε να σκεφτεί το περιβάλλον μου. Μου έχω δώσει τις εξηγήσεις των γέρων, των νέων, των «προοδευτικών», των ψυχολόγων και των ψυχοβγαλτών, των φιλοσόφων και των φιλοψόφων,  των γιατρών, των μπαμπούλων, έχω δώσει εξηγήσεις που δεν ήταν δικές μου, γι’αυτό και δεν εξηγούσαν τίποτα. Με δυσκολία θυμάμαι πρώτες έλξεις, σε μικρότερες ηλικίες με απασχολούσε περισσότερο να έχω φίλους, πράγμα αρκετά δύσκολο. Ήμουν διαφορετική γιατί αντιμετωπιζόμουν ως διαφορετική, σε μια προσπάθεια άμυνας άρχισα να λέω μόνη μου πως είμαι όντως διαφορετική κι αυτό δημιούργησε μια κατάσταση που με απομάκρυνε όλο και περισσότερο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω καλύτερα, αλλά δεν αντιμετωπιζόμουν ως ίδια, υπήρχε μια διαχωριστική γραμμή. Δεν είχα και τις καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες κι έτσι είτε έκλαιγα(ΠΑΡΑ πολύ) είτε το έπαιζα στριμμένη για να μην κλάψω ξανά. Πολύ άγχος.

Όλα αυτά τα αναφέρω γιατί σκέφτομαι μήπως αυτό έπαιξε κάποιο ρόλο στο ότι δεν θυμάμαι αν «ερωτευόμουν» ως παιδάκι (διάβασα ιστορίες άλλων παιδιών και με έβαλε σε σκέψεις το γεγονός ότι δεν θυμάμαι παιδικούς έρωτες κτλ). Πρόσφατα ακόμη νόμιζα πως ήταν χολιγουντιανές αηδίες, peer pressure και τέτοια, ώσπου μπήκα σε συζήτηση με αγαπημένα άτομα κι είδα πως συμβαίνει, αλλά μάλλον όχι σε μένα. Σίγουρα θυμάμαι ότι γύρω στα 12 άρχισε να μου αρέσει τρομερά ένας ηθοποιός, αρκετά θηλυπρεπής ώστε να του βγάλουν γυναικείο παρατσούκλι, «η Λίζα». Δε με πείραζε ιδιαίτερα, είχα αρχίσει να τα βγάζω και καλύτερα πέρα με παρέες αλλά όχι τρομερά πράγματα, ήταν και ένα πρώτο crush παρότι δεν ήταν άτομο του άμεσου περιβάλλοντός μου, αλλά τουλάχιστον δεν ένιωθα αφύσικη, ότι δεν μου αρέσει κανένας. Στην πορεία, γύρω στα 13 άρχισαν να μου αρέσουν και αγόρια του άμεσου περιβάλλοντός μου, κυρίως ένας με έντονα ανδρόγυνη παρουσία ξανά με τον οποίο ακούγαμε παρόμοια μουσική. Ήταν γείτονας και θυμάμαι τους γονείς να λένε «τι άσχημο παιδάκι, σαν κορίτσι είναι με το μαλλί». Για μένα ήταν τέλειος.

Αυτό δεν κράτησε πολύ, ερωτεύτηκα την καλύτερή μου φίλη (που πάντα ήταν παραπάνω από φίλη, απίστευτη επικοινωνία). Μιλάμε για μεγάλο πατατράκ. Προσπαθούσα να αποδείξω πως αυτό που ένιωθα δεν είχε μεγάλη βαρύτητα. Ήταν τόσο μεγάλο όμως που με γέμιζε αφόρητα, ένιωθα για πρώτη φορά πώς είναι να καταλαβαίνεις και να σε καταλαβαίνει κάποιος, να συμπληρώνεις τη φράση του άλλου, να μοιράζεσαι και να ανοίγεσαι, και σταδιακά αυτή η ταύτιση πυροδότησε φαντασιώσεις για πράγματα που δεν ήξερα πώς λέγονται. Ήθελα κάτι παραπάνω που δεν είχε όνομα ακόμη για μένα, δεν ήξερα τι ήταν, αλλά αυτό που είχαμε δε μου αρκούσε πια. Σκεφτόμουν ότι όταν κάνω σεξ με ένα αγόρι θα τελειώσει αυτή η ιστορία, ότι είναι απλός ενθουσιασμός . Σύντομα άρχισα να λέω πως και με κορίτσι να κάνω σεξ, πάλι θα δοθεί μια λύση στο θέμα. «Τι είμαι;». Με έτρωγε τρομερά αυτό το «τι είμαι»… Η επόμενη φυσική  κίνηση για μένα ήταν να αρχίσω να διαβάζω όσο περισσότερα γίνεται για θέματα σεξουαλικότητας και φύλου. Άρχισα να λέω σε λίγα άτομα ότι είμαι αμφιφυλόφιλη, γιατί ταίριαζε περισσότερο σε αυτό που ένιωθα. Όπως το βίωσα δεν είχε και μεγάλο αντίκτυπο να λες πως είσαι bi όσο το να πεις πως είσαι λεσβία για παράδειγμα, πράγμα που με γλύτωσε πιθανότατα από άσχημες καταστάσεις αλλά παράλληλα δε βοήθησε καθόλου στα ερωτήματά μου. Ακόμη και στην φίλη που αναφέρω παραπάνω ,όταν το είπα, παρότι είχε κι εκείνη ανησυχίες και το έψαχνε γενικά, δεν ένιωσα ποτέ πως είχε τη βαρύτητα που θα ήθελα, που θα πυροδοτούσε συζητήσεις που ίσως με βοηθούσαν.

Έτσι άρχισαν οι δικαιολογίες και οι περίφημες λίστες μου. Έλεγα πως φταίει η μητέρα μου που ήταν αρκετά πιεστική στο να «μην μπλέξω με αγόρια» (επομένως εγώ αντιδρούσα με αυτό τον τρόπο), πως δεν με έμαθε να είμαι αρκετά θηλυκή, πως έχω ocd (μετρούσα τις έλξεις κι έκανα λίστες, συνέκρινα μανιωδώς ), ότι ρομαντικοποιώ καταστάσεις, ότι επειδή έχω περάσει τόσο χρόνο νιώθοντας μοναξιά λογικό είναι να θαυμάζω ένα άτομο με το οποίο νιώθω επιτέλους ασφαλής, ότι θέλω να νιώθω ξεχωριστή, διαφορετική, ότι εν τέλει προκαλώ την τύχη μου προκειμένου να εκπληρώσω προσδοκίες άλλων . Έκανα τα πάντα εκτός από το να έχω εμπιστοσύνη σε αυτό που ένιωθα.

Συνέχιζα να διαβάζω  όσα μπορούσα να βρω, για τη σεξουαλικότητα, το σώμα, για άτομα που θα μπορούσε να είναι σαν εμένα, συγγραφείς που πραγματεύονταν σχετικά θέματα ή μάθαινα πως είχαν σχέσεις και με άνδρες και με γυναίκες. Κλείστηκα πολύ, έκλαιγα πολύ, έγραφα κάθε μέρα.

Κάποια στιγμή, όταν τέλειωνα το σχολείο, γνώρισα κάποιον που δυσκολεύομαι να περιγράψω γιατί κι ο ίδιος αντιμετώπιζε δυσκολίες, σχετικά με την έκφραση του φύλου του, όχι τη σεξουαλική. Ήταν η πρώτη μου σχέση, αναφέρομαι σ’ εκείνον με αρσενικές καταλήξεις γιατί δεν είχε καταλήξει τότε στον τρόπο με τον οποίο ήθελε να τον αποκαλούν. Ήταν όμορφα και τρομακτικά μαζί. Καταλαβαινόμασταν χωρίς πολλά πολλά και αρέσαμε ο ένας στον άλλο. Θέλαμε να συνεχίσει αυτή η σύνδεση όμως κάποια στιγμή μπήκαν στη μέση θέματα που δεν μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε εκείνη την περίοδο. Ελπίζω να είναι καλά σήμερα.

Κλείστηκα για καιρό, στο πανεπιστήμιο έπεσα με τα μούτρα να κάνω παρέες, γνώρισα άτομα που αγαπώ και με αγαπούν πολύ, που με δέχτηκαν παρότι κι εγώ η ίδια δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό που νιώθω, που με άκουσαν παρότι πάλευα ακόμη να καταλάβω.

Και σήμερα… Όλα κολλάνε σταδιακά. Η φίλη κι οι «φίλες» που ακολούθησαν, όχι δεν ήταν η ιδέα μου. Το ότι ακόμη με τραβάνε πολύ έντονα άτομα με αλλόκοτη ή απροσδιόριστη εμφάνιση. Το ότι διάβασα για το queer (που σημαίνει-και- αλλόκοτο(!) που πάντα έλεγα πως με μαγεύει) και κάπως ήρθα στα ίσα μου. Πως συνδέθηκα ή/και ένιωσα έλξη για αγόρια των οποίων η εμφάνιση δεν έπεφτε στα πρότερα πρότυπά μου.  Πως συνδέθηκα ή/και ένιωσα έλξη για κοπέλες που δεν ενέπιπταν κι εκείνες σε πρότερα πρότυπα.  Είδα σταδιακά πως δεν έχουν όλα να κάνουν με το σώμα και την αυτοπαρουσίαση. Πως μου έρχονται πράγματα από εκεί που δεν το περιμένω, πως υπάρχουν αμέτρητοι δρόμοι. Όπως το βλέπω, αν υπάρχει κάποια διαχωριστική γραμμή ή μετάβαση ανάμεσα στα φύλα, δεν είναι και τόσο σημαντική για μένα. Ερωτεύομαι ανθρώπους. Ναι, υπάρχουν αναπαραστάσεις φύλου που με τραβάνε περισσότερο συνήθως αλλά τον τελικό λόγο έχει η ουσιαστική γνωριμία με το άτομο και τρώω τις εκρήξεις μου μια και καλή. Βρίσκω συζητήσεις για το τι μου αρέσει περισσότερο ανώφελες, μ’αρέσεις γιατί μ’αρέσεις γιατί μ’αρέσεις όπως το ρόδο είναι ρόδο είναι ρόδο. Προτιμώ να χαρακτηρίζομαι για το σύνολο των βιωμάτων και των συναισθημάτων μου, όχι σε σχέση με το φύλο του ατόμου που εκάστοτε συνδέομαι. Δεν με απασχολεί να πουν ότι είμαι λεσβία ή αμφιφυλόφιλη αλλά ξέρω πως δεν δίνεται η πλήρης εικόνα, μάλλον δίνεται μια πολύ μικρή και στρεβλωμένη εικόνα.

Σήμερα το αναγνωρίζω όταν με τραβάει κάποιο άτομο και δεν προσπαθώ να το θάψω. Μπορώ να γελάω με τον εαυτό μου, να λέω πως κάνω ζωή εκκρεμές, κι άλλες φορές λέω πως το μεταίχμιο είναι το καταφύγιό μου, δε με κρίνει, με περιμένει. Κι ήρθαν όλα εκεί που δεν τα περίμενα, κι όσα έλεγα πως «δεν παίζει ρε».

Δεν νιώθω αναποφάσιστη. Από τη στιγμή που είδα πως με βοηθά άπειρα να ακούω τον εαυτό μου και είπα πως θα πάψω να αστυνομεύω τις έλξεις μου, όλα πάνε καλύτερα. Αντιθέτως,  είμαι πολύ αποφασισμένη. Να μάθω να δέχομαι αυτό που νιώθω και να το αγκαλιάζω. Να αγαπήσω και προστατεύσω τα άτομα με τα οποία συνδέομαι όπως τους αξίζει και να τα βλέπω ευτυχισμένα, είτε είμαστε μαζί ή χώρια. Θέλω να μπορώ να στέκομαι περήφανα πλάι σε όποιο/α σύντροφο έχω όπως και να προσδιορίζεται αυτός/ή. Δε θέλω να δώσω τίποτε λιγότερο.

Γίνομαι ορατή σταδιακά, όλο και περισσότερο.

Με προβληματίζει αρκετά το θέμα των γονιών μιας και απ’ ότι φαίνεται δεν είμαι το μόνο παρεκκλίνον άτομο (το λέω χαριτολογώντας αυτό) στην οικογένεια και με αγχώνει η εξέλιξη, όχι τόσο όμως όσο νωρίτερα που δεν μπορούσα να εξηγήσω τι μου συμβαίνει. Οι γονείς περιμένουν γάμο, παιδιά και πορεία ζωής που με πνίγει. Προσπαθώ να με ακούω σε αυτά που θέλω χωρίς να καταπιέζομαι, πράγμα αρκετά δύσκολο γιατί δυσάρεστες σκέψεις και τύψεις πετάγονται εκεί που δεν το περιμένω. Ακόμη κι αν συμπέσουν πράγματα που εκείνοι θέλουν για μένα με δικά μου «θέλω» χρειάζομαι χώρο μακριά από πιέσεις για μια «κανονική» ζωή, χρειάζομαι διάθεση για συζήτηση που δεν σταματά κάθε φορά που λέω κάτι που τους δυσαρεστεί. Προβλέπω πως θα έχω να αντιμετωπίσω εντάσεις με έκταση αλλά χαίρομαι που έχω άτομα που με στηρίζουν και με αγαπούν χωρίς να με πιέζουν. Συνεχίζω να προσπαθώ και να βγαίνω όλο και πιο έξω.

 

Advertisements

4 responses »

  1. Χαμογελώ και σε νιώθω, δε φαντάζεσαι πόσο σε νιώθω.

    Απάντηση
    • Έγραψα 3 διαφορετικές απαντήσεις, τις έσβησα, έχω κατασυγκινηθεί. Έχω συγκινηθεί τόσο που καταλαβαίνω ότι κάπου μέσα μου όταν εγραφα για μένα περίμενα ένα σχόλιο σαν το δικό σου, ότι κάποιος με νιώθει. Σ’ευχαριστώ, μετράει πολύ, αλήθεια.

      Απάντηση
  2. Άστους να μιλάνε. Εσύ μείνε στο δρόμο που έχεις επιλέξει και που ξέρεις ότι σου ταιριάζει, γιατί μόνο αυτός θα σε κάνει ευτυχισμένη.

    Απάντηση
  3. Παράθεμα: Coming Out Stories: Ολα μαζί κι άλλα τόσα « Antivirus magazine

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: