RSS Feed

Coming Out (ξέρω είναι μελό, αλλά it is what it is)

Να πω κι εγώ την ιστορία μου.
Εγώ μεγάλωσα στην Κρήτη, σ’ ένα σπίτι με τέσσερις άντρες, τον πατέρα μου, τους δυο μεγαλύτερους μου αδερφούς και μένα. Η παιδική μου ηλικία ήταν πολύ δύσκολη, όπως ο καθένας και η καθεμιά μπορεί εύλογα να φανταστεί σε ότι αφορά άλλη μία μέση νεοελληνική οικογένεια η οποία διαλύεται και αυτοκαταστρέφεται με κανιβαλιστικούς όρους.
Δε γνωρίζω γιατί είμαι γκέι, και γενικότερα, σε θεωρητικά πλαίσια, αν η σεξουαλικότητά μου είναι φυσικό αποτέλεσμα της ίδιας μου της δημιουργίας ή απόρροια τραυματικών επεισοδίων. Ο μεσαίος μου αδερφός με πείραζε, όταν βρισκόταν στην εφηβεία κι εγώ στην προ-εφηβεία, κυρίως ξυλοφόρτωμα και κάποιες φορές ελαφρές σεξουαλικές παρενοχλήσεις. Δε με βίασε ούτε έκανε κάτι ακραίο ποτέ, απλά ήταν πολύ βίαιος και υποθέτω ότι πειραματιζόταν αρχικά πάνω μου. Όπως και να ‘χει το πράγμα, δε μ’ ενδιαφέρει γιατί είμαι γκέι. Απλά είμαι.
Η πρώτη μου ερωτική ανάμνηση ήταν γύρω στα οκτώ. Είχε έρθει ο διπλανός μου στο σχολείο, σαν χτύπησε το κουδούνι, αφότου είχε παίξει ποδόσφαιρο. Το φανελάκι του ήταν λουσμένο στον ιδρώτα κι ευδιάκριτα φαινόταν το παιδικό του στήθος. Τότε ένιωσα μια ταραχή μέσα μου, έναν θετικό εσωτερικό αναστεναγμό κι ήξερα. Αλλά το έκρυψα, επιμελώς, όπως διάφορα άλλα σημεία μέσα στα επόμενα χρόνια.
Η εφηβεία μου ήταν οδυνηρή, γιατί και οι δυο μου μεγάλοι αδερφοί υπήρξαν πρωταθλητές στην ποδηλασία. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να μπαινοβγαίνει στο σπίτι κόσμος πολύς, κόσμος αθλητικός κι ωραίος. Αναγκάστηκα να αντιμετωπίσω την κατάφωρη αλήθεια που επανεμφανιζόταν σχεδόν σε καθημερινή φάση μπροστά στα έντρομα μάτια μου με άγριες άμυνες. Περνούσα άπειρες ώρες κλεισμένος στο δωμάτιο μου, και θυμάμαι ένα καλοκαίρι, δε βγήκα καθόλου απ’ το σπίτι, όπως συνήθιζαν τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας, φοβούμανενος τις παραλίες με τα ημίγυμνα κορμιά, τις παρέες με τα αγόρια που απότομα γίνονταν άντρες, και – φυσικά – εμένα τον ίδιο, τις ορέξεις και τις διαθέσεις μου.
Για να συμπληρωθεί τούτο το πλαίσιο, αναφέρω ότι γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Κρήτη, και ο πατέρας μου ήταν Κομμουνιστής Σταλινικός μέχρι το κόκκαλο. Μας ξυπνούσε θυμάμαι κάθε πρωί με βροντερή τραγουδιστή φωνή «Παιδιά, σηκωθείτε, και βγείτε στους δρόμους, γυναίκες και άντρες με όπλα στους ώμους!». Επίσης συνεχώς σαν αιώνιος έφηβος έβριζε και χλεύαζε καθημερινά τους ομοφυλόφιλους, κι εγώ λαχταρώντας την απόλυτη σύμπνοια, με τρόμο συμφωνούσα κι ανέκραζα.
Η πίεση από όλα αυτά, συν την επανένταξη της μητέρας μου στη ζωή μου γύρω στα 15 (η οποία φρόντιζε να μου θυμίζει – γιατί ως μάνα είχε καταλάβει – ότι οι γκέι είναι αρρωστημένοι, οι γκέι είναι δυστυχισμένοι μια ζωή κ.ο.κ.) με οδήγησε σε μια απόπειρα αυτοκτονίας: έπεσα από το δεύτερο όροφο του λυκείου. Η διαπόμπευση που ακολούθησε, όπως εξάλλου αρμόζει στην κακεντρεχή Ελληνική επαρχία, ήταν ευφάνταστα αποκαλυπτική.
Έκτοτε μπήκα σε μια πορεία αυτογνωσίας και αξιολόγησης των πραγμάτων. Μέχρι να φτάσω τα 17 είχα ήδη κάνει coming out σε κοντινούς φίλους, οι οποία όντας αρσενικοί, straight, και Κρητικοί, υποθέτω ήταν ένα καλό γύρισμα της τύχης για μένα. Ίσως αν δε με είχαν στηρίξει ψυχολογικά, δε θα ήμουν αυτός που είμαι τώρα. Κάποιες φορές, δυστυχώς, η ευτυχία είναι όσο να ‘χει θέμα εξωτερικό. Κάποιες φορές δε μας αρκεί η αγάπη από τα μέσα, αλλά και η αγάπη από τα έξω.
Έγραψα ήδη πολλά, αλλά ήθελα να θέσω τις συνθήκες που μ’ έφεραν υπό τρομερή πίεση να πω στον πατέρα μου ότι είμαι γκέι. Η αφορμή – όπως τις περισσότερες φορές – ήταν άσχετη: ήθελα να καταθέσω το μηχανογραφικό για τις σχολές που ‘χα επιλέξει στο σχολείο και ο μεσαίος μου αδερφός, αυτός ο γνωστός τυραννίσκος, είχε ζηλέψει τόσο που μου έκανε καψώνια στη δουλειά που κάναμε μεταφορές, κι όταν του ζήτησα να μ’ αφήσει ένα δεκάλεπτο να πάω να το καταθέσω, το άρπαξε και το τσαλάκωσε και μετά με γρονθοκόπησε. Πάντοτε του άρεσε να με χτυπά σε ένα συγκεκριμένο σημείο, μεταξύ του ώμου και του λαιμού. Εγώ απηυδισμένος σηκώθηκα κι έφυγα. Είχε έρθει πια η στιγμή να επαναστατήσω. Πήγα στο Ίδρυμα Αρρένων της πόλης, όπου είχα προσφέρει νωρίτερα εθελοντική εργασία, γνωρίζοντας ότι θα με δέχονταν. Η υπεύθυνη έλειπε κι έκατσα να την περιμένω. Τότε με πήρε ο πατέρας μου τηλέφωνο και το coming out έγινε εξ αποστάσεως. Έριξα όλη τη μνησικακία που καιροφυλακτούσε στα μέσα μου μέχρι τότε, και μέσα σ’ όλα (τι πρωτότυπο) του ‘πα αν θυμάμαι καλά: » Είμαι πούστης, πάντοτε ήμουν, από μικρός ήμουν, και μισούσα τον εαυτό μου γι’ αυτό, γιατί νιώθω ανώμαλος…»
Στο τέλος με εξέπληξε, λέγοντάς μου αυτό μόνο: σ’ άκουσα, σ’ άκουσα.
Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε και δεν ξαναμιλήσαμε γι’ αυτό. Θέλω να κάμω δυο παρατηρήσεις:
1. Ακόμα και αν τα στοιχεία που έχετε είναι δυσοίωνα, π.χ. συντηρητικοί γονείς, προηγούμενα δείγματα καθαρής ομοφοβίας κτλ, μην ξεχνάτε ότι ένας σωστός γονιός, όσο ανώριμα κι απρόσεκτα κι αν φέρεται, όταν έρθει η στιγμή να σοβαρευτεί, θα το πράξει. Ο πατέρας μου σίγουρα δεν είναι ευχαριστημένος μαζί μου κι εμμέσως μου το ‘χει δείξει πάμπολλες φορές, ωστόσο, έχει τουλάχιστον το πλεονέκτημα της διακριτικότητας, και σχεδόν ποτέ πια δεν καταφέρεται με χλεύη απέναντι στους γκέι – μπροστά μου.
2. Οφείλετε να συνειδητοποιήσετε, ότι ο κόσμος, η κοινωνία, η ζωή, πείτε το όπως θέλετε, παρά τις ενδιαφέρουσες και ποικίλες ομορφιές του, είναι κατά βάση κακός. Στη γνώση της μαύρης ταυτότητας της πραγματικότητας, δεν κρύβεται η απαισιοδοξία, αλλά ένας ελπιδοφόρος πραγματισμός. Με άλλα λόγια, κι αν είναι χάλια τα πράγματα, αυτά είναι, όχι εσύ. Τι κάνεις λοιπόν γι’ αυτό; Πιστεύω ότι το σημαντικότερο που πρέπει να κάνουμε όλοι οι γκέι, όλες οι λεσβίες, όλα τα αμφιφυλόφιλα, τρανσέξουαλ και queer άτομα είναι να καταλάβουμε ότι εάν υπάρχει αυτό που λέμε αποδοχή, αυτή καθεαυτή προέρχεται από μας τους ίδιους. Εμείς πρέπει να αποδεχτούμε τον κόσμο, κι όχι αυτός εμάς. Πρέπει να τον συγχωρέσουμε για τη μικρότητά του. Να συγχωρέσουμε τους γονείς μας, που δεν έμαθαν να αγαπούν άνευ όρων, να συγχωρέσουμε τους δασκάλους και τις δασκάλες μας που δε διαπαιδαγώγησαν θετικά τη γενιά μας, να συγχωρέσουμε γενικότερα την ανήθικη στάση της κοινωνίας απέναντι στη διαφορετικότητα. Γιατί, τι πιο ανώμαλο, από την έλλειψη αγάπης;
Με εκτίμηση και συμπαράσταση, σε όλα τα παιδιά εκεί έξω που άδικα δεινοπαθούν ερωτικά, Τ.
Advertisements

2 responses »

  1. Παράθεμα: Coming out stories: it is what it is « Antivirus magazine

  2. Από την ιστορία σου κράτησα ιδιαίτερα ένα μέρος το οποίο πήρα το θάρρος να αποθηκεύσω και στον υπολογιστή μου (ενώ με το ζόρι κρατήθηκα απο την δημοσιευση στο «βιβλίο φατσών» φοβούμενη πως θα ήταν αγενές)
    «Εμείς πρέπει να αποδεχτούμε τον κόσμο, κι όχι αυτός εμάς. Πρέπει να τον συγχωρέσουμε για τη μικρότητά του. Να συγχωρέσουμε τους γονείς μας, που δεν έμαθαν να αγαπούν άνευ όρων, να συγχωρέσουμε τους δασκάλους και τις δασκάλες μας που δε διαπαιδαγώγησαν θετικά τη γενιά μας, να συγχωρέσουμε γενικότερα την ανήθικη στάση της κοινωνίας απέναντι στη διαφορετικότητα. Γιατί, τι πιο ανώμαλο, από την έλλειψη αγάπης;»
    Αυτές οι λέξεις που δημιουργούν τόση οργή στην πιο επαναστατημένη (ή ίσως αδικημένη) έφηβη μέσα μου και περικλύουν ένα ολόκληρο νόημα ζωής στην πιο ώριμη πλευρά μου.
    Ελπίζω να είσαι καλά.
    Φιλικά.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: