RSS Feed

ΠΑΝΟΠΛΙΑ

Χριστόφορος, Μελβούρνη, φοιτητής

 

Να πω πρώτα συγγνώμη για τυχόν εκφραστικά λάθη, τα ελληνικά μου έχουν πάρει την κατηφόρα τον τελευταίο καιρό… Επίσης είμαι πολυλογάς και σίγουρα αυτό το κείμενο θα βγει μεγάλο…

Ας αρχίσουμε με το background της υπόθεσης. Αν και έχω μεγαλώσει στην Αθηνα, η οικογένεια μου δen ήταν τυπικά “ελληνική” καθώς η μητέρα μου είναι απτήν Αγγλία, και «aνεκαθεν» είχα καλύτερες διασυνδέσεις με την δικη της μεριά παρα με την οικογένεια του πατέρα μου, άρα η όλη φάση του coming out έγινε σε ένα λίγο διαφορετικό περιβάλλον από πολλά άτομα σ’αuτο το blog. Ήταν βασικά μια πιο πολυπολιτισμική οικογένεια, καθώς έχοντας 12 ξαδέρφια απτήν μεριά της μητέρας μου, έχω διασυνδέσεις όχι μονο στην Αγγλία, αλλα και στην Ιρλανδία, την Αυστραλία και την Γερμανία. Επίσης σημαντικό είναι να σημειώσω πως πάντα ένιωθα πως ταυτιζόμουν καλύτερα με τις γυναίκες και τα κορίτσια της οικογενειας παρα με τους άνδρες, μου φαινόταν πιο δυναμικές και ειλικρινείς με τα συναισθήματα τους…Η σχέση με τον πατέρα μου όταν ήμουν έφηβος πήρε αρνητικές διαστάσεις για διαφορους λόγους και μονο πρόσφατα κάπως μπαλώνουμε τα πράματα αλλα η αλήθεια είναι πως αυτός, όσο και να με αγαπάει, βρίσκετε σε συγκλονιστικό denial, και ακόμα δεν με γνωρίζει πλήρως σαν άτομο (όχι μονο στο σεξουαλικό κομμάτι).

Τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ εάν το ότι είμαι ομοφυλόφιλος οφείλεται σε εκείνο το περιβάλλον η στο ότι γεννήθηκα έτσι, όπως και να έχει από νωρίς οι ορίζοντες μου ήταν πιο διευρυμένοι από τα περισσότερα παιδιά με τα οποια πήγαινα σχολειό….αλλα για auτο θα μιλήσουμε παρακάτω.

Τώρα που το σκέφτομαι, από μικρός ήταν κραυγαλέο πως ήμουν gay, και δev κόλλαγα καθόλου με τα περισσότερα αγόρια της ηλικίας μου. Συνεχεια ήθελα να κάνω παρέα με την μεγαλύτερη αδερφή μου (την οποια είχα ως είδωλο) και τις φίλες της, φόραγα τα ρούχα της, άκουγα πολύ pop μουσική στο Mtv και είχα μια πώρωση με την Barbie (η οποια αντικαταστάθηκε αργότερα με τον Harry Potter). Επίσης, ήμουν εντελώς, ΜΑ ΕΝΤΕΛΩΣ, στην «κοσμαρα» μου, ζωγράφιζα, μίλαγα την δικια μου γλώσσα και ήμουν λίγο αγρίμι. Επίσης, ονειρευόμουν πως θα γινόμουν τραγουδιστής σε opera.

Δεν μίλαγα με πολλά αγόρια της ηλικίας μου, αλλα ένιωθα μια έλξη προς τους άνδρες, αλλα δη ήταν η ίδια έλξη που είχα προς τις γυναίκες, ήξερα πως ήταν κάτι πιο…υποχθόνιο? Αλλα μονο αργότερα στο γυμνάσιο πραγματικά συνειδητοποίησα τι πραγματικά υπονοούσε αυτή η έλξη προς τους άνδρες.

Όπως και να ‘χει το δημοτικό, δεν το ευχαριστήθηκα καθώς ήμουν θηλυπρεπείς , δεν έπαιζα ποδόσφαιρο, μίλαγα ελληνικά κάπως παράξενα, και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ήμουν πλήρως απομονωμένος αρχικά…Αν και έκανα φίλους στο δημοτικό λίγο αργότερα, ήμουν ακόμα ένα παρείσακτο στοιχειο στο ομοιογενές σχολικό μου περιβάλλον. Υπήρξαν πιο βίαιες στιγμές που θα με βάραγαν στα διαλείμματα και εγώ θα έδινα ανάλογη ανταπόδοση, αλλα σε γενικές γραμμές, ήταν αρκετά μοναχική περίοδος.

Στο γυμνάσιο καλυτέρεψαν απείρως τα πράματα γιατί δεν πήγα σε σχολειό της γειτονιάς μου, πήγα σε καλλιτεχνικό σχολειό,μέσα στο οποιο υπήρχαν πολλά παιδιά με παρόμοιες πνευματικές, δημιουργικές (και λίγο αργότερα σεξουαλικές) ανησυχίες, και εκεί έκανα φίλους που με ακόμα έχω στενές επαφές και τους αγαπώ πολύ. E εκεί, στα 14 μου χρονια, είπα σε πρώτη φάση στους φίλους και στην αδερφή μου πως ήμουν bi. Αν και ακόμα δη ήμουν ακόμα άνετος με την ταυτότητα μου καθώς δεν είπα τίποτα στους γονείς μου και ήταν μια άλλη παρέα εκτος σχολειου (μεταλλάδες με μαλλί μέχρι τους ωμους- άσχημο πράμα η εφηβεία ) οι οποιοι δεν είχαν ιδέα, και μ’αυτούς απομακρύνθηκα τα τελευταία χρονια καθώς εγώ άλλαζα και εξελισσόμουν ως «καλλιτεχνοθεν» τζόβενο και δεν κολλάγαμε μετά. Ως bi, έκανα μια εφήμερη και μια κάπως πιο σοβαρή σχέση με δυο κοπέλες, οι οποιες παραμένουν απ’ της καλύτερες μου φίλες, μιλάμε για τηλεπαθητική επικοινωνία. Αλλα στα 16 μου συνειδητοποίησα πως μάλλον το πίεζα πολύ το πράμα με τις γυναίκες γιατί δεν με ενδιέφεραν σεξουαλικά. Είχα ερωτευτεί τον τότε κολλητό μου παραφορα και είχα κόλλημα μαζί του για 2 χρονια. Αυτό κατάστρεψε την αυτό-εκτίμηση μου και είχε ως αποτέλεσμα να ξαναμπώ προσωρινά στο closet και να απέηω από κάθε σεξουαλική επαφή, και δεν έκανα σχέση με άνδρα μέχρι τα 19 μου.

Εν το μεταξύ, άλλαξα σχολειό και πήγα σε ιδιωτικό, πλάνταξα στο διάβασμα, και κράτησα μονο 2 φίλους από εκεί. Κέρδισα υποτροφία για το εξωτερικό και έφυγα όσο πιο γρήγορα μπορούσα από το οικογενειακό μου περιβάλλον. Ο πατέρας μου έμαθε πως ήμουν gay στα 17 μου (αν και το denial είναι πολύ έντονο μέχρι και σήμερα) όταν βρήκε κάτι porno που έκριβα, η μαμά μου δη εκπλάγηκε ιδιαιτερα, το μάντευε προ καιρού αλλα ούτε αυτή πηδάει στα astra (αν και αυτό οφειλόταν μονο στο ότι ανησυχεί για τι τυχόν θα μου συμβεί, γενικά το συζητάμε το θέμα συχνά και είμαι πολύ ανοιχτός με αυτήν). Ήμουν τυχερός καθώς δεν υπήρξε το αποκαλυπτικό melodrama που πολλοί βιώνουν, αλλα μια ένταση υπήρχε και ήταν αναγκαίο για την ψυχολογική μου υγεία να φύγω απτήν Ελλάδα, να πάω μακριά απτήν οικογένειa και να σταθώ στα δυο μου πόδια μονος μου.

Υπήρξαν 2-3 περιπέτειες με αγόρια από τότε, η μια ήταν αρκετά επίπονη ψυχολογικά, αλλα γενικά τα πράματα έχουν καλυτερεύσει για μένα. Είμαι εντελώς out και μιλάω ελευθερα για το θέμα αν πάει προς τα κει η συζήτηση (φυσικά θα το παίξω παίξω straight όταν υπάρχει αληθινό ρίσκο για την υγεία μου giati, ας είμαστε ειλικρινείς, δen είμαι vtούκi να με προστατέψω), και είμαι τυχερός να ζω σε μια χωρα με mia ανεκτική σε πολλά θέμαta κοινωνία. Με την ανεξαρτησία μου ήρθε και η ψυχική δύναμη που χρειαζόμουν για να είμαι το άτομο που θέλω και μπορώ να είμαι.

Ίσως από τις empeiries μου στο δημοτικό, ένιωθα πάντα πως ότι άτομο και να ήσουν (straight, gay, μαύρος, άσπρος, μουσουλμάνος, χριστιανός) πάντα θα βρεθεί κάποιος που θα σε μισήσει και θα θέλει να σου κάνει κακό, ακόμα και αν δη έφταιξες σε tipota. Από την στιγμή που συνειδητοποιήσεις πως δη είναι εφικτό να σε συμπαθεί όλος ο κόσμος, όλα γίνονται απλά, αντί να ασχολείσαι με το τι σκέφτονται οι άλλοι, απλά επικεντρώνεσαι στον εαυτό σου και στο πως μπορείς να είσαι το καλύτερο δυνατόν άτομο που μπορείς να είσαι. Και ότι γίνει ας γίνει, όπως η ζωή φέρνει πολλές επιτυχίες, επίσης δη μπορούμε να νικάμε πάντα. Giati πρώτα από όλα, σημασία είναι να μένεις άνθρωπος, και εκεί μπορεί να βρει κανεις πραγματική αξιοπρέπεια…Ήμουν τυχερός στο ότι μέσω της αδερφής μου, τους γονείς μου και τους φίλους μου, έχω μια ισχυρή πανοπλία (θα ακουστεί πολύ εμετικό) αγάπης, η οποια, όσο περνάει ο καιρός και μαζεύω περισσότερες εμπειρίες, γίνεται πιο δυνατή. Και να είναι τα πράματα σκατά, τουλάχιστον ξέρεις καλλίτερα πως να τα αντιμεντωπιζεις.

Θα μπορούσα να μιλήσω και άλλο για εμπειρίες που είχα με χριστιανούς στην σχολη μου που μου λένε πως θα καw στην κόλαση, η για άπειρα συμβάντα παραπληροφόρησης που έχω συναντήσει, αλλα δε βαριέσαι, τι νόημα έχει να γκρινιάζω. Όλοι είναι μαλακες προς όλους, και αυτό δev αλλάζει δυστυχώς, αλίμονο αν μαθαίναμε ποτε απ’ τήν ιστορία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: