RSS Feed

Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ

Κατα αρχην παρα πολλά μπραβο στα ατομα που έστησαν αυτο τον ομορφο κοσμο(blog)..Ειμαι ο Γιαννης και αισίως 22 ετων(του 1990)γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αθηνα,αλλά νιωθω οτι η ζωη μου εχει κανει παυση στα 17 και με περιμενει να γυρισω πισω εκει που την αφησα.
Καταρχας ηξερα οτι ημουν διαφορετικός απο την 5η δημοτικου που κατι πονηρο θελαμε να κανουμε στις τουαλέτες του δημοτικου με τον πολυ ομορφούλή Αλέξη,αλλά η φαντασια μας πηγαινε μεχρι το κατέβασμα των παντελονιών μας.Καπου εκει φοβουμενος την διαφορετικότητα και την αντιδραση των γονιων μου,ειχα αρχισει να σκεφτομαι την αυτοκτονια σαν λυση και ενω το ειχα παρει αποφαση και εγραφα ενα γράμμα στους γονεις μου δινοντας τους να καταλαβουν οτι αυτοι φταινε και θα πρεπε να ντρεπονται για την πιεση που μου ασκουσαν,αλλά ευτυχώς ενω ερχονταν εικονες στο μυαλο μου του μετα την πραξη αυτη και χαιρομουν που θα μετανιωναν πικρα για ολα,σκεφτηκα πως θα ενιωθαν και τι θα ελεγαν 2-3 ατομα που με αγαπουσαν πραγματικα και εκει καταλαβα οτι αυτη θα ηταν η πιο ευκολη λυση και ειπα να δοκιμασω να βρω άλλο τροπο.Και ολα αυτο σε πολυ μικρη ηλικια λιγο πριν παω γυμνασιο…
Απο τοτε μεχρι την δευτερα λυκειου ολα κυλούσαν σχετικα ομαλα,ειχα κατι σαν 2 ζωές μια για τους φίλους μου τους πραγματικούς και μια «βιτρινα» για τους γονεις μου και τους ομοϊδεάτες τους.Καπου εκει(δευτερα λυκειου)οι γονεις ανακάλυψαν από μηνύματα στο κινητό μου οτι ήμουν gay και εκει έπαθαν το σοκ της ζωης τους που δεν ξεπέρασαν και δεν περιμένω πια να ξεπεράσουν ποτέ.

Οχι βεβαια οτι δεν ηξεραν,απο το γυμνασιο οπού φροντιζα να αφηνω ενδειξης της διαφορετικοτητας μου που τις αντιλαμβανόντουσαν αψογα αλλά τις διεγραφαν αυτόματα απο την μνημη τους.Με αποκάλεσαν αρσενικη πορνη,ειπαν οτι πιθανον να παιρνω ναρκωτικά,οτι εχω μπλέξει με υπόκοσμο,οτι με παρέσυραν και με αποπλάνησαν και πολλα άλλα τέτοια ωραία πράγματα.Περιττό να αναφέρω οτι ενιωσα σαν να μην ειχα γονεις πργματικα,σαν ενα σκουπιδι,τετοια πραγματα ουτε ο χειροτερος εχθρος μου δεν εχει σκεφτει καν,και τα ακουσα ολα απο τους γονεις μου,χωρις να τους εχω δωσει ποτε δικαίωμα για όλα αυτά με μοναδική αφορμη οτι ειμαι gay.
Για καλη μου τυχη λιγο πριν ειχα γνωρισει τον Νεκταριο,μολις εγραψα το 1ο γραμμα του ονόματος του και τα ματια μου γέμισαν δακρια κιολας.

Ο Νεκταριος ειναι(οχι ήταν)1 χρονο μεγαλυτερος μου και φοιτητης,ηταν 100% αυτο που ονειρευομουν,σαν να μου τον ειχε στειλει ο θεος,μαζι του στα κλεφτα περασα το καλυτερο εξαμηνο ολοκληρης της μεχρι τωρα ζωης μου,ξερω πως εχω πολλα ακομα να ζησω,αλλά δεν μου ειχε τυχει ποτε μα ποτε κατι τετοιο.
Φερόμασταν ο ενας στον αλλον με τοση αγαπη συγκαταβατικότητα,σεβασμό,και κατανόηση σαν να ήμασταν μαζι 20 χρόνια,ειτε μιλάγαμε και η σηζητηση έρεε για ωρες ατελείωτες ειτε απλως κοιτιόμασταν ηταν το ιδιο για εμάς,τετοια εποικοινωνια δεν ειχα ουτε με τον ιδιο εαυτο μου.

Ειχε το θαρρος να μου κραταει το χερι δημοσιως ενω τα ποδια μου έτρεμαν μην μας δει κανεις,προτιμούσε να κρυώνει προκειμένου να ειμαι εγω ζεστος,πρόσεχε εμενα κ τα πράγματα μου,μου ελεγε ακομα να παρω τους γονεις μου να τους καθησυχάσω οταν με επαιρναν 10 τηλεφωνα την ωρα γιατι ήξεραν οτι τους ελεγα ψεματα,επειδη ειχαν βάλει πομπο gps στο μηχανάκι.
Ενιωσα απο την πρωτη στιγμη οτι αυτο ηταν κατι διαφορετικο κατι πολλά υποσχόμενο,κατι μαγικο κατι που θα μπορουσε να μου αλλαξει την ζωη,σαν να ημουν σε ταινια ενα πράγμα.
Καπως καπου μεσα σε αυτον τον χειμαρο συναισθημάτων πηραν το κινητο μου και διαβασαν τα μηνυματα μου και ξεκινησε ο εμφυλιος.
Ο πατερας μου εκτος οριων να βριζει να φωναζει και να απειλει οτι θα τους σκοτωσει ολους με διαφορους χαρακτηρισμους,και να σηκωνει το χερι του ετοιμος να με χτυπήσει αλλα μπορούσε και συγκρατιόταν.
Η μανα μου να πεφτει σε καταθλιψη αρνούμενη να ακουσει το οτιδήποτε,να φαει,να μιλησει,να κοιμηθει,λεγοντας οτι θελει να πεθανει.Αρχισε να χανει και μαλλιά απο την στεναχωρια της.Ολοι κατηγορουσαν εμενα για ολα αυτα,και οτι ειναι στο χερι να τα διορθώσω με το να γινω «φυσιολογικός».
Μου εβαλαν το μαχαίρι στο λαιμο να επιλεξω την οικογενεια μου ή την άλλη μου «ζωη» δηλαδη τον Νεκταριο και «εκείνες τις παρεες».
Ο Νεκτάριος με βοηθησε πολυ κ οχι μονο,ηταν ετοιμος να κανει το οτιδηποτε για να μην χωρισουμε,συζητωντας τα παραπάνω εφτασα σε ένα σημείο που δεν μπορούσα να μιλησω αλλο και με τα ματια μου να τρεχουν ποταμια με πηρε και απο την καφετερια κ πηγαμε καπου μονοι μας δεν αντεξε κατέρρευσε κ αυτος.Του εξηγησα οτι δεν αντεχω να σε εχω αλλά να μην σε εχω,δεν μπορουσα να μεινω μαζι του οταν η οικογενεια μου καταστρεφοταν οχι εξαιτιας εμενα φυσικα,και μου ειπε οτι μια αγαπη δεν τελειωνει με εναν χωρισμο και μετα αυτο ηταν δεν τον ξαναειδα,δεν θα τον ξεχασω ποτε μια μερα θα γυρισω πισω να κανω αυτο που αφησα στην μεση,ακομα με στοιχειώνει ολο αυτο ι και θα συνεχίσει μεχρι να γυρισω πισω και να παρω την κατάσταση στα χερια μου.
Μετα απο αυτο το απιστευτο βημα που εκανα αρχισε η καταθλιψη να χτυπα κ την δικη μ πορτα,εχασα 25 κιλα σε εναν μηνα και ειχα και αλλα σοβαρα λειτουργικα προβληματα λογο απιστευτης καταπιεσης.Εδωσα πανελληνιες απετυχα πληρως,αποφασισα να παω κατευθειαν φανταρος χωρις πολλα πολλα γιατι δεν αντεχα ουτε στην ιδεα οτι θα πρεπει να μεινω με τους δικους μου κ’αλλο,πηγα και υπηρχαν πολλες δυσκολιες σαν φανταρος γιατι ημουν και λιγο μικρος 18,αλλά δεν με πειραζε τιποτα και εκανα τα παντα με χαρα γιατι ημουν μακρια απο τους γονεις μου που με καταπιεζαν οσο δεν χωραει ο νους.
Οι 9 μήνες στο πεζικο περασαν σαν μια βδομαδα στα ματια μου,περασα τελεια γιατι ημουν μακρια απο τους τυράννους μου,και στο στρατο δεν ειχα ποτε κανενα προβλημα γιατι παντα ειμαι πολυ ανδροπρεπης και μεγαλοσωμος.Μετα απο αυτο το χαρουμενο διαλειμα υπεφερα αλλον εναν χρονο με την οικογενεια μου προσπαθωντας και οι τρεις τους(και η κατα 6 χρονια μικροτερη μου αδερφη)μιας και τις εχουν δωσει τοσο θαρρος που με βριζει με ηρωνευται και με απειλει ακριβως οπως ο πατερας μου.
Αποφασισα μονος μου χωρις τη υποστηριξη τους να ξαναδωσω πανελληνιες εξηγωντας τους οτι αυτη την φορα θα πετυχω γιατι το θελω εγω.Συμφωνήσαμε να παμε σε ενα ψυχολογο που ειχε επισκεφθει η μητερα μ πριν μερικα χρονια καθως ειχε πολλες βασιμες υποψιες.Μολις τα ακουσε ολα ο ψυχολογος δεν πιστευε στα αυτια του,και ειπαμε να κανουμε μια οικογενειακη συναντηση ολοι μαζι να μιλησουμε,ετσι και εγινε.
Δεν αρεσαν καθολου τα λογια του στους γονεις μου οπως ηταν φυσικο επομενο και τον αποκαλεσαν ηλιθιο που δεν ξερει πως να κανει την δουλεια του,ακομα κ εαν αυτος την ειχε κανει,με ειχε βοηθήσει αρκετα στο να ηρεμησω λιγο να βαλω προτεραιότητες και να δωσω σημασια στην προετοιμασια για τις πανελληνιες σκεπτομενως τον σκοπο μου,καθως αυτη ηταν η μοναδικη μου ευκαιρια να φυγω απο αυτο το σπιτι,οχι γιατι το θελα παντα αλλά γιατι με αναγκασαν.Εκεινη την χρονικη στιγμη λογο ολως αυτων που περασα παθαινα ξαφνικες κρισεις υπερτασης,και ειχα αποκτησει και ελκος στομαχου αυτα τα ξεπερασα χαρις τον ψυχολογο και χωρις φαρμακα.
Επισης δεν βοηθουσε το γεγονος οτι αρνουνταν τους ειδικους που τους ειχαν πει απο ηλικια δημοτικου οτι ειμαι δυσλεκτικός(να σας πω κ’ενα συγγνώμη για τα ορθογραφικά μου),απαντώντας οτι απλως ειναι υπερδραστηριος και δεν μπορω να δωσω προσοχη στο μαθημα.Εδωσα με χιλια ζορια κανοντας τα αδυνατα δυνατα και καταφερα να περασω σε ενα ΤΕΙ στην Λαμια,αν δεν ειχε γινει ετσι τα πραγματα θα ειχαν πολυ ασχημη καταληξη για μενα καθως ενα τεραστιο σπιτι δεν με χωρουσε καν,δεν αντεχα εκει μεσα.Μπορει να μην ηταν η ιατρικη που ονειρευοντουσαν και εκαναν σχεδια διχως την γνωμη μου,αλλά ηταν ακριβως οτι χρειαζοταν για να με σωσει,να φυγω απο αυτο το σπιτι.Ξεκινησα την σχολη μου και συγχρόνος εβγαινα και με τις παρεες μου λεγοντας ψεματα οτι ηταν φιλοι απο στρατο κλπ και οπωσδηποτε str8,ολα πηγαιναν καλα μεχρι που αρχισαν να ψαχνονται περισσοτερο και να παραβιαζουν την ιδιοτικη μου ζωη,εβαλαν κοριο gps στο μηχανακι που επαιρνα για να βγω,ακουγαν συνομιλιες μου απο το κινητο,καπως βρηκαν και κωδικους απο το facebook και το e-mail μου,και καταλαβαν οτι ελεγα ψεματα.
Εγινε παλι χαμος στο σπιτι και με τους τρεις να με βριζουν και να με απειλουν μεχρι που εβγαλαν το καλυτερο τους οπλο.Με απειλησαν οτι εαν ξαναβγω η εχω το παραμικρο παρε-δωσε με τετοιους ανθρωπους θα σταματησουν ναπληρωνουν τα εξοδα των σπουδων μου κυριως το ενοικιο δηλαδη και θα μου παρουν πισω οτι μου εδωσαν και οτι θα δουλευω στην δουλεια μαζι τους,οχι οτι δεν μου αρσει το επαγγελμα αλλα το ολο τραγικο κλιμα που θα πρεπει να υφισταμαι.Και ετσι ειπαμε οτι δεν θα κανω κατι τετοιο για να μου πληρωνουν το ενοικιο και για να παρω το πτυχιο μου…
Απο τοτε και μεχρι σημερα πορευομαστε σχετικα ηρεμα αφου εγω δεχομαι ολους τους ελεγχους τις ειρωνιες τις μπηχτες τους,επισης για σιγουρια στελνουν και την κατα 6 χρονια μικροτερη αδερφη μου μαζι μου να «με προσεχει» λεγοντας οτι αυτη εχει περισσοτερο μυαλο απο μενα γιατι δεν θελει να κανει κακο στην οικογενεια της οπως εγω,ενω αφου με εχουν εκμηδενισει εντελως μου λενε την επομενη μερα να δωσω εγω συμβουλες στη αδερφη μου για να διαβασει σαν πιο μεγαλος αφου δεν τους ακουει η ιδια,τραγικη ειρωνεια δηλαδη.
Συγγενείς φιλοι και γνωστοι που ειναι με το μερος μου και τα ξέρουν ολα με θαυμάζουν για το απο που και πως αντλω τοση υπομονή σε τέτοια καταπίεση,ουτε εγω δεν ξερω.Ισως με κρατάει το οτι μενουν 3 χρόνια ακόμα μεχρι να παρω το πτυχιο μου και να βρω μια δουλεια ωστε να ξεκινήσει απο καπου η ανεξαρτησία μου.Και πιστεύω οτι θα μπορω να καταφέρω τα παντα οσο θα εχω μια στεγη πανω απο το κεφαλι μου και μακρια την οικογένεια γιατι δεν πρόκειται ποτε ουτε καν να τους περασει απο το μυαλο αν εχουν κανει κατι λαθος.
Τωρα σαν 22 ετων δευτεροετής φοιτητής προσπαθω να αποφευγω να πηγαινω σπιτι μου στην Αθήνα γιατι το κλίμα ειναι βαρυ και με υποδέχονται συχνα με ειρωνεία και απειλές και στο κατω κατω δεν εχουμε και πολλά να πούμε πλέον,αλλά αυτο που με ενοχλει λίγο τωρα είναι το οτι δυσκολεύομαι να βρω καλές παρέες γιατι ολα τα παιδιά 18 με 20 ετων που γνωρίζω σαν φοιτητής μου φαίνονται εντελώς ανώριμα στο μυαλό και δύσκολα βρίσκουμε κοινα ενδιαφέροντα,πόσο μάλλον κάποιον που να μπορώ να μοιραστώ όλα αυτα.Σίγουρα έχουν παίξει τον ρολο τους ολα αυτα που εχω περάσει,αλλά σχεδον τιποτα δεν με τρομάζει πια κάπως θα επιβιώσω και απο αυτο,εξάλλου εχω περάσει και πολυ χειρότερα…
Αλλοι θεωρουνται ανεξαρτητοι απο τα 18 ή και απο τα 16,εγω θα μπορω να ξεκινησω να χτιζω την ζωη μου απο τα 25 περιπου(ας ακουγομαι και υπερ-αισιοδοξος),αλλά θα εχω πληρωσει πολυ ακριβα το τιμημα χανοντας τα καλυτερα χρονια μου παιδικη εφηβικη ηλικια πρωτος ερωτας,καθως και την οικογενεια μου(ναι ειναι σιγουρο και εκεινοι το επελεξαν γιατι δεν προκειται ποτε να ξεκολλησουν απο το δεντρο για να δουν το δασος),αλλά τι να κανουμε αφου ετσι τα φερε η ζωη show must go on,επιτελους εχω κατι για να αγωνιστω,την ελευθερια μου.
Ευχαριστω πολυ για τον χρονο σας σας ευχομαι οτι καλυτερο.

Advertisements

13 responses »

  1. Φίλε μου, κουράγιο. Είσαι ήρωας που έχεις καταφέρει και αντέξει όλα αυτά τα πράγματα και συνεχίζεις να δίνεις τη μάχη σου. Πιστεύω πως η μάχη σου μετράει, γιατί όπως είπες υπάρχουν και άνθρωποι που σε θαυμάζουν γι’ αυτό. Μην αφήσεις κανέναν να σε σταματήσει, αξίζεις τα καλύτερα και εύχομαι να βρεις την ευτυχία, ειλικρινά!

    Απάντηση
  2. O καλός πολεμιστής στη μάχη φαίνεται..και έχεις αποδειχθεί πολύ καλός πολεμιστής..συνέχισε να πολεμάς για την ελευθερία σου, για να είσαι αυτό που είσαι χωρίς να ντρέπεσαι και χωρίς να νιώθεις τύψεις για τίποτα και για κανέναν…όλοι κάνουμε τις επιλογές μας, εσύ επέλεξες να είσαι αυθεντικός, οι γονείς σου επέλεξαν τον εύκολο δρόμο..όσο για την οικογένεια, θα βρεις άλλη, καλύτερη…όχι βιολογική, αλλά συναισθηματικά θα βρεις ανθρώπους που σου καλύπτουν το κενό τους..σου εύχομαι τα καλύτερα και keep fighting.. 🙂

    Απάντηση
  3. Κουράγιο φίλε μου. Όλα αυτά τα οποία αναφέρεις τα έχω περάσει και ήταν σαν να διάβαζα τη δική μου ιστορία, με τη διαφορά ότι εγώ έκανα την «επανάσταση» μου και «ανεξαρτοποιήθηκα» νωρίς.
    Αυτό όμως είχε τεράστιο κόστος.
    Δεν κατάφερα να σπουδάσω, δεν ασχολήθηκα με όλα εκείνα που θα ήθελα και δεν ένιωσα ποτέ νέος, γιατί έπρεπε να δουλέψω και να συνεχίσω να δουλεύω σκληρά, για να ζήσω.
    Έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια απο τότε και τόσα είναι τα χρόνια που έχω να δω, έστω να μιλήσω με τους δικούς μου.
    Κάνω που και που ανασκόπηση της ζωής μου. Μπορεί να μην έχω όλα εκείνα που διακαιωματικά σα Άνθρωπος, Γιός, Φίλος δικαιούμαι, όμως κέρδισα τον Εαυτό μου, έστω και με μεγάλο τίμημα.
    Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν φέρνω τον εαυτό μου σα παράδειγμα, καθένας έχει το δικό του τρόπο να λειτουργεί, απλά το μόνο που ήθελα, ακόμα κι αν δεν έχει «αξία», είναι να σου πω πως δεν είσαι ΜΟΝΟΣ!

    Κάνε κουράγιο μικρέ μου φίλε. Η Ζωή είναι όμορφη και θα έρθει η στιγμή που θα Χαμογελάς!

    Φιλικά
    Βen Provis

    Απάντηση
  4. Ήρωας πραγματικά αγαπητέ μου, πραγματικά πρέπει ένας άνθρωπος να είναι πολύ δυνατός για να περάσει τόσα και να μην καταρρεύσει, εσύ τα κατάφερες, μπράβο σου!

    ΥΓ. Άμα πας προς Καρπενήσι πες μας!

    Απάντηση
  5. Είσαι πραγματικά ένας ήρωας! Μην το βάζεις κάτω τα δύσκολα θα περάσουν κάποια μέρα κ θα είσαι ελεύθερος και θα πάνε καλά τα πράγματα! Μπράβο σου π μπόρεσες κ άντεξες όλα αυτά θα πάνε καλά τα πράγματα να ξες.. Μην σταματάς να ελπίζεις κ να ονειρεύεσαι σε όποια δυσκολία κ να έρθει μπροστά σου.. Τα δύσκολα θα περάσουν..! Σου εύχομαι να είσαι δυνατός κ ευτυχισμένος και να πάνε όλα καλά! Θα πάνε να είσαι σίγουρος! Δες κ την δική μου ιστορία που έγραψα κ δημοσιεύτηκε εδώ αν θες είναι λίγο παρακάτω από τις πρώτες ιστορίες.. »ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ» λέγεται..

    Απάντηση
  6. ego tha elega na doseis to tilefono ton gonion sou na tous kanoume ligo bullying na doume an tous aresei to farmako pou efarmozoun sto idio tous to aima… kai na deis arnakia pou tha ginoun…!! min koloneis…i zoi sou anikei!!! kaneis den tin elegxei epeidi eixe tin tixi na se genisei…esi eisai kirios autis kai tin orizeis na to thimasai panta!!

    Απάντηση
  7. Σας ευχαριστω παρα παρα πολύ ολους για τα ομορφα και ζεστα σας λόγια,δεν το βαζω κατω,δεν θα μείνει τίποτα στην τυχη θα φροντίσω εγω να πηγαίνουν ολα απο το καλο στο καλύτερο,να είστε ολοι σας καλά και να αγωνίζεστε πανω απο ολα για το δικο σας άτομο,σας εύχομαι οτι καλύτερο διαδικτυακοί μου φίλοι.

    Απάντηση
  8. Σας ευχαριστω και παλι παρα πολυ για ολα αυτα τα λογια που μου λετε,κανει καλο που και που να θυμασαι οτι δεν εισαι μονος,αυτην την στιγμη εχω κατεβασει ενα μπουκαλι johnnie kai δεν ξερω ακριβως τη λεω αλλά σας αγαπαω ολους ευχαριστω για ολα νιωθω οτι αν κ ειμαι μονος μου εδω περα δεν ειμαι πραγματικα μονος,σας ευχομαι οτι καλυτερο απ’τη καρδια και ας μην σας ξερω να στε παντα χαμογελαστοί και ας σας νομιζουν για τρελους σας ευχαριστω για ολα πραγματικα !
    Μοιωθω οτι ειμαι με μια παρεα αληθινη,με φιλους πραγματικα,και δνε φταει το αλκοολ για αυτο 🙂

    Απάντηση
  9. όσο και να μη φαίνεται, το πρόβλημα δεν είναι η οικογένεια, το πρόβλημα είναι καθαρά βιοποριστικό. Μόλις τακτοποιηθείς από δουλειά (μακάρι και στη διάρκεια των σπουδών), θα χαίρεσαι την ελευθερία που τώρα σου λείπει. Πρώτος στόχος λοιπόν η εργασία, η ανεξαρτησία. Τα ψυχικά τραύματα ανήκουν ήδη στο παρελθόν – μην τα μηρυκάζεις. Ξεκίνα από το μηδέν. Όρισε το μέλλον σου! Σκέψου ότι την ηλικία σου, ο μισός κόσμος τη ζηλεύει. Να σου γίνει πεποίθηση ότι είσαι πιο τυχερός από τους άλλους…
    Ξενικός

    Απάντηση
  10. Δεν έχεις κανένα λόγο για να ντρέπεσαι, κανένα λόγο για να κρύβεσαι, κανένα λόγο για να μην σταθείς δυνατός στα πόδια σου. Η ζωή είναι μπροστά σου, σου ανήκει, πολέμησε για την κατάκτησή της, διεκδίκησε ότι σου ανήκει!

    να είσαι καλά!

    Απάντηση
  11. Φίλε μου,

    τα κακά νέα είναι ότι προέρχεσαι από μια άκρως κακοποιητική οικογένεια

    τα καλά νέα είναι ότι το ξέρεις (πολλές φορές αυτό είναι το πιο δύσκολο)

    μόνο και μόνο ότι ο στρατός σου φάνηκε παιδική χαρά λέει πολλά 😉

    Δυστυχώς θα πρέπει να μάθεις να ζεις δίχως την δική τους αγάπη και αποδοχή. Είναι ένα σκληρό μονοπάτι ενηλικίωσης που πρέπει όλοι να το πάρουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Αν το πάρεις αυτό, μπορεί και η στάση τους απέναντί σου να αλλάξει, αλλά σίγουρα δεν πρέπει να εξαρτάσαι συναισθηματικά από αυτό.

    Το ότι οι ερωτικές σου προτιμήσεις είναι φυσιολογικές κλπ θεωρώ περιττό καν να σου το πω. Ζούμε, ευτύχως, στην εποχή της πληροφόρησης, όπου ο «πλανητάρχης – Ομπάμα» λέει ότι προσωπικά πιστεύω ότι οι γκέι μπορούν να παντρεύονται. Διεθνώς, όλες οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγνωρίζουν και επίσημα, αυτό που όλοι οι γκέι αισθανόντουσαν τόσα χρόνια μέσα τους – ότι είναι φυσιολογικοί και έχουν δικαίωμα να ζήσουν όπως τους ορίζει το σώμα τους και η ψυχή τους. Απο εκεί και πέρα το τι θεωρίες έχουν οι γονείς σου με αφήνει αδιάφορο, καθώς είναι μη-επιστημονικές δοξασίες που βασίζονται στο τι θέλουν και όχι στο τι ισχύει.

    Αφού άντεξες μέχρι τώρα, σημαίνει ότι θα αντέξεις και το υπόλοιπο και σε περιμένει μια πολύ ωραία και ευτυχισμένη ζωή που θα βασίζεται στις δικές σου δυνάμεις. Όπως λεει και η αντίστοιχη εκστρατεία «it gets better». Προτεραιότητά σου, για μένα, είναι η οικονομική ανεξαρτησία. Στο καπάκι έρχεται και η ψυχική ανεξαρτησία και αυτονομία. Σε θαυμάζω για όλα όσα έγραψες και ταυτόχρονα σοκάρομαι που υπάρχουν σήμερα γονείς που (ασυνείδητα?) κάνουν τόσο κακό στα παιδιά τους.

    Σου εύχομαι τα καλύτερα. Να ξέρεις ότι θα βρεθούν στο δρόμο σου άνθρωποι με ποιότητα και επίπεδο που θα σε στηρίξουν. Η οικογένεια σου δεν ειναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, είναι μόνο μια συγκεκριμένη έκφανσή της: αυτή τους μίσους και του φασισμού. Με συγχωρείς που μιλάω με αυτά τα σκληρά λόγια, αλλά δεν μπορώ να εκφραστώ διαφορετικά με βάση αυτά που έχεις γράψει. Σε περιμένουν πολλά ωραία πράγματα, αληθινές φιλίες και όμορφες σχέσεις. Να είσαι πάντα καλά..

    Απάντηση
  12. Φίλε μου,

    τα κακά νέα είναι ότι προέρχεσαι από μια άκρως κακοποιητική οικογένεια

    τα καλά νέα είναι ότι το ξέρεις (πολλές φορές αυτό είναι το πιο δύσκολο)

    μόνο και μόνο ότι ο στρατός σου φάνηκε παιδική χαρά λέει πολλά

    Δυστυχώς θα πρέπει να μάθεις να ζεις δίχως την δική τους αγάπη και αποδοχή. Είναι ένα σκληρό μονοπάτι ενηλικίωσης που πρέπει όλοι να το πάρουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Αν το πάρεις αυτό, μπορεί και η στάση τους απέναντί σου να αλλάξει, αλλά σίγουρα δεν πρέπει να εξαρτάσαι συναισθηματικά από αυτό.

    Το ότι οι ερωτικές σου προτιμήσεις είναι φυσιολογικές κλπ θεωρώ περιττό καν να σου το πω. Ζούμε, ευτύχως, στην εποχή της πληροφόρησης, όπου ο «πλανητάρχης – Ομπάμα» λέει ότι προσωπικά πιστεύω ότι οι γκέι μπορούν να παντρεύονται. Διεθνώς, όλες οι πολιτισμένες κοινωνίες αναγνωρίζουν και επίσημα, αυτό που όλοι οι γκέι αισθανόντουσαν τόσα χρόνια μέσα τους – ότι είναι φυσιολογικοί και έχουν δικαίωμα να ζήσουν όπως τους ορίζει το σώμα τους και η ψυχή τους. Απο εκεί και πέρα το τι θεωρίες έχουν οι γονείς σου με αφήνει αδιάφορο, καθώς είναι μη-επιστημονικές δοξασίες που βασίζονται στο τι θέλουν και όχι στο τι ισχύει.

    Αφού άντεξες μέχρι τώρα, σημαίνει ότι θα αντέξεις και το υπόλοιπο και σε περιμένει μια πολύ ωραία και ευτυχισμένη ζωή που θα βασίζεται στις δικές σου δυνάμεις. Όπως λεει και η αντίστοιχη εκστρατεία «it gets better». Προτεραιότητά σου, για μένα, είναι η οικονομική ανεξαρτησία. Στο καπάκι έρχεται και η ψυχική ανεξαρτησία και αυτονομία. Σε θαυμάζω για όλα όσα έγραψες και ταυτόχρονα σοκάρομαι που υπάρχουν σήμερα γονείς που (ασυνείδητα?) κάνουν τόσο κακό στα παιδιά τους.

    Σου εύχομαι τα καλύτερα. Να ξέρεις ότι θα βρεθούν στο δρόμο σου άνθρωποι με ποιότητα και επίπεδο που θα σε στηρίξουν. Η οικογένεια σου δεν ειναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, είναι μόνο μια συγκεκριμένη έκφανσή της: αυτή τους μίσους και του φασισμού. Με συγχωρείς που μιλάω με αυτά τα σκληρά λόγια, αλλά δεν μπορώ να εκφραστώ διαφορετικά με βάση αυτά που έχεις γράψει. Σε περιμένουν πολλά ωραία πράγματα, αληθινές φιλίες και όμορφες σχέσεις. Να είσαι πάντα καλά..

    Απάντηση
  13. Δεν τα αξίζεις όλα αυτά. Κανείς δεν αξίζει έναν τέτοιο «Γολγοθά»! Ελπίζω να γίνεις πολύ ευτυχισμένος. Μπράβο για το κουράγιο σου.

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: