RSS Feed

Category Archives: coming out stories

Ιστορίες LGBTIQ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΕΣΗ

Χ. 20 Θεσ/νίκη

Ήξερα από πολύ μικρός ότι είμαι gay απλά δεν ήθελα να το παραδεκτώ και πίστευα ότι ήμουν ο μόνος έτσι. Σαν χαρακτήρας ήμουν αρκετά ευαίσθητος και χαμηλών τόνων.. Ένα καλό είναι ότι δεν μου φαινόταν δηλ ήμουν και είμαι αρρενωπός οπότε ευτυχώς δεν είχα και πολλά πειράγματα για το θέμα.. Μόνο φυσικά τα μικρά συνηθισμένα που λένε σε όλους.. αλλά στόχος για το συγκεκριμένο θέμα δεν έγινα ευτυχώς. Στα σχολικά μου χρόνια από το γυμνάσιο και μετά έκανα παρέα με τα άλλα παιδιά μόνο μέσα στο σχολείο – δεν είχα καμιά όρεξη να βγω μαζί τους έξω γιατί έβλεπα ότι δεν ταιριάζουμε..  Προσευχόμουν να είχα μια άλλη ζωή με πολλούς αληθινούς φίλους να βγαίνουμε και έτσι… αλλά φυσικά ποτέ δεν γινόταν.. έπρεπε να το καταλάβω ότι ήταν εντάξει να είμαι gay αλλά οκ ήμουν μικρός και όπως όλα τα παιδιά στην εφηβεία με το ίδιο θέμα νιώθουν άσχημα .. Ήταν δύσκολη περίοδος τότε αλλά αυτή ανήκει στο παρελθόν.. Σιγά σιγά στην πορεία άρχισα να συμβιβάζομαι με το θέμα χωρίς να θέλω να έχω άλλη ζώή (έπαιξε ρόλο και το ότι ερωτέυτηκα στη συνέχεια και έβλεπα ότι ήταν πολύ ωραίο αυτό το συναίσθημα..) αλλά φυσικά πάλι πιεζόμουν και ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα..
Στα 15 μου ένα καλοκαίρι ερωτεύτηκα για πρώτη φορά και πολύ δυνατά με ένα παιδί κοντά στην ηλικία μου. Υπήρχε ανταπόκριση, κοιτιόμασταν συνέχεια στην παραλία (έμενε εκεί κοντά) και μ χαμογελούσε.. Ή ξαδέρφη μ τον ήξερε και όταν ερχόμασταν κοντά υπήρχε αμηχανία.. Στην πορεία είχα βρει και τον αριθμό του με κάποιο τρόπο και τ έστελνα ανώνυμα ερωτικά μηνύματα και αυτός μ απαντούσε συνέχεια με αποκρύψεις.. (μάλλον θα είχε βρει και αυτός το δικό μ).. Τεσπα το πρόβλημα ήτσν ότι υπηρχε απόσταση και ότι δεν γινόταν τίποτα αφού ήμουν περιτριγυρισμένος με συγγενής και αυτός με δικά του άτομα και ήταν δύσκολο.. Πέρασα πολύ δύσκολα εκείνη τη περίοδο γιατί ήθελα να ήμαστε μαζί και δεν γινόταν.. μετά από κανα 1μισι χρόνο το ξεπέρασα.. Επίσης πήγα στο ίδιο μέρος 2-3 καλοκαίρια αλλά γενικά το είχα ξεπεράσει στην πορεία (είχα και άλλον έρωτα να σκέφτομαι π θα αναφερθώ παρακάτω γ αυτό..)
Στο λύκείο ήταν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα αλλά ευτυχώς ήξερα να προστατεύομαι και να αντιμετωπίζω δύσκολες καταστάσεις.. έβλεπα και άλλα άτομα που φαίνονταν και τα κοροιδεύαν και τα πειράζαν και ένιωθα άσχημα.. είναι πολύ δύσκολο αυτό αλλά να ξες ότι μια μέρα θα φύγεις απο κει και θα είσαι ελεύθερος να κάνεις ότι θέλεις.. (γενικά οι δυσκολίες τις ζωής μας κάνουν καλό γιατι μας κάνουν πιο δυνατούς..) μπορεί να περνάμε δύσκολα πολλές φορές αλλά να ξέρεις ότι περνάει και τα πράγματα πάνε καλύτερα μετά..!
Το καλοκαίρι πριν παω στην τρίτη λυκείου είχα φτάσει σε πολύ κρίσημο σημείο με το θέμα της ομοφυλοφιλίας.. Είχα πάρα πολύ άγχος και σκεφτόμουν πως θα είναι η ζωή μου στη συνέχεια – πως θα τα καταφέρω.. Και όλη αυτή η πίεση μου βγήκε σε κάποιες ξαφνικές ανυπόφορες κρίσεις πανικού που κυριολεκτικά όσο δύσκολες και να ήταν με σώσαν γιατί με κάναν να ζητήσω βοήθεια.. Η κρίση πανικού οφείλεται στο συσσωρευμένο άγχος (ψάξτο στο ίντερνετ) και έχεις την αίσθηση ότι χάνεις τον κόσμο εκείνη την ώρα που το παθαίνεις – ότι πεθαίνεις..
Στη συνέχεια η ζωή μου άλλαξε προς το καλύτερο! Αποφάσησα πως θα ζήσω την ζωή μου ακριβώς όπως είμαι και θα είμαι ευτυχισμένος! Πήγα σε ψυχολόγο με δική μου πρωτοβουλία η οποία με βοήθησε πάρα πολύ και ήταν θετική με το θέμα! Επίσης σε συνδιασμό με την ψυχοθεραπεία άρχισα να ενημερώνομαι με σχετικά θέματα στο ίντερνετ για την ομοφυλοφιλία.. (άρθρα, βίντεο, ταινίες, συνεντεύξεις διάσημων gay) και πραγματικά με βοήθησε πάρα πολύ. Άρχισα να έχω περισότερη αυτοπεποίθηση με αυτό που είμαι και να νιώθω καλά!
Βέβαια υπήρξαν κάποιες ακόμα δυσκολίες του λυκείου στη συνέχεια..
Στην τρίτη λυκείου ερωτεύτηκα για 2η φορά πολύ δυνατά πάλι με ανταπόκριση.. Με το παιδί κάναμε παρέα όλη την προηγούμενη χρονιά αφού ήμασταν και στην ίδια παρέα.. Αλλα από την αρχή της τρίτης λυκείου δεν ήταν έτσι.. Με κοιτούσε συνέχεια και γω φυσικά τον κοιτούσα, χαμόγελα, όταν είμασταν μέσα στο μάθημα πάλι κοιτιόμασταν και κοκκίνηζαν τα αυτιά του, με έκανε και μένα να το πάθω.. Όταν ερχόμασταν κοντά μου μιλούσε αμήχανα και πολλές φορές υπήρχαν στιγμές π ήμασταν ΄δίπλα και δεν λέγαμε τίποτα.. δηλ δεν μου μιλούσε κιόλας απλά με κοιτούσε.. Το δύσκολο ήταν ότι επειδή ήμασταν μέσα στο λύκειο δεν μπορούσα να κάνω κίνηση και λογικά ούτε κ αυτός γιατί δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε κάτι τέτοιο εκεί μέσα.. Πες ότι κάνω κάτι .. μπορεί να το πάρει αλλιώς και να με καρφώσει στους άλλους κσι το ίδιο ισχύει και γιαυτόν φυσικά ( ναι, το σκέφτεσαι όταν είσαι στο λύκειο – είναι πολύ δύσκολο..)
Αυτό μεταξύ μας κράτησε καμια 2μισι βδομάδες ώσπου δυστυχώς το κατάλαβε η υπόλοιπη παρέα και μας κάναν χαλάστρα.. Ο έρωτας δεν μπορεί να κρυφτεί πολύ.. Αρχίσαν να λένε μαλακίες και να πειράζουν κυρίως εκείνον γιατί ήταν πιο πολύ δικός τους φίλος αλλά και μένα μ λέγαν κάποιες μαλακίες.. Ευτυχώς δεν έγινε ποτέ κάτι σοβαρό ειςβάρος μας εκεί μέσα μετά απ αυτό αλλά πάλι έχεις την αγωνία και το άγχος το τι θα σου συμβεί.. Πήγαινα κάθε μέρα τότε και νόμιζα ότι ξέραν όλλοι και μας σχολιάζαν πίσω από την πλάτη μας.. Ποτέ δεν με βρήσαν καθαρά με ομοφυλοφιλικό υποννοούμενο η κάτι τέτοιο από τις μαλακίες π συνιθήζουν να λένε τα παιδιά στο σχολείο αλλά πετούσαν πολλές φορές υποννοούμενα που πήγαιναν για μένα και το παιδί.. Ευτυχώς είχα και την υποστήριξη της ψυχολόγου μου έδινε δυμβουλές και τις μιλούσα.. Είναι πολύ καλό να μιλάς σε κάποιον που μπορεί να σε ακούσει και να σε βοηθήσει σε καταστάσεις δύσκολες σαν και αυτές.
Το θέμα ευτυχώς ξεχάστηκε μετά απο μερικούς μήνες αλλά η σχέση μ με το παιδί ψυχράνθηκε κάπως.. και πάλι με κοιτούσε έντονα ως το τέλος του λυκείου.. Είχα πάρει απόφαση να του μιλήσω στο τέλος του λυκείου.. Τον πήρα τηλ αλλά μου το έκλεισε 2 φορές.. Είπα οκ ας κάνει ότι θέλει.. πρέπει να πιεζόταν πολύ.. αν το διαβάζεις αυτό και καταλαβαίνεις ποιος είμαι τότε εύχομαι να περνάς καλά όπου κ να είσαι τώρα..!
Τελείωσα και το λύκειο, έγινα φοιτητής και άρχισα να κάνω γνωριμίες από κοντά (από το ίντερνετ).. κάποιες άξιζαν άλλες όχι αλλά έτσι είναι αυτά και στις κανονικές γνωριμίες..εντός η εκτός ίντερνετ.. έκανα 2 σχέσεις που πραγματικά ήταν πολύ καλές και φίλους με τους οποίους βγαίνω και μπορώ να είμαι ελεύθερος να μιλάω μαζί τους με άνεση.. Φυσικά δεν λέω σε όποιον ναάναι για μένα γενικά πρέπει να το λες μόνο σε άτομαι που εμπιστεύεσαι και θεωρείς ότι είναι εντάξει.. Η ζωή μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο!

Σε όλους όσους το διαβάζουν αυτό: Μην αφήνεις να σε επηρεάζει το τι λένε οι άλλοι για σένα και το θέμα της ομοφυλοφιλίας.. ακόμα και η εκκλησία.. δεν είναι αρρώστια.. δεν γνωρίζουν και γιαυτό δεν ξέρουν τι λένε.. Η ομοφυλοφιλία, το να είσαι gay η λεσβία είναι απόλυτα φυσιολογικό και είναι σεξουαλικός προσανατολισμός όπως και η ετεροφυλοφιλία.. Και φυσικά δεν είναι αμαρτία (μην ακούς τι λένε οι άλλοι)..

Αν βρίσκεσαι σε δύσκολη θέση και αντιμετωπίζεις προβλήματα σχετικά με αυτό το θέμα στη ζωή σου να μιλήσεις σίγουρα σε κάποιον ο οποίος πιστεύεις ότι θα σε ακούσει και θα σε καταλάβει.. Μπορεί να περνάς δύσκολα τώρα αλλά έχεις μεγάλη αξία και θα τα καταφέρεις! Σκέψου ότι υπάρχουν και χειρότερα.. Όταν θα περάσεις τα δύσκολα θα είσαι πιο δυνατός! Θα ζήσεις πολύ όμορφα πράγματα στη ζωή σου -να ονειρεύεσαι πάντα και να έχεις πίστη! Και να είσαι αισιόδοξος για το μέλλον παίζει σημαντικό ρόλο..!  Επίσης κάτι σημαντικό είναι να ενημερωθείς απο το ίντερνετ.. δες και κάτι βίντεο με την ονομασία it gets better που σίγουρα θα σε βοηθήσουν! Θα πάνε πολύ καλύτερα τα πράγματα..! Θα νιώσεις άλλος άνθρωπος!
Καλή δύναμη σε όλους εύχομαι και καλή συνέχεια!!

Advertisements

Γαλλική μουσική σ’ έναν «παράδρομο».

Μαρία Μ. , 19, φοιτήτρια, Αθήνα.

Εδώ είμαι να ακούω γαλλική μουσική στο «κασετόφωνο» και να γράφω για το comingout μου, αυτή τη φορά στη μητέρα μου. Ναι μαμά, η γαλλική μουσική και οι έρωτες υπάρχουν και  σε ένα γκέι άτομο.

Η μαμά μου… η μαμά μου είναι 40 χρονών, συμπαθητική, όμορφη και τίγκα ομοφοβική, ρατσίστρια, λίγο τίγκα απ’όλα.

 Αποφάσισα να της μιλήσω ενώ  είχα ένα μικρό θεματάκι υγείας, ώστε να μην πέσει κι όλο το βάρος πάνω σε αυτό, να της έρθει λίγο πιο ομαλά (γιατί κατά καιρούς πέταγε μαργαριτάρια  που έσταζαν ρατσισμό για ό,τι διαφορετικό) .  Εγώ ήδη εδώ και καιρό ασχολούμουν με  ΛΟΑΤΚ ομάδες  και ήξερα πως θα μπορούσα να με υποστηρίξω καλύτερα έπειτα από το φιάσκο όταν το είπα στον πατέρα μου, έναν χρόνο πριν.  Μια στιγμή που μείναμε μόνες μας στο νοσοκομείο της ανακοίνωσα λοιπόν πως είμαι γκέι.

«Πλάκα κάνεις. ΑΧΑΧΑΧΑΧ»  τι κακακα μωρέ αλήθεια σου λέω να της απαντάω και να την βλέπω να χλωμιάζει. Εντάξει, πέρασε λίγη ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσει τι της έλεγα και μετά αρχίσαμε. «Καταλαβαίνεις τι μου λες παιδί μου; Δηλαδή είσαι λεσβία; Μη λες βλακείες τώρα, το ξέρω εγώ από χαμηλή αυτοπεποίθηση και επειδή δεν βρίσκεις άντρες είναι αυτό. Άλλοι σε παρέσυραν! Αυτός είναι ένας παράδρομος και δεν υπάρχουν τέτοιοι… Εγώ πως θα το πω σε άλλους, δεν θα το πω πουθενά και δεν θα το δεχτώ ποτέ να το ξέρεις. Δώσέ μου χρόνο να χάσω το παιδί μου. Γιατί μου το πες ενώ ήξερες ότι  δεν θα ήμουν ποτέ εντάξει με αυτό;»

Η αλήθεια είναι ότι ήλπιζα να  μην έχει τα μυαλά που έχει η μάνα μου κι ότι άαααντε και αν τα ‘χει θα την «εκπαιδεύσω» κάπως, θα την έβγαζα από την άγνοια της  ότι είναι κάτι το αφύσικο. Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός, 2 μήνες σχεδόν, και τα μαργαριτάρια συνεχίζονται κατά καιρούς.

Ξέρει (όχι πως το έχει δεχθεί ) πάντως πως εγώ δεν βρίσκω τίποτα το κακό ή αφύσικο σε μένα , πως μπορώ να κάνω οικογένεια αν το θελήσω ,  πως θα ακολουθήσω σπουδές φύλου και πως δεν θα αισθανθώ ποτέ πλέον άσχημα για το σεξουαλικό μου προσανατολισμό.

 Όσον αφορά εμένα, ξέρω και με βλέπω πως είμαι πολύ πιο ανακουφισμένη και είδα πως μου στάθηκα τόσο μα τόσο πολύ που δεν μπορούν να με αγγίξουν πλέον σχόλια όπως «και τι θα κάνω τώρα εγώ με αυτό που μου πες, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο».  Γιατί πολύ απλά μητέρα, μάνα, μαμά υπάρχει και παρά υπάρχει και αυτό το κάτι τέτοιο είμαι εγώ. Που ακούει γαλλική μουσική και ερωτεύεται γυναίκες.

coming out

Μαρία 24,
Καλησπέρα, διαβάζοντας τις υπόλοιπες ιστορίες για το coming out αποφάσισα να γράψω και την δική μου ιστορία, Ας αρχίσω λοιπόν… ζω σε μία μικρή επαρχιακή πόλη και όπως καταλαβαίνεται δεν απαρτίζεται από τους πιο ανοιχτόμυαλους ανθρώπους. Μεγαλώνοντας έτσι έμαθα να κρύβω τόσο καλά το γεγονός ότι είμαι gay (προτιμώ την συγκεκριμένη λέξη γιατί έχει κάτι το χαρούμενο στη μετάφραση της ) ακόμα και από τον εαυτό μου που πέρασα στο αντίθετο άκρο και έγινα ομοφοβική και για να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες δεν αποδεχόμουν τους gay για κανένα λόγο και κάποια στιγμή που έτυχε αργά το βράδυ στο σπίτι τις καλύτερης μου φίλης να έχει μια ταινία lesbian interest εγώ ήμουν τόσο αντίθετη που η κολλητή μου αναγκάστηκε να κλείσει την τηλεόραση και να προσπαθήσει να μου κάνει μία κουβέντα αλλά δεν έπαιρνα χαμπάρι όποτε απελπίστηκε και δεν προσπάθησε ξανά να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για αυτό.
Όλα αυτά μέχρι την εισαγωγή μου στο ΤΈΙ όπου γνωρίζοντας ανθρώπους άρχισα να είμαι πιο δεκτική να δέχομαι τους gay στην καθημερινότητα του και άρχισα να εκφράζομαι υπέρ της κοινότητας χωρίς να παραδεχτώ ποτέ στον εαυτό μου ότι κάτι παίζει και με εμένα. Στο τελευταίο έτος της σχολής για κάποιο διάστημα με φλέρταρε μία καθηγήτρια μου, καθώς βλέποντας την σχέση που έχω  αναπτύξει με την καλύτερη μου φίλη επειδή περπατούσαμε χέρι χέρι αγκαλιαζόμαστε κλπ.νόμιζε ότι είμαστε ζευγάρι (πράγμα που δεν ήταν αλήθεια ) οπότε όταν μου εξέφρασε τα συναισθήματα της και την πεποίθηση της για την κολλητή μου στην οποία το είπα και κάναμε χιούμορ με αυτή την σκέψη  της σχέση μας αλλά μέχρι εκεί…Γύρισα λοιπόν στην πόλη μου και όλα κυλούσαν » φυσιολογικά» ώσπου ένα βράδυ μην έχοντας καλή ψυχολογία πήγα στο μαγαζί που δούλευε μία φίλη δική μου και της μητέρας μου στην ηλικία των 30 και πολύ όμορφη γυναίκα για να πιω ένα ποτάκι και να χαλαρώσω… το ένα ποτάκι έφερε το άλλο και χαλάρωσα τόσο που με αυτήν την φίλη άρχισα να φλερτάρω έντονα τόσο εγώ όσο και εκείνη και καταλήξαμε να φιλιόμαστε στο αυτοκίνητο της πηγαίνοντας για το σπίτι αλλά κάποια στιγμή όταν συνειδητοποίησα τι έγινε τρόμαξα τόσο πολύ που της ζήτησα να με πάει σπίτι, έτσι και έγινε αλλά η εικόνα της και το φιλί της έμειναν χαραγμένα στο κεφάλι μου και με αυτέ τις σκέψεις αποφάσισα να μιλήσω στην κολλητή μου.
Πήγα λοιπόν στο σπίτι της της ζήτησα να μου βάλει ένα ποτό και άρχισα να της μιλάω γενικά και αόριστα χωρίς να αναφέρω ονόματα οπότε κάποια στιγμή με σταματάει και με ρωτάει αν είναι γυναίκα το πρόσωπο για το οποίο της μιλούσα, έμεινα να την κοιτάω σαν χαζή για το πώς το κατάλαβε και μου εξήγησε κάνοντας και εκείνη το δικό της Coming out σε εμένα. Η κοπέλα όμως με την οποία βρεθήκαμε εκείνο το βράδυ επειδή διέκρινε τον φόβο μου, επειδή και η ίδια φοβόταν λόγω της καλής φιλίας που είχε με την μητέρα μου και επειδή είχε σχέση με κάποιον, μου έκανε το βίο αβίωτο, εγώ προσπαθούσα να την πλησιάσω και εκείνη απομακρυνόταν και όταν απομακρυνόμουν εγώ ή έφευγα από την πόλη που ζω για σ/κ για να μην το τραβάω όλο αυτό διακριτικά πάντα έπαιρνε κάποιο τηλέφωνο για να με ρωτήσει κάτι ή έστελνε κάποιο μήνυμα να με ρωτήσει πως τα περνάω, όπως καταλαβαίνεται η ψυχολογία μου έγινε ανσασερ και όχι πολυκατοικίας αλλά ουρανοξύστη με αποτέλεσμα η μητέρα μου να αντιληφθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και να αρχίζει να με πιέζει με όποιον τρόπο είχε να της μιλήσω για αυτό που μου συνέβαινε βάζοντας στο μυαλό της από ναρκωτικά μέχρι πορνεία και τρομοκρατία και με ανάγκασε να τις πω τι είχε γίνει..το αποτέλεσμα ήταν να γίνει έξαλλη με την φίλη της να τσακωθώ και εγώ μαζί της που το έβγαλα στην φόρα όλο αυτό να με απειλεί ότι θα το πει στο σόι ολόκληρο και στον αδερφό μου ο οποίος είναι μακριά και άλλα τέτοια και παράλληλα να μου λέει ότι αν είσαι όντως gay θα σε στηρίξω πράγμα που δεν πιστεύω μετά τις υστερίες της καθώς όταν της είπα ότι θέλω να πάω να μιλήσω στον ψυχολόγο για όλα αυτά μου ανταπάντησε ότι την ντροπιάζει όλο αυτό και δεν θέλει να του μιλήσω γιατί είναι και δικός της ψυχολόγος και δεν θα μπορεί να πηγαίνει αν ξέρει για μένα .Μετά τα πράγματα ηρέμησαν και η μητέρα μου πιστεύει ότι ήταν μία φάση, όμως δεν είναι καθόλου έτσι καθώς με αυτήν την κοπέλα ζήσαμε κάτω από την μύτη της μαμάς μου, του ανθρώπου που ήταν μαζί μία σχέση γεμάτη ένταση με τις όμορφες και κακίες μας στιγμές που έληξε πρόσφατα με ένα πολύ όμορφο τρόπο. Έπειτα από την ηρεμία όμως έρχεται και πάλι η καταιγίδα και μαλώσαμε με την μητέρα μου για έναν άσχετο λόγο και προσπαθώντας να με συνετίσει με απείλησε πάλι ότι θα μάθει και για μένα ο αδερφός μου και επειδή μόνο με την απειλή  δεν κατάφερε αυτό που ήθελε τελικά του το είπε, εκείνος αντέδρασε πολύ φυσιολογικά με ρώτησε του απάντησα πως έτσι έχουν τα πράγματα το δέχτηκε και μου είπε ότι θα είναι δίπλα μου και θα με στηρίζει,.
Σε όλη αυτήν την κατάσταση για τρία πράγματα στεναχωριέμαι 1) ότι δεν το είπα εγώ στον αδερφό μου αλλά η μητέρα μου 2) ότι εξαιτίας της δική μου ομοφοβικής συμπεριφοράς έχασα στιγμές από την ζωή της καλύτερη μου φίλης που υπεραγαπώ και με στηρίζει γιατί δεν μπορούσε να μου ανοιχτεί και να μοιραστεί της σχέσης της μαζί μου και 3) ότι η μητέρα μου δεν θα με καταλάβει ποτέ και δεν θα με αποδεχτεί με αποτέλεσμα να μην είαι ποτέ ουσιαστικά δίπλα μου
( Συγνώμη για το τοσο μεγάλο κείμενο)

Σπάσε μια για πάντα από τη ντουλάπα τις πόρτες…σήκω και άρχισε να παλεύεις (!) -για τα δικαιώματά σου-

το έζησα το ψέμα και το σιχάθηκα
το ένα φέρνει το άλλο…μέχρι που τελικά δεν είσαι ΕΣΥ
είσαι το ψέμα σου…τα χαμηλωμένα μάτια και ο ψίθυρος…γιατί το ψέμα, το ψιθυρίζεις, δεν το λες…

…εδώ και πολλά χρόνια έκανα το δικό μου «Coming Out» και πιστέψτε με δεν ήταν καθόλου μα καθόλου εύκολο….αν το μετάνοιωσα;
όχι…ΠΟΤΕ…επέλεξα, να είμαι ΕΓΩ
επέλεξα την ΑΛΗΘΕΙΑ
επέλεξα τη ΖΩΗ…τη δική μου ΖΩΗ κι όχι αυτήν που μου επέβαλαν ή ήθελαν να μου επιβάλουν (!)

ονομάζομαι Μαρία και αισίως διανύω το 46ο έτος της ηλικίας μου, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει…θα μπορούσα να λέγομαι Κατερίνα, Ελένη κλπ κλπ..να είμαι 20 ή 25 ή 30

μεγάλωσα σε μια μεσοαστική οικογένεια…μετανάστες οι γονείς μου στον Καναδά, «κουβάλησαν» στη νέα πατρίδα σχεδόν όλα τα κουσούρια της παλιάς…!

ήμουν το πρώτο παιδί τους, ακολούθησαν άλλα δύο…ένα αγόρι και ένα κορίτσι

από πολύ νωρίς -τολμώ να πω, από την ώρα που κατάλαβα τον κόσμο γύρω μου συνειδητοποίησα ότι ΔΙΑΦΕΡΩ…δεν ήξερα γιατί…δεν ήξερα ως προς τι…είχα όμως μέσα μου τη βεβαιότητα…τα χρόνια πέρναγαν και γω σιγά σιγά άρχισα να νοιώθω ΤΡΟΜΟ γιατί πλέον ΗΞΕΡΑ…

…η σκέψη πως οι γονείς μου θα καταλάβαιναν με γέμιζε αγωνία και φόβο…ήξερα ότι αυτό θα (μου) δημιουργούσε επιπλέον προβλήματα…και το βασικό πρόβλημά μου ήταν στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή να με αποδεχτώ και να με αγαπήσω ή να θάψω για πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου το «τρομερό μυστικό» που θα με μετέτρεπε σε αποδιοπομπαίο τράγο

φοβόμουν, ντρεπόμουν να πω αυτό που ήμουν…κι αυτό που ήμουν, το ήξερα…ήμουν λεσβία

άρχισα να νοιώθω την ανάγκη να γνωρίσω κι άλλα άτομα όπως ήμουν «εγώ»
έπρεπε να υπάρχουν κι άλλα κορίτσια που ένοιωθαν, που ήταν όπως ήμουν «εγώ»

δεν μπορεί, υπάρχουν
δεν μπορεί να είμαι μόνο εγώ έτσι…έλεγα στον εαυτό μου

ΚΑΙ ΥΠΗΡΧΑΝ (!)

η γνωριμία

καλοκαίρι και είχα πιάσει δουλειά για να βγάζω το χαρτζηλίκι μου…μη φανταστείτε τίποτα το σοβαρό, κράταγα το μαγαζί ενός υδραυλικού όταν αυτός έλειπε…σήκωνα τα τηλέφωνα κι έκλεινα τα ραντεβού για τις χαλασμένες βρύσες !!!

η δουλειά λίγη και ξεκούραστη…μου άφηνε χρόνο για να διαβάζω !
βιβλία, περιοδικά…ό,τι μου έκανε κέφι
κάθε Τρίτη κυκλοφορούσε το «ΑΓΚΑΘΙ» -οι παλιοί ίσως και να το ξέρετε, ίσως και να το διαβάζατε- ένα περιοδικό που για την εποχή του ήταν πρωτοπόρο…αναρχοαριστερών αποχρώσεων, με αρκετό χιούμορ
είχε και μια σελίδα με αγγελίες για στέκια που οι αναγνώστες μπορούσαν να βρεθούν μεταξύ τους για γνωριμία, κουβεντούλα και ό,τι ήθελε προκύψει…συνήθως μια σελίδα που δεν τη διάβαζα γιατί τη θεωρούσα μάλλον αδιάφορη
κάποιο μεσημεράκι όμως η ματιά μου «έπεσε» σε μια αγγελία που μου κίνησε την περιέργεια

δεν ξέρω γιατί αλλά είχα την αίσθηση ότι αυτή η αγγελία θα με έβγαζε από τη μοναξιά…φίλους είχα αλλά δεν με γνώριζαν…ήξεραν όσα ήθελα ή όσα έπρεπε να ξέρουν

δε λάθεψα…το ένστικτο?
η ανάγκη επικοινωνίας με οδήγησαν σωστά
έγραψα ένα γράμμα στη διεύθυνση που έγραφε η αγγελία και περίμενα…ευχόμουν η παραλήπτρια να απαντήσει…και απάντησε

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να φοβάμαι

αρχίσαμε να κάνουμε παρέα..της εμπιστευόμουν τα πάντα
το λάθος μου?
ότι τα έλεγα ΚΑΙ στο τηλέφωνο (!)

δεν φαντάστηκα ποτέ ότι η μάνα μου θα κρυφάκουγε τη συνομιλία μας…κι όμως

μια τσιριχτή φωνή μας έκοψε τα χάχανα
«μωρή παλιολεσβία, τι θες από την κόρη μου; να την κάνεις σαν τα μούτρα σου θέλεις; μην τολμήσεις και ξαναπάρεις τηλέφωνο θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα…θα σου κόψω τα πόδια» !!!

νεκρική σιγή…αμηχανία…τρόμος…ντροπή…θυμός

κλείνω το τηλέφωνο, έχοντας καταφέρει να ψιθυρίσω  «συγνώμη»

χαμός με τη μάνα μου…να προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν έτρεχε τίποτα -που ήταν και η αλήθεια- και κείνη, να βρίζει…να ουρλιάζει…να καταριέται…το βλέμμα της απαξιωτικό…ίσως και με μια δόση σιχαμάρας

κλείστηκα στο δωμάτιό μου και ξαναβγήκα το άλλο μεσημέρι που θα πήγαινα σχολείο…δεν ανταλλάξαμε κουβέντα…μόνο το βλέμμα της ήταν ίδιο

γυρνώντας από το σχολείο, τους βρήκα όλους μαζεμένους στο σαλόνι
η μάνα μου είχε καλέσει το σόϊ για οικογενειακό συμβούλιο…η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά…
μια λέξη μου τρυπούσε τα μηνίγγια…Φ Ο Β ΟΣ…Φ Ο Β Ο Σ…Φ Ο Β Ο Σ

«Θε μου, τους μίλησε»
«μ’ έκανε ρόμπα»
«και τώρα, τι;»
είπα «καλησπέρα» κι έκανα να φύγω
δεν πρόλαβα να κάνω ένα βήμα και νοιώθω ένα χέρι να με αρπάζει και να με γυρνάει απότομα…εκεί., έπεσε και η πρώτη μπουνιά
ακολούθησαν πολλές…χαστούκια, μπουνιές και χυδαίες βρισιές για την «παλιολεσβία» που ντρόπιασε την οικογένεια με την ανωμαλία της (!)

ούτε θυμάμαι αν αντέδρασα…ούτε που θυμάμαι αν μίλησα…και τι μπορείς να πεις σ’ έναν θείο μεθύστακα που σου μιλάει για ηθική και για ανωμαλία;
τι να πεις σε κάποιον που τρομοκρατούσε την οικογένειά του σε κάθε ευκαιρία και μάλιστα χωρίς λόγο;

την άλλη μέρα και για τις επόμενες φυσικά ΔΕΝ πήγα σχολείο…

το καλό ήταν ότι δεν με άφησε η φίλη μου…ήταν παρήγορο αυτό
αλλά εγώ ξανακλείστηκα στον εαυτό μου…

προσπάθησα ν’ αλλάξω…προσπάθησα να γίνω αυτό που όλοι περίμεναν από εμένα…έπρεπε να πετάξω από πάνω μου την ταμπέλα της «ανώμαλης»

αναζήτησα τη ΦΥΓΉ…και τη βρήκα
είχε τη μορφή μιας άσπρης σκόνης η οποία έγινε η δεύτερη φύση μου

περιέργως αυτή τη «φίλη», οι δικοί μου δεν την κατάλαβαν…κι ας βούλιαζα στα δίχτυα της μέρα τη μέρα -14 τα έτη της «φιλίας» αλλά αυτό είναι ένα κεφάλαιο της ζωής μου που θα το συζητήσουμε κάποια άλλη ίσως στιγμή

φτάνω στα 23 περίπου…εγώ και η «φίλη» κάνουμε ένα διάλειμμα…είναι τότε που αποφασίζω και μετά από προτροπές ότι πρέπει να μπω «στον σωστό δρόμο» κι όπως όλες οι κοπέλες της ηλικίας μου να αρραβωνιαστώ μ’ ένα καλό παιδί που θα με κάνει γυναίκα του και που θα βγάλει από πάνω μου τη ρετσινιά της «παλιολεσβίας» που μου είχαν κολλήσει οι δικοί μου λες και ήταν πανούκλα…

εκείνη την περίοδο γενικά ψαχνόμουν και με τις θρησκείες…είχα κάνει γύρες στην ορθοδοξία, στους ευαγγελικούς, στους σαϊεντολόγους, τους χάρε κρίσνα, τους πεντηκοστιανούς…πουθενά φυσικά γαλήνη και λύτρωση

για να μην τα πολυλογώ, αρραβωνιάστηκα !!!
τη μέρα του αρραβώνα δεν θα την ξεχάσω ΠΟΤΕ
η μάνα μου τρισευτυχισμένη, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει, να μας εύχεται χαρά, ευτυχία και πολλούς απογόνους…το σόϊ, το ίδιο
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ (!) ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΕ !

…όλοι να χαίρονται, να γλεντούν και γω μέσα μου να σπαράζω….

ο Δ. ένα εκπληκτικό παιδί, μόνο που εγώ δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του και πιστέψτε με, το προσπάθησα

ήμουν ερωτευμένη αλλά έπνιξα τον έρωτά μου…έγιναν όλοι ευτυχισμένοι εκτός από εμένα

επιτέλους είχα αποδοχή…το έβλεπα στο βλέμμα τους

η «φίλη» δειλά δειλά ξαναμπήκε στη ζωή μου

αρραβωνιάστηκα αλλά δεν είχα υπολογίσει κάτι πολύ σημαντικό…ότι θα έπρεπε με τον Δ. να κάνω και έρωτα…αυτό κι αν ήταν !

οι μέρες του γάμου πλησίαζαν κι ο πανικός μου μεγάλωνε…έβρισκα λύτρωση στη «φίλη» όλο και πιο συχνά
μέχρι που αποφάσισα ότι θα ΕΚΡΑΓΩ κι ό,τι θέλει ας γίνει….

πήρα τηλέφωνο τον Δ. και του είπα ότι πρέπει να συναντηθούμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε και όχι στο σπίτι μου ή στο δικό του (μας), κάπου ουδέτερα…ίσως και λόγω φόβου…οι μπουνιές με πόναγαν ακόμα κι ας είχαν περάσει χρόνια κι ας είχαν σβηστεί από το σώμα, από την ψυχή δεν είχαν σβηστεί

του τα είπα όλα…με άκουγε με προσοχή…δεν νευρίασε…δεν με έβρισε…δεν με έφτυσε…για την ακρίβεια στάθηκε δίπλα μου όταν ανακοινώσαμε στους δικούς μας ότι χωρίσαμε

δεν είπε σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ για το λόγο που το διαλύσαμε κι όταν όλοι επέμεναν να μάθουν εκείνος τους απαντούσε πως αυτό είναι κάτι που αφορά εμάς και πως η απόφαση ήταν κοινή και πως απλά θα έπρεπε να την αποδεχτούν γιατί δεν αλλάζει

αργότερα πήγα στο γάμο του !!! και χάρηκα με την ευτυχία του γιατί την άξιζε μέχρι τελευταία σταγόνα

μετά από αυτό οι σχέσεις μου, με τους δικούς μου έφτασαν πάλι σε οριακό σημείο…ψέματα, υπεκφυγές, δήθεν σχέσεις, δήθεν χωρισμοί…και η «φίλη» μόνιμη συντροφιά…

κάποια στιγμή το πήρα απόφαση…θα μιλούσα ΑΝΟΙΧΤΑ κι ας μη με αποδέχονταν, πλέον, με είχα αποδεχτεί και με είχα αγαπήσει κι αυτό ήταν το σημαντικό

νόμιζα ότι με είχαν αποδεχτεί…έκανα λάθος…κι όσο κι αν αυτό με πονάει δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι έκανα γιατί τώρα ξέρω πως σημασία έχει να ζεις τη ζωή σου και όχι τη ζωή των άλλων…σημασία έχει η αλήθεια και όχι το ψέμα

αν κάποιοι με απορρίπτουν με μοναδικό κριτήριο τη σεξουαλική μου ταυτήτητα, it’s ok (!) γιατί εμένα δεν μου κάνουν ως άνθρωποι

…είμαι η Μαρία και είμαι ΛΕΣΒΙΑ…με αγαπώ και δε με χαρίζω σε κανέναν που δεν αξίζει…γιατί ναι, υπάρχουν και ευτυχισμένες λεσβίες !!!

το σχολειο (παιδια, καθηγητες)

Αντωνης, 17 χρονων, αθηνα

καλησπερα 🙂 εχω ξαναγραψει εδω και περα και ηθελα να σας πω ενα νεο coming out.
στο σχολειο μου το ξερουν ευτυχως για μενα ολα τα παιδια, υπαρχουν απο πολλους αντιδρασεις, κοροιδια και στα επαλ ιδιως ειναι πολλες φορες εντονοτερα. μερικοι straight απο τους μηχανολογους του σχολειου ειναι παρα πολυ φιλικοι σε μενα και με ρωτανε πολλες φορες για τον πρωην μου αν και δεν τον ξερουν βλεπουν διαφορα αξεσουαρ που φοραω και ενδιαφερονται 🙂 ειναι και μερικα αλλα παιδια που ειναι καθαρα ομοφοβικοι, αλλοι σχετικα καλοι!  αλλα παρολο τις αντιδρασεις και τον ρατσισμο μου κανει καλο που το ξερουν αισθανομαι σαν να μην χρειαζεται πλεον να κρυβω κατι και το εμαθαν ολοι φετος (εχουμε και μερικες κουτσομπολες που το ειπαν). μια καθηγητρια μου που μου κανει αρκετα μαθηματα εχει δουλεψει στην μυκονο και εχει μεινει για πολλα χρονια ειναι πολυ καλη και ξερει για μενα 🙂 το ξερει και ο υποδιευθυντης μου που ειναι θεολογος, του το ειπα πριν λιγο καιρο δεν αντεχα αλλο να του το κριβω το συμπαθουσα πολυ 🙂 του το ειπα με πλαγιο τροπο, οτι με κοροιδευουν μερικοι μαθητες για καποια ιδιαιτεροτητα μου, και αμεσως μετα του ειπα για ποια ειναι η αποψη του για την ομοφυλοφιλια και εκανα μερικες κινησεις με τα χερια μου
εκεινος δεν αντεδρασε ουτε πολυ θετικα αλλα ουτε αρνητικα μου ειπε οτι ανεξαρτητα απο την διαφορετικοτητα μου οι μαθητες θα τιμωρηθουν δεν πρεπει να σε κοροιδευουν, ενω η αποψη του για την ομοφυλοφιλια ηταν οπως και της θρησκειας :/
η φιλολογος μου που ξερει απο περσι για μενα, σε καθε εκθεση που αφορα ενα θεμα που συνδεεται καπως ο ερωτας και το σεξ ακομα και εμμεσα γραθω παντα απο την δικη μου πλευρα, πχ στην εκθεση μου περσι (δεν θυμαμαι το θεμα) χρησιμοποιησα την φραση  με τον συντροφο μου κ.α αλλα και φετος αναφερα ξεκαθαρα την ομοφυλοφιλια σε εκθεση για τον ρατσισμο. αυτο μου κανει πολυ καλο γιατι μπορω πραγματικα να εκφραζομαι μεσω της εκθεσης χωρις να κρυβω κατι. ενα επισης μεγαλο καλο για την ζωη μου ειναι ο πρωην μου που ειμαστε φιλοι τωρα αν και ερχομαστε σε επαφη μερικες φορες. περναω πολυ ομορφα μαζι του 🙂 και πολλοι συγγενεις μου τον δεχονται 🙂
Αρέσει σε %d bloggers: