RSS Feed

Γεια σας,

 Με λένε Γιάννη και είμαι 28 χρονών. Θα θελα να σας πω και εγώ τη δική μου ιστορία. Μεγάλωσα σε μία αυστηρά πουριτανική οικογένεια. Όμως το γεγονός ότι είμαι ομοφιλόφιλος δεν συνήδε με τα πρότυπα των γονέων μου, ειδικά της μητέρας μου που έβριζε τους ομοφιλοφίλους. Πέρσι έμαθε ο αδερφός μου για μένα και ως συνήθως το αντιμετώπισε κουλ. Έλα που από χτες το ανακάλυψε τυχαία και η μητέρα μου. Αφού διαπληκτιστίκαμε πλέον δε μου μιλά καθόλου, παρά μόνο πετά μπιχτές για να τσακωθούμε. Εγώ κρατώ σιγήν ιχθύος. Της δίνω όσο χρόνο χρειαστεί για να το ξεπεράσει μα αν δεν το κάνει δε θα καθίσω να σκάσω. Ας με αρνηθεί σαν γιο της, ας με αποκληρώσει. Αν είναι αυτό το τίμημα της ελευθερίας μου ας γίνει. Εγώ την αγαπώ ότι και να γίνει. Αν εκείνη θεωρεί ως ανταμοιβή στην αγάπη που μου προσέφερε να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια τότε αυτό δεν είναι αγάπη, αλλά συναλλαγή.

Advertisements

Γαλλική μουσική σ’ έναν «παράδρομο».

Μαρία Μ. , 19, φοιτήτρια, Αθήνα.

Εδώ είμαι να ακούω γαλλική μουσική στο «κασετόφωνο» και να γράφω για το comingout μου, αυτή τη φορά στη μητέρα μου. Ναι μαμά, η γαλλική μουσική και οι έρωτες υπάρχουν και  σε ένα γκέι άτομο.

Η μαμά μου… η μαμά μου είναι 40 χρονών, συμπαθητική, όμορφη και τίγκα ομοφοβική, ρατσίστρια, λίγο τίγκα απ’όλα.

 Αποφάσισα να της μιλήσω ενώ  είχα ένα μικρό θεματάκι υγείας, ώστε να μην πέσει κι όλο το βάρος πάνω σε αυτό, να της έρθει λίγο πιο ομαλά (γιατί κατά καιρούς πέταγε μαργαριτάρια  που έσταζαν ρατσισμό για ό,τι διαφορετικό) .  Εγώ ήδη εδώ και καιρό ασχολούμουν με  ΛΟΑΤΚ ομάδες  και ήξερα πως θα μπορούσα να με υποστηρίξω καλύτερα έπειτα από το φιάσκο όταν το είπα στον πατέρα μου, έναν χρόνο πριν.  Μια στιγμή που μείναμε μόνες μας στο νοσοκομείο της ανακοίνωσα λοιπόν πως είμαι γκέι.

«Πλάκα κάνεις. ΑΧΑΧΑΧΑΧ»  τι κακακα μωρέ αλήθεια σου λέω να της απαντάω και να την βλέπω να χλωμιάζει. Εντάξει, πέρασε λίγη ώρα μέχρι να συνειδητοποιήσει τι της έλεγα και μετά αρχίσαμε. «Καταλαβαίνεις τι μου λες παιδί μου; Δηλαδή είσαι λεσβία; Μη λες βλακείες τώρα, το ξέρω εγώ από χαμηλή αυτοπεποίθηση και επειδή δεν βρίσκεις άντρες είναι αυτό. Άλλοι σε παρέσυραν! Αυτός είναι ένας παράδρομος και δεν υπάρχουν τέτοιοι… Εγώ πως θα το πω σε άλλους, δεν θα το πω πουθενά και δεν θα το δεχτώ ποτέ να το ξέρεις. Δώσέ μου χρόνο να χάσω το παιδί μου. Γιατί μου το πες ενώ ήξερες ότι  δεν θα ήμουν ποτέ εντάξει με αυτό;»

Η αλήθεια είναι ότι ήλπιζα να  μην έχει τα μυαλά που έχει η μάνα μου κι ότι άαααντε και αν τα ‘χει θα την «εκπαιδεύσω» κάπως, θα την έβγαζα από την άγνοια της  ότι είναι κάτι το αφύσικο. Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός, 2 μήνες σχεδόν, και τα μαργαριτάρια συνεχίζονται κατά καιρούς.

Ξέρει (όχι πως το έχει δεχθεί ) πάντως πως εγώ δεν βρίσκω τίποτα το κακό ή αφύσικο σε μένα , πως μπορώ να κάνω οικογένεια αν το θελήσω ,  πως θα ακολουθήσω σπουδές φύλου και πως δεν θα αισθανθώ ποτέ πλέον άσχημα για το σεξουαλικό μου προσανατολισμό.

 Όσον αφορά εμένα, ξέρω και με βλέπω πως είμαι πολύ πιο ανακουφισμένη και είδα πως μου στάθηκα τόσο μα τόσο πολύ που δεν μπορούν να με αγγίξουν πλέον σχόλια όπως «και τι θα κάνω τώρα εγώ με αυτό που μου πες, δεν υπάρχει κάτι τέτοιο».  Γιατί πολύ απλά μητέρα, μάνα, μαμά υπάρχει και παρά υπάρχει και αυτό το κάτι τέτοιο είμαι εγώ. Που ακούει γαλλική μουσική και ερωτεύεται γυναίκες.

coming out?

γεια ο αλεξ ειμαι
νομιζω οτι επισημα δεν εκανα ποτε καμινγκ αουτ. δηλαδη παντα ημουν ψιλοκουλ με το οτι ειμαι γκει. οκ, αρχικα νομιζα ειμαι μπαι και ειχα και καναδυο γκομενες αλλα τους ελεγα οτι μου αρεσουν αγορια(μιλαμε για γυμνασιο). στους δικους μου δεν εκανα καμινγκ αουτ και ειχαμε μια πολιτικη ντοντ ασκ ντοντ τελ στο σπιτι, κατι που ισχυει μεχρι σημερα.η μανα μου κανει σιγα σιγα προσπαθειες να το χωνεψει, αλλα οκ δεν ειναι κουλ ακομα, οποτε το αγνοουμε. οταν τσακωνομαστε συνηθως κανει αναφορες στο οτι ειμαι γκει και μετα κλαιει μονη της (εγω το βρισκω αστειο και γελαω πολυ οταν συμβαινει αυτο).
απλα η φαση ειναι πως ειμαι γκει. δεν ταυτοποιουμαι μεσω της σεξουαλικοτητας μου αλλα ειναι ενα κομματι του ποιος ειμαι. η δικαιολογια του «δεν ειμαι ετοιμος να το πω γιατι μπορει να χασω τους φιλους μου» μου φαινεται χαζη. οι ανθρωποι σε αγαπουν για ολα οσα εισαι, αλλιως δε σε αγαπουν οντως. οποτε αν χασεις ανθρωπους, σιγουρα αυτοι δεν ηταν φιλοι σου.
καταλαβαινω οτι αυτο δεν ηταν ακριβως καμινγκ αουτ ιστορια αλλα ηθελα να τα πω αυτα και να ενθαρρυνω τον κοσμο να μην κρυβεται.
αυτα. γεια ^_^

Sent from my iPad

coming out

Μαρία 24,
Καλησπέρα, διαβάζοντας τις υπόλοιπες ιστορίες για το coming out αποφάσισα να γράψω και την δική μου ιστορία, Ας αρχίσω λοιπόν… ζω σε μία μικρή επαρχιακή πόλη και όπως καταλαβαίνεται δεν απαρτίζεται από τους πιο ανοιχτόμυαλους ανθρώπους. Μεγαλώνοντας έτσι έμαθα να κρύβω τόσο καλά το γεγονός ότι είμαι gay (προτιμώ την συγκεκριμένη λέξη γιατί έχει κάτι το χαρούμενο στη μετάφραση της ) ακόμα και από τον εαυτό μου που πέρασα στο αντίθετο άκρο και έγινα ομοφοβική και για να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες δεν αποδεχόμουν τους gay για κανένα λόγο και κάποια στιγμή που έτυχε αργά το βράδυ στο σπίτι τις καλύτερης μου φίλης να έχει μια ταινία lesbian interest εγώ ήμουν τόσο αντίθετη που η κολλητή μου αναγκάστηκε να κλείσει την τηλεόραση και να προσπαθήσει να μου κάνει μία κουβέντα αλλά δεν έπαιρνα χαμπάρι όποτε απελπίστηκε και δεν προσπάθησε ξανά να κάνει οποιοδήποτε σχόλιο για αυτό.
Όλα αυτά μέχρι την εισαγωγή μου στο ΤΈΙ όπου γνωρίζοντας ανθρώπους άρχισα να είμαι πιο δεκτική να δέχομαι τους gay στην καθημερινότητα του και άρχισα να εκφράζομαι υπέρ της κοινότητας χωρίς να παραδεχτώ ποτέ στον εαυτό μου ότι κάτι παίζει και με εμένα. Στο τελευταίο έτος της σχολής για κάποιο διάστημα με φλέρταρε μία καθηγήτρια μου, καθώς βλέποντας την σχέση που έχω  αναπτύξει με την καλύτερη μου φίλη επειδή περπατούσαμε χέρι χέρι αγκαλιαζόμαστε κλπ.νόμιζε ότι είμαστε ζευγάρι (πράγμα που δεν ήταν αλήθεια ) οπότε όταν μου εξέφρασε τα συναισθήματα της και την πεποίθηση της για την κολλητή μου στην οποία το είπα και κάναμε χιούμορ με αυτή την σκέψη  της σχέση μας αλλά μέχρι εκεί…Γύρισα λοιπόν στην πόλη μου και όλα κυλούσαν » φυσιολογικά» ώσπου ένα βράδυ μην έχοντας καλή ψυχολογία πήγα στο μαγαζί που δούλευε μία φίλη δική μου και της μητέρας μου στην ηλικία των 30 και πολύ όμορφη γυναίκα για να πιω ένα ποτάκι και να χαλαρώσω… το ένα ποτάκι έφερε το άλλο και χαλάρωσα τόσο που με αυτήν την φίλη άρχισα να φλερτάρω έντονα τόσο εγώ όσο και εκείνη και καταλήξαμε να φιλιόμαστε στο αυτοκίνητο της πηγαίνοντας για το σπίτι αλλά κάποια στιγμή όταν συνειδητοποίησα τι έγινε τρόμαξα τόσο πολύ που της ζήτησα να με πάει σπίτι, έτσι και έγινε αλλά η εικόνα της και το φιλί της έμειναν χαραγμένα στο κεφάλι μου και με αυτέ τις σκέψεις αποφάσισα να μιλήσω στην κολλητή μου.
Πήγα λοιπόν στο σπίτι της της ζήτησα να μου βάλει ένα ποτό και άρχισα να της μιλάω γενικά και αόριστα χωρίς να αναφέρω ονόματα οπότε κάποια στιγμή με σταματάει και με ρωτάει αν είναι γυναίκα το πρόσωπο για το οποίο της μιλούσα, έμεινα να την κοιτάω σαν χαζή για το πώς το κατάλαβε και μου εξήγησε κάνοντας και εκείνη το δικό της Coming out σε εμένα. Η κοπέλα όμως με την οποία βρεθήκαμε εκείνο το βράδυ επειδή διέκρινε τον φόβο μου, επειδή και η ίδια φοβόταν λόγω της καλής φιλίας που είχε με την μητέρα μου και επειδή είχε σχέση με κάποιον, μου έκανε το βίο αβίωτο, εγώ προσπαθούσα να την πλησιάσω και εκείνη απομακρυνόταν και όταν απομακρυνόμουν εγώ ή έφευγα από την πόλη που ζω για σ/κ για να μην το τραβάω όλο αυτό διακριτικά πάντα έπαιρνε κάποιο τηλέφωνο για να με ρωτήσει κάτι ή έστελνε κάποιο μήνυμα να με ρωτήσει πως τα περνάω, όπως καταλαβαίνεται η ψυχολογία μου έγινε ανσασερ και όχι πολυκατοικίας αλλά ουρανοξύστη με αποτέλεσμα η μητέρα μου να αντιληφθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και να αρχίζει να με πιέζει με όποιον τρόπο είχε να της μιλήσω για αυτό που μου συνέβαινε βάζοντας στο μυαλό της από ναρκωτικά μέχρι πορνεία και τρομοκρατία και με ανάγκασε να τις πω τι είχε γίνει..το αποτέλεσμα ήταν να γίνει έξαλλη με την φίλη της να τσακωθώ και εγώ μαζί της που το έβγαλα στην φόρα όλο αυτό να με απειλεί ότι θα το πει στο σόι ολόκληρο και στον αδερφό μου ο οποίος είναι μακριά και άλλα τέτοια και παράλληλα να μου λέει ότι αν είσαι όντως gay θα σε στηρίξω πράγμα που δεν πιστεύω μετά τις υστερίες της καθώς όταν της είπα ότι θέλω να πάω να μιλήσω στον ψυχολόγο για όλα αυτά μου ανταπάντησε ότι την ντροπιάζει όλο αυτό και δεν θέλει να του μιλήσω γιατί είναι και δικός της ψυχολόγος και δεν θα μπορεί να πηγαίνει αν ξέρει για μένα .Μετά τα πράγματα ηρέμησαν και η μητέρα μου πιστεύει ότι ήταν μία φάση, όμως δεν είναι καθόλου έτσι καθώς με αυτήν την κοπέλα ζήσαμε κάτω από την μύτη της μαμάς μου, του ανθρώπου που ήταν μαζί μία σχέση γεμάτη ένταση με τις όμορφες και κακίες μας στιγμές που έληξε πρόσφατα με ένα πολύ όμορφο τρόπο. Έπειτα από την ηρεμία όμως έρχεται και πάλι η καταιγίδα και μαλώσαμε με την μητέρα μου για έναν άσχετο λόγο και προσπαθώντας να με συνετίσει με απείλησε πάλι ότι θα μάθει και για μένα ο αδερφός μου και επειδή μόνο με την απειλή  δεν κατάφερε αυτό που ήθελε τελικά του το είπε, εκείνος αντέδρασε πολύ φυσιολογικά με ρώτησε του απάντησα πως έτσι έχουν τα πράγματα το δέχτηκε και μου είπε ότι θα είναι δίπλα μου και θα με στηρίζει,.
Σε όλη αυτήν την κατάσταση για τρία πράγματα στεναχωριέμαι 1) ότι δεν το είπα εγώ στον αδερφό μου αλλά η μητέρα μου 2) ότι εξαιτίας της δική μου ομοφοβικής συμπεριφοράς έχασα στιγμές από την ζωή της καλύτερη μου φίλης που υπεραγαπώ και με στηρίζει γιατί δεν μπορούσε να μου ανοιχτεί και να μοιραστεί της σχέσης της μαζί μου και 3) ότι η μητέρα μου δεν θα με καταλάβει ποτέ και δεν θα με αποδεχτεί με αποτέλεσμα να μην είαι ποτέ ουσιαστικά δίπλα μου
( Συγνώμη για το τοσο μεγάλο κείμενο)

Σπάσε μια για πάντα από τη ντουλάπα τις πόρτες…σήκω και άρχισε να παλεύεις (!) -για τα δικαιώματά σου-

το έζησα το ψέμα και το σιχάθηκα
το ένα φέρνει το άλλο…μέχρι που τελικά δεν είσαι ΕΣΥ
είσαι το ψέμα σου…τα χαμηλωμένα μάτια και ο ψίθυρος…γιατί το ψέμα, το ψιθυρίζεις, δεν το λες…

…εδώ και πολλά χρόνια έκανα το δικό μου «Coming Out» και πιστέψτε με δεν ήταν καθόλου μα καθόλου εύκολο….αν το μετάνοιωσα;
όχι…ΠΟΤΕ…επέλεξα, να είμαι ΕΓΩ
επέλεξα την ΑΛΗΘΕΙΑ
επέλεξα τη ΖΩΗ…τη δική μου ΖΩΗ κι όχι αυτήν που μου επέβαλαν ή ήθελαν να μου επιβάλουν (!)

ονομάζομαι Μαρία και αισίως διανύω το 46ο έτος της ηλικίας μου, αλλά αυτό λίγη σημασία έχει…θα μπορούσα να λέγομαι Κατερίνα, Ελένη κλπ κλπ..να είμαι 20 ή 25 ή 30

μεγάλωσα σε μια μεσοαστική οικογένεια…μετανάστες οι γονείς μου στον Καναδά, «κουβάλησαν» στη νέα πατρίδα σχεδόν όλα τα κουσούρια της παλιάς…!

ήμουν το πρώτο παιδί τους, ακολούθησαν άλλα δύο…ένα αγόρι και ένα κορίτσι

από πολύ νωρίς -τολμώ να πω, από την ώρα που κατάλαβα τον κόσμο γύρω μου συνειδητοποίησα ότι ΔΙΑΦΕΡΩ…δεν ήξερα γιατί…δεν ήξερα ως προς τι…είχα όμως μέσα μου τη βεβαιότητα…τα χρόνια πέρναγαν και γω σιγά σιγά άρχισα να νοιώθω ΤΡΟΜΟ γιατί πλέον ΗΞΕΡΑ…

…η σκέψη πως οι γονείς μου θα καταλάβαιναν με γέμιζε αγωνία και φόβο…ήξερα ότι αυτό θα (μου) δημιουργούσε επιπλέον προβλήματα…και το βασικό πρόβλημά μου ήταν στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ή να με αποδεχτώ και να με αγαπήσω ή να θάψω για πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου το «τρομερό μυστικό» που θα με μετέτρεπε σε αποδιοπομπαίο τράγο

φοβόμουν, ντρεπόμουν να πω αυτό που ήμουν…κι αυτό που ήμουν, το ήξερα…ήμουν λεσβία

άρχισα να νοιώθω την ανάγκη να γνωρίσω κι άλλα άτομα όπως ήμουν «εγώ»
έπρεπε να υπάρχουν κι άλλα κορίτσια που ένοιωθαν, που ήταν όπως ήμουν «εγώ»

δεν μπορεί, υπάρχουν
δεν μπορεί να είμαι μόνο εγώ έτσι…έλεγα στον εαυτό μου

ΚΑΙ ΥΠΗΡΧΑΝ (!)

η γνωριμία

καλοκαίρι και είχα πιάσει δουλειά για να βγάζω το χαρτζηλίκι μου…μη φανταστείτε τίποτα το σοβαρό, κράταγα το μαγαζί ενός υδραυλικού όταν αυτός έλειπε…σήκωνα τα τηλέφωνα κι έκλεινα τα ραντεβού για τις χαλασμένες βρύσες !!!

η δουλειά λίγη και ξεκούραστη…μου άφηνε χρόνο για να διαβάζω !
βιβλία, περιοδικά…ό,τι μου έκανε κέφι
κάθε Τρίτη κυκλοφορούσε το «ΑΓΚΑΘΙ» -οι παλιοί ίσως και να το ξέρετε, ίσως και να το διαβάζατε- ένα περιοδικό που για την εποχή του ήταν πρωτοπόρο…αναρχοαριστερών αποχρώσεων, με αρκετό χιούμορ
είχε και μια σελίδα με αγγελίες για στέκια που οι αναγνώστες μπορούσαν να βρεθούν μεταξύ τους για γνωριμία, κουβεντούλα και ό,τι ήθελε προκύψει…συνήθως μια σελίδα που δεν τη διάβαζα γιατί τη θεωρούσα μάλλον αδιάφορη
κάποιο μεσημεράκι όμως η ματιά μου «έπεσε» σε μια αγγελία που μου κίνησε την περιέργεια

δεν ξέρω γιατί αλλά είχα την αίσθηση ότι αυτή η αγγελία θα με έβγαζε από τη μοναξιά…φίλους είχα αλλά δεν με γνώριζαν…ήξεραν όσα ήθελα ή όσα έπρεπε να ξέρουν

δε λάθεψα…το ένστικτο?
η ανάγκη επικοινωνίας με οδήγησαν σωστά
έγραψα ένα γράμμα στη διεύθυνση που έγραφε η αγγελία και περίμενα…ευχόμουν η παραλήπτρια να απαντήσει…και απάντησε

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ
χωρίς να ντρέπομαι, χωρίς να φοβάμαι

αρχίσαμε να κάνουμε παρέα..της εμπιστευόμουν τα πάντα
το λάθος μου?
ότι τα έλεγα ΚΑΙ στο τηλέφωνο (!)

δεν φαντάστηκα ποτέ ότι η μάνα μου θα κρυφάκουγε τη συνομιλία μας…κι όμως

μια τσιριχτή φωνή μας έκοψε τα χάχανα
«μωρή παλιολεσβία, τι θες από την κόρη μου; να την κάνεις σαν τα μούτρα σου θέλεις; μην τολμήσεις και ξαναπάρεις τηλέφωνο θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα…θα σου κόψω τα πόδια» !!!

νεκρική σιγή…αμηχανία…τρόμος…ντροπή…θυμός

κλείνω το τηλέφωνο, έχοντας καταφέρει να ψιθυρίσω  «συγνώμη»

χαμός με τη μάνα μου…να προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν έτρεχε τίποτα -που ήταν και η αλήθεια- και κείνη, να βρίζει…να ουρλιάζει…να καταριέται…το βλέμμα της απαξιωτικό…ίσως και με μια δόση σιχαμάρας

κλείστηκα στο δωμάτιό μου και ξαναβγήκα το άλλο μεσημέρι που θα πήγαινα σχολείο…δεν ανταλλάξαμε κουβέντα…μόνο το βλέμμα της ήταν ίδιο

γυρνώντας από το σχολείο, τους βρήκα όλους μαζεμένους στο σαλόνι
η μάνα μου είχε καλέσει το σόϊ για οικογενειακό συμβούλιο…η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά…
μια λέξη μου τρυπούσε τα μηνίγγια…Φ Ο Β ΟΣ…Φ Ο Β Ο Σ…Φ Ο Β Ο Σ

«Θε μου, τους μίλησε»
«μ’ έκανε ρόμπα»
«και τώρα, τι;»
είπα «καλησπέρα» κι έκανα να φύγω
δεν πρόλαβα να κάνω ένα βήμα και νοιώθω ένα χέρι να με αρπάζει και να με γυρνάει απότομα…εκεί., έπεσε και η πρώτη μπουνιά
ακολούθησαν πολλές…χαστούκια, μπουνιές και χυδαίες βρισιές για την «παλιολεσβία» που ντρόπιασε την οικογένεια με την ανωμαλία της (!)

ούτε θυμάμαι αν αντέδρασα…ούτε που θυμάμαι αν μίλησα…και τι μπορείς να πεις σ’ έναν θείο μεθύστακα που σου μιλάει για ηθική και για ανωμαλία;
τι να πεις σε κάποιον που τρομοκρατούσε την οικογένειά του σε κάθε ευκαιρία και μάλιστα χωρίς λόγο;

την άλλη μέρα και για τις επόμενες φυσικά ΔΕΝ πήγα σχολείο…

το καλό ήταν ότι δεν με άφησε η φίλη μου…ήταν παρήγορο αυτό
αλλά εγώ ξανακλείστηκα στον εαυτό μου…

προσπάθησα ν’ αλλάξω…προσπάθησα να γίνω αυτό που όλοι περίμεναν από εμένα…έπρεπε να πετάξω από πάνω μου την ταμπέλα της «ανώμαλης»

αναζήτησα τη ΦΥΓΉ…και τη βρήκα
είχε τη μορφή μιας άσπρης σκόνης η οποία έγινε η δεύτερη φύση μου

περιέργως αυτή τη «φίλη», οι δικοί μου δεν την κατάλαβαν…κι ας βούλιαζα στα δίχτυα της μέρα τη μέρα -14 τα έτη της «φιλίας» αλλά αυτό είναι ένα κεφάλαιο της ζωής μου που θα το συζητήσουμε κάποια άλλη ίσως στιγμή

φτάνω στα 23 περίπου…εγώ και η «φίλη» κάνουμε ένα διάλειμμα…είναι τότε που αποφασίζω και μετά από προτροπές ότι πρέπει να μπω «στον σωστό δρόμο» κι όπως όλες οι κοπέλες της ηλικίας μου να αρραβωνιαστώ μ’ ένα καλό παιδί που θα με κάνει γυναίκα του και που θα βγάλει από πάνω μου τη ρετσινιά της «παλιολεσβίας» που μου είχαν κολλήσει οι δικοί μου λες και ήταν πανούκλα…

εκείνη την περίοδο γενικά ψαχνόμουν και με τις θρησκείες…είχα κάνει γύρες στην ορθοδοξία, στους ευαγγελικούς, στους σαϊεντολόγους, τους χάρε κρίσνα, τους πεντηκοστιανούς…πουθενά φυσικά γαλήνη και λύτρωση

για να μην τα πολυλογώ, αρραβωνιάστηκα !!!
τη μέρα του αρραβώνα δεν θα την ξεχάσω ΠΟΤΕ
η μάνα μου τρισευτυχισμένη, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει, να μας εύχεται χαρά, ευτυχία και πολλούς απογόνους…το σόϊ, το ίδιο
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ (!) ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΚΕ !

…όλοι να χαίρονται, να γλεντούν και γω μέσα μου να σπαράζω….

ο Δ. ένα εκπληκτικό παιδί, μόνο που εγώ δεν ήμουν ερωτευμένη μαζί του και πιστέψτε με, το προσπάθησα

ήμουν ερωτευμένη αλλά έπνιξα τον έρωτά μου…έγιναν όλοι ευτυχισμένοι εκτός από εμένα

επιτέλους είχα αποδοχή…το έβλεπα στο βλέμμα τους

η «φίλη» δειλά δειλά ξαναμπήκε στη ζωή μου

αρραβωνιάστηκα αλλά δεν είχα υπολογίσει κάτι πολύ σημαντικό…ότι θα έπρεπε με τον Δ. να κάνω και έρωτα…αυτό κι αν ήταν !

οι μέρες του γάμου πλησίαζαν κι ο πανικός μου μεγάλωνε…έβρισκα λύτρωση στη «φίλη» όλο και πιο συχνά
μέχρι που αποφάσισα ότι θα ΕΚΡΑΓΩ κι ό,τι θέλει ας γίνει….

πήρα τηλέφωνο τον Δ. και του είπα ότι πρέπει να συναντηθούμε όσο πιο γρήγορα μπορούμε και όχι στο σπίτι μου ή στο δικό του (μας), κάπου ουδέτερα…ίσως και λόγω φόβου…οι μπουνιές με πόναγαν ακόμα κι ας είχαν περάσει χρόνια κι ας είχαν σβηστεί από το σώμα, από την ψυχή δεν είχαν σβηστεί

του τα είπα όλα…με άκουγε με προσοχή…δεν νευρίασε…δεν με έβρισε…δεν με έφτυσε…για την ακρίβεια στάθηκε δίπλα μου όταν ανακοινώσαμε στους δικούς μας ότι χωρίσαμε

δεν είπε σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ για το λόγο που το διαλύσαμε κι όταν όλοι επέμεναν να μάθουν εκείνος τους απαντούσε πως αυτό είναι κάτι που αφορά εμάς και πως η απόφαση ήταν κοινή και πως απλά θα έπρεπε να την αποδεχτούν γιατί δεν αλλάζει

αργότερα πήγα στο γάμο του !!! και χάρηκα με την ευτυχία του γιατί την άξιζε μέχρι τελευταία σταγόνα

μετά από αυτό οι σχέσεις μου, με τους δικούς μου έφτασαν πάλι σε οριακό σημείο…ψέματα, υπεκφυγές, δήθεν σχέσεις, δήθεν χωρισμοί…και η «φίλη» μόνιμη συντροφιά…

κάποια στιγμή το πήρα απόφαση…θα μιλούσα ΑΝΟΙΧΤΑ κι ας μη με αποδέχονταν, πλέον, με είχα αποδεχτεί και με είχα αγαπήσει κι αυτό ήταν το σημαντικό

νόμιζα ότι με είχαν αποδεχτεί…έκανα λάθος…κι όσο κι αν αυτό με πονάει δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικό απ’ ό,τι έκανα γιατί τώρα ξέρω πως σημασία έχει να ζεις τη ζωή σου και όχι τη ζωή των άλλων…σημασία έχει η αλήθεια και όχι το ψέμα

αν κάποιοι με απορρίπτουν με μοναδικό κριτήριο τη σεξουαλική μου ταυτήτητα, it’s ok (!) γιατί εμένα δεν μου κάνουν ως άνθρωποι

…είμαι η Μαρία και είμαι ΛΕΣΒΙΑ…με αγαπώ και δε με χαρίζω σε κανέναν που δεν αξίζει…γιατί ναι, υπάρχουν και ευτυχισμένες λεσβίες !!!

Αρέσει σε %d bloggers: